Vandinn við þessa nasista er að maður trúir eiginlega ekki að þeir séu þarna. Ég trúi því eiginlega ekki að Jón Magnússon sé að skrifa þessar greinar sínar. Vonska og heimska, óverðskuldað er þetta tvennt, eða hvað? Mann langar að bíða eftir að hann fari bara. En greinin í Blaðinu í dag bendir ekki til neins slíks.
Annar vandi er sú djúpa gjá sem virðist hafa myndast milli samfélagshópa á Íslandi, eða djúpar gjár, þær eru sjálfsagt fleiri en ein, kannski búum við á sprungusvæði. Hinir ungu blaðamenn þessa lands koma upp um þessar gjár í greinum sem benda til að þeir hafi engin kynni af því sem þeir tala um, alls engin. Jól í skugga fátæktar og eymdar, eitthvað slíkt var fyrirsögn á stutta skyldugrein í jólablaði Blaðsins í dag, og gaf til kynna að höfundur sæi þá sem eiga oft eða stundum enga eða litla peninga úr þeirri fjarlægð sem skapar ævintýri úr alvöru. Sama gildir um goðsagnirnar sem þjóðernissinnaði félagshyggjumaðurinn gengur með í kollinum um útlendinga, sem eru ýmist einfaldlega harðduglegir eða einfaldlega misyndismúslimar. Og enn ein gjáin virðist vera á milli þeirra sem er brugðið við þessa orðræðu og hinna sem teikna hakakrossa á veitingastaði í miðbænum. Ég veit ekki hvað er hægt að segja, hvar, svo það hafi nokkur áhrif á neitt.
Hvenær tókuð þið annars síðast þátt í samræðu þar sem einhver viðmælenda skipti algerlega um skoðun í veigamiklu máli?
Þetta er Astrid Lindgren þarna uppi, að skamma nýnasista. Hún breytti víst lífi hans, hann skipti víst um skoðun.
3 ummæli:
Gæti ekki dugað að berja Jón Magnússon í hausinn með stórbók Astrid?
Gæti Guðrún Helgadóttir kannski snúið fyrir íslensku nasistunum?
snúið íslensku nasistunum, átti þetta að vera.
Skrifa ummæli