Vinstri

Vinstri er tvennt: óbeit á valdi og að iðka efa.
Það er ekki tilviljun og það er ekki sögulegt ofbeldi eða heimtufrekja vinstrimanna að fleiri miklir listamenn 20. aldar voru vinstrisinnaðir en hægrisinnaðir. Óþolið gegn valdi er sama afl og efi um ásýnd hlutanna. Að taka ekki því sem manni er veitt sem gefnu er fyrsta forsenda allra lista.
Það er hins vegar ekki fyrsta forsenda allrar sköpunar. Það er hægt að skapa efalaust. Sjá. (Ekki til að gera lítið úr völundarsmíð Shiri Zinn, en þessi smíð verður ekki að list fyrr en búið er að veita ummæli um hana – síðasta skrefið, sem gæti til dæmis verið einhvers konar glott, kemur utan að og klárar verkið, ef það vill á annað borð vera listaverk. Margt er ágætt annað en list.)
Óbeit á valdi og iðkun efa eru nátengd en ekki hið sama. Það er, þau verður að sjá hvort í sínu lagi til að leiða í ljós dýnamíkina á milli þeirra, sem getur orðið á stöðnun, þegar vinstrið tekur að efast um hneigðir sínar frá valdinu. Og ruglast jafnvel svo mikið í ríminu að hann gleymir þeim alveg. Þá verður Samfylkingin til.