Við erum '68 kynslóðin

Sagan gengur ekki í hringi, nei, þið skuluð ekki halda það, en hún getur verið dálítið sein á sér sums staðar. Hljómsveitir spretta úr listaháskólum, skáld úr hugvísindadeildum, þetta var ekki til hér fyrir 40 árum, frekar en tupperware eða stóriðnaður. Rétt eins og Hubble sjónaukinn getur séð upphaf alheimsins, því það sem var þá þarna er fyrst hér núna, misstum við ekki af neinu. Hér með nefni ég næsta sumar, sumarið 2007, the Summer of Love. Þaðan liggur leiðin bara niður á við, hér á eftir að skjóta Martin Luther King (þó Jón Magnússon lögmaður geri sitt besta í Blaðinu í dag.) (Ég ætlaði að birta greinina, en andskotinn, þetta er svo ljótt, ég vísa frekar bara á hana svona.)

Þegar íslenska kynslóðin sem var samtíða '68 kynslóðum meginlandanna, samkvæmt dagatölum, var að komast á legg og heyrði 'niður með tupperware, niður með stöðugleikann, viðjar vanans, lífsgæðakapphlaupið' óma utan úr löndum, tók hún undir og uppgötvaði í gegnum mótmælin bæði tupperware, stöðugleika, hlýjan faðm vanans og lífsgæðakapphlaup, sem hún tók jafnharðan að flytja til landsins og settist að í úthverfunum. Davíð Oddsson og hinir Matthildarmennirnir eru forvígismenn þessarar kynslóðar, kynslóðarinnar sem flutti inn frá meginlandinu fyrirbærið smáborgari, en áður höfðu aðeins verið til bændur í landinu, og svo fólk með dönsk ættarnöfn.

30-40 ára þykki 'stuðarinn' sem sagt er að sé á hugmyndum, þau 30-40 ár sem alltaf hefur tekið hugmyndir að sigla frá meginlandinu að ströndum Íslands, árin 30-40 sem það tekur að uppgötva, þýða og lesa nýja hugsun, eru enn einmitt 30-40, þó svo að nýjustu kvikmyndir frá Kaliforníu séu heimsfrumsýndar á Íslandi. Þær eru einmitt enn að fást við Freud. Þannig er það fyrst núna sem börnin uppfylla slagorð foreldra sinna, borða grænmeti, ganga í lopa, þykir vænt um náttúruna, gera tilraunatónlist og þjóðlagatónlist jöfnum höndum í hverju fótmáli, rækta sitt eigið gras. Kaupa notuð föt, stelast í ruslagáma. Loksins loksins! Þetta sem hefur verið kallað krútt er einfaldlega, málamiðlana- og fyrirvaralaust, hippi. Börnin alast upp í kommúnum. Og eins og til að uppfylla spádómana festast Bandaríkjamenn í ömurlegu og glötuðu stríði í landi sem þeim kemur ekki við, það drynur einhvers staðar á bakvið okkur, eða kannski er það bara ísskápurinn.

Sagan endurtekur sig ekki en ég geri það víst. Gott og vel. Allt í lagi líka, að innihalda ekki mergðir, bara haug af því sama, var að borða kássu.