Er ekki kominn tími til að blogga spurði einhver – jú! Sannarlega, einmitt núna – smellið á myndina hér að ofan, og lesið – ég, persónulega, get ekki beðið eftir því að Einar Bárðarson flytji myndina inn. Og ætli sé ekki trúlegt að Kviksaga verði fyrri til …
Barcelona er ágæt, hér er heitt og ekkert hægt að gera nema vinna. Gott skrifborð. Góður matur. Það þarf að skrifa world guide fyrir fólk sem fer um aðallega í leit að borði undir fartölvuna sína. Mæli ekki með París – og mæli raunar enn ekki jafn rammlega með neinni borg og Berlín, nema þá ef vera skyldi Reykjavík sem er afar samtímavæn. Hef minni og minni samúð með hefðum en veit fyrir vikið ekki með hverju ég ætti að hafa samúð.
Fólkið sem ég bý hjá ætlar bráðum að gifta sig. Og í fyrrakvöld hitti ég japanskt par í honeymoon-Evrópureisu, hann ljóðskáld, hún plötusnúður og krakkar: Japanir yrkja ekki bara hækur!
Spurningin brennur vafalaust á mörgum: hvor eru betri, útlönd eða Íslönd? Svarið er vitaskuld afar einfalt: Ísland ætti að ganga í ESB. Þó ekki væri nema til að við getum öll farið að tala um eitthvað annað en gengi krónunnar og stutt síðan fótboltalið eftir stafrófsröð – eins og glöggir menn hafa væntanlega fyrir löngu gefið gaum er Ítalía næst á eftir Íslandi í upptalningu Evrópulanda. Ef Ísrael fer að láta ungu mennina sína æfa fótbolta frekar en hitt sem þeir eru að gera alla daga má kannski hleypa því á listann, en til að hafa allan varann á er ég frekar pró-latínisti en anti-semítisti. Í órum mínum.
Þýðingu Óraplágunnar er annars enn að ljúka. Og bókarskrifum. Mér leiðist að kalla bókina mína skáldsögu þó það sé hún … íslenska orðið skáldsaga lyktar svo mikið af hörðum spjöldum, stóru letri, of þykkum pappír, opnuviðtali í dagblaðsbroti … og því að næstum enginn lesi bókina. Það hangir of margt á spýtunni. Eða of fátt. Bók. Gott og vel, ég sé ekki betur en ég sé að klára bók, sem er ágætt.
Tölvur blogga ekki um fólk, fólk bloggar um fólk.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli