Barnaefni fra Sloveniu

Gúglaði „Blái hnötturinn latibær“ til að athuga hvort ekki hefðu allir áttað sig á þessu og bloggað um það áður, en fann ekkert. Liggur svo í augum uppi þegar því slær saman: Spartacus, Íþróttaálfur Latabæjar, er Gleðiglaumur, vandræðagerpið á Bláa hnettinum. Á slóvensku: birtist ekki hugmyndafræðileg krísa samtímans í sinni skýrustu mynd í þessu tvennu barnaefni, sem hvort tveggja hefur einmitt meikaðað sem útflutningsafurð? Sjálfur Gleðiglaumur getur auðveldlega birst sem Íþróttaálfur og hrópað „Einmitt! Allir aftur í náttúruna, hliðar saman hliðar, kollhnís nú, jibbíjei!“

Það er til fólk sem maður er alveg sammála, lið fyrir lið, setningu fyrir setningu, samkvæmt orðanna hljóðan, á yfirborði merkingarinnar, einhvern veginn, en finnur þó látlaust fyrir því í samræðu að í einhverju grundvallaratriði, afstöðu sem liggur undir öllum orðunum og getur átt erfitt með að brjótast fram og verða viðfangsefni nema með offorsi, skilur himin og haf á milli.