Takk. Það var þetta sem við attum við.

Says M.I.T.'s Alan Guth, a pioneer of inflation theory: "I call the universe the ultimate free lunch."

Er samhengi í heiminum?

Niðurstaða lögreglurannsóknar hefur leitt í ljós að Kínverjinn sem fluttur var særður til Reykjavíkur frá Kárahnjúkum á sunnudagsmorgun veitti sér áverkana sjálfur og notaði til þess naglbít. Því hefur maðurinn neitað við yfirheyrslur og segir tvo grímuklædda menn hafa ráðist á sig. Þetta kemur fram í fréttatilkynningu frá embætti lögreglunnar á Seyðisfirði. Niðurstaða tæknideildar lögreglunnar í Reykjavík, sem sá um vettvangsrannsókn, hefur verið studd með áliti réttarmeinafræðings.

NFS, 24. ágúst 2006 19:13

Á heimasíðu fyrirtækisins Alcoa segir að fyrirtækið hafi styrkt lögreglumenn á Eskifirði og Reyðarfirði til að sækja námskeið erlendis. Inger L. Jónsdóttir sýslumaður á Eskifirði segir að embættið hafi talið verjanlegt að taka við styrki frá Alcoa þar eð lögreglumennirnir sem hans nutu hafi tekið við honum í eigin nafni og nýtt hann í frítíma sínum.

Rúv 21. ágúst 2006 12:29/15:53

Sjalfsmorðsarasarhneigð (og demantsskreytt dildo)

Hið ógnvænlega við sjálfsmorðsárásarmenn er ekki að þeir drepi fólk, það eru allir að gera um þessar mundir, hið ógnvænlega við sjálfsmorðsárásarmenn, í hugum vestrænna áhorfenda, er að þeir drepa sjálfa sig. Hratt og örugglega, ólíkt reykingamönnum sem vekja nokkurn ugg hjá fólki en geta þó aldrei verið vissir um að deyja auk þess sem sígarettur ku veita einhvers konar nautn – „Hvað gengur manninum til? Hvað fær hann út úr þessu?“ er upphrópun manns sem heyrir af sjálfsmorðsárás í fyrsta sinn.

Þetta með reykingamanninn er ekki bara lélegur brandari, heldur myndi 'sjálfsmorðsárásarhneigð' meðal vesturlandabúa helst falla undir áráttuhegðun. Allt sem miðar ekki að nautn má skilgreina sem sálræna sjúkdóma á Vesturlöndum. Hvernig á samfélag nautnarinnar að geta skilið heittrúaða? (Hann drekkur of mikið, hann reykir of mikið, hann trúir of mikið, hann talar of mikið, hann er með hana á heilanum, hann vinnur of mikið, hann safnar bara skuldum – hann fremur of margar sjálfsmorðsárásir - vitaskuld fellur hið síðasta ekki einfaldlega í röðina. Vitaskuld er málið flóknara.)

---

Fréttir af sjálfsmorðsárásum eru nú orðnar vanabundnar svo mönnum stendur minni og minni stuggur af þeim.

Án þess þó að hafa skilið þær.

Og það er þarna, í (jafnvel gagnkvæmu) áhugaleysi á að skilja, sem raunveruleg gjá verður til: þegar 'við' hættum að gera ráð fyrir intersúbéktífum tengslum, samskiptum, mano-a-mano, eh hombre!, við 'þá' og lærum bara að sneiða hjá löndunum þeirra, lærum að gera varúðarráðstafanir líkt og gegn dýrum í skógi (í besta falli húsdýrum í búi). 'Allt tjúllað meðal Araba'.

Hversu margir Íslendingar ætli tali annars arabísku?

---

Manni finnst maður þurfa að setja svo marga fyrirvara: ekki að ég sé hlynntur sjálfsmorðsárásum. Ekki að ég sé hlynntur íslamísku alheimsríki. Og svo framvegis. Sleppa því, þetta á að liggja í augum uppi.

En eitt 'ekki að': Ekki að heimsfréttirnar í dag snúist um sjálfsmorðsárásir. Þær snúast um stríð, beinlínis, þar sem landgöngulið Ísraela hefur ráðist inn í Líbanon og átök hafist þar, á landi, til viðbótar við sprengjuregn síðustu tíu daga. Ég geri mér ekki fulla grein fyrir því hver hefur skilgreiningarvaldið og hvers vegna þetta er enn ekki kallað stríð, heldur aðgerð. Kannski vegna þess að það eru nánast eingöngu óbreyttir borgarar sem falla. Ísraelar þekkja hins vegar nautnir, eru frjálslyndir í kynferðismálum, það er ekkert 'irrationalt' við þeirra hegðan eins og þeirra sem fórna sjálfum sér.

Efi, hnefi

Ég skrifa 'iðka efa' en les sjálfur endurtekið 'iðka hnefa'. Til eru vinstrimenn sem iðka hnefa, já, en hann verður aldrei samur (í höndum þeirra?) eftir Foucault og Zizek – merkilegt að hafa ekki séð minnst á það í samhengi við hnefaríðingar Foucaults að hnefinn er vitaskuld tákn uppreisnarmanna, byltingarsinna, róttæklinga – hvaða merkingu hefur það að stinga honum, ekki sem tæki, heldur sem tákni, upp í rassinn á vini sínum? Þöggun? Friðþæging? Eða var það allan tímann þangað sem hnefinn stefndi (til að stöðva hægðir eða sækja saur)? Í öllu falli er þetta myndverkið sem Sigurður Guðmundsson gleymdi að gera á sínum yngri árum: Efi, hnefi.

Enn um hægrisinnuð dildo og vinstrisinnaða listamenn

List er þó aldrei alveg byltingarsinnuð, hún getur ekki verið það, hún getur ekki einu sinni reynt það, ekki í skilningnum sem sjálfsmorðsárás er tilraun til að breyta öllu, eða vera allt (með því að verða ekkert); því list er alltaf unnin á forsendum þess að enn sé hægt að tákna, að ekki sé fullreynt að vera maður – og ný tákn eða ný notkun þeirra felur alltaf í sér arf undangenginna. Eða við getum vitnað í Houllebecq um að Lífið sé í grundvallaratriðum íhaldssöm afstaða ('Life is basically a conservative option'), þá er vandinn/takmörkunin/kosturinn við list sem byltingu að hún er líf.

Glott listamannsins

Viðbót um dildóin og listina: Reyndar er enduruppgötvun kynlífsleikfanga, og rímix á forsendum auðlegðar og celebrity-kúltúrs, jafn tæk list og margt það sem skapað er innan ramma listaheimsins í dag, og það er ekki rétt að hún sé efalaus. Það er, ég veit ekki nema Zinn glotti sjálf. Í dag er glott listamannsins er ein grundvallarforsenda stöðu hans sem slíks. Og er jafnvel hætt að vera nóg, er jafnvel orðið vanabundið, er jafnvel úr sér gengið.