„Er þó ekki gefinn fyrir þetta stílbragð að ávarpa með nafni á milli komma, voða korporate eitthvað, eða svo finnst mér, kennt á Dale Carnigie námskeiðum og í símasölu. Og svo þykir sjálfshælni fráfælandi ímynd svona yfirleitt og er því góð hugmynd að varast hana í lengstu lög, er ekki svo?“ – einmitt hér. Stóra áskorun allra ritstarfa í dag er þessi: hvernig er hægt að benda þannig að bendingin, og svo það sem er bent á, nái sjónum manna, frekar en hvað puttinn er fagur eða ljótur eða með margar hrukkur á kjúku eða langar neglur? Það er: hvernig er hægt að sneiða hjá módelbransanum? Kannski er það ekki hægt. Ég man í fljótu bragði ekki eftir því að neitt sem ég hef sent frá mér hafi náð þeim sigri, að inntak þess veki meiri athygli en áferðin, nema hugsanlega hjá þeim 10-20 manna hópi sem les þetta blogg, en við erum náttúrulega bara jásystkin hvert annars þvers og kruss og því ekkert að marka.
Það eru of margir bókmenntafræðingar í umræðunni. Þeir hafa of mikinn áhuga á lögun fingra, og ekki með það að sýnilegu meginmarkmiði að hjálpa til við hönnun hinsta fingurs, þess sem myndi vísa leiðina út.
2 ummæli:
"pabbi" segir "Putti" í tíma og ótíma, Haukur, milli komma en virðist ekki vera að reyna að selja mér neitt nema góða siði. Það áhugaverða er að ég er það sem er kallað puttleysingi, en ég viðurkenni að ég er óttalegur puti. Á netinu fann ég þetta:
When my great friend Ed was in college he was voted the most likely person to succeed. Athletic and intelligent, he was indeed the most likely to succeed. We sometimes jokingly called him Ed the scholar. Today he is a changed man, I might even say that he is not the man he used to be, and I am of course talking about appearance here. My advice to you, dear visitors is “don’t judge the book by its cover”. I know that most people today would disagree with that advice, because everyone knows how important a good looking cover is. Why would anyone want to read an ugly book even if it is a good reading when so many good looking books are available that are also quite readable. I will for the argument’s sake take my own advice but would like to point out that I know this man Ed and know it for a fact that he is a foolish man, despite his looks.
Snorri Sturluson says in Havamal:
Cattle know when they ought to go home, and then they leave the pasture.
But the foolish man never knows the measure of his own stomach.
(Ed þessi er víst orðinn óttaleg fitubolla)
Guð blessi þig, Haukur,
Þinn vinur Putti
Já og kýrnar leika hér við hvurn sinn fingur, sá það ekki fyrr en nú. Hvernig er þetta aftur hjá Shakespeare með fingurinn? Þó benti fingurinn á mig fremur en tunglið og því vonlegt að fíflinu mér yrði hálf starsýnt á hann, eða hvað. Gerard Genette á fína bók um paratexta, kápur þar á meðal, fín bók þótt hún sé eftir bókmenntafræðing (þetta er allt sama súpan).
Skrifa ummæli