Já, jú, já … er ég þreyttur eða er þetta óendanlega fyndið?

Við sem bloggum

Einmanaleg þessi blogg. Það væri fróðlegt að bera saman hversu mikið af spjalli fer fram á ólíkum miðlum netsins, eftir þjóðum og menningarsvæðum. Blogg eru svona eins og stofan manns … eða garðurinn, kannski, maður er eitthvað að vökva blómin og þá gægist vegfarandi yfir girðinguna. Veffarandi. Og segir hæ. En hvert erum við í sínum garði. Alveg er ég viss um að í sólríkari löndum, þar sem fólk deilir torgum fleiri stundir lífsins en það hangir inni hjá sér, er í fyrsta lagi minni netumferð, en í öðru lagi hlýtur spjall þar að fara meira fram á opnum þráðum en í athugasemdum við bloggfærslur …

Ég held ég hafi nú í fyrsta sinn notað „við“ um bloggara. Okkur sem bloggum.

Ætlaði að vinna frameftir en er blessunarlega að þreytast, svo kannski mun ég eiga sólarhring þennan sólarhringinn. Hengja þvott fyrir svefninn, svo ég komist úr húsi á morgun. Þarf að vinna fyrir mér með því að fara í klippingu og út að borða. Hagkerfið er alveg stórundarlegt.

Allt annað er ágætt.

Umhverfisvernd

Vita menn almennt að fjarstýrðar eftirlits- og árásarflugvélar eru orðnar veruleiki? Semsagt, stríð sem tölvuleikur, alla leið … ég hélt þetta væri enn skáldskapur á teikniborðinu. Sjá hér og um umhverfisvænu vetnisgerðina hér: hér. Myndir hér.

Fær ekkert að vera i friði?

Kaffee Burger í Víðsjá?

Kálsúpa í höllinni

Þegar upp er staðið … hm … ekki að mér sé til setunnar boðið … þetta er í fréttum helst: Það virðist vera, þó enn hafi samningar ekki verið undirritaðir, að mér hafi nú hér um bil tekist ætlunarverk mitt með Íslandsferð minni, þó það hafi tekið heldur lengri tíma en ég ætlaði: semsagt að finna peninga og jafnvel, að einhverju leyti, að finna sjálfan mig. Já, maður finnur ekki sjálfan sig í útlöndum, maður týnir sér, svo kemur maður heim og finnur sig aftur og pendúlar þannig fram og til baka til að verða ríkari í sálinni og líkamanum …

Og semsagt, nú er ég bæði staðsettur í hinu félagslega neti, ég er með annan fótinn í megahíerarkíu heimsins, sem rísómast á milli Björgólfanna, akademíunnar, rithöfundanna, þriðja heimsins og mín, ég er að fara að gera eitthvað og ég mun fá greitt fyrir það … ég gengst við kennitölu minni, kalli einhver xxxxxx-xxxx svara ég: já! Það er ég! Og glotti ekki einu sinni.

Og þá verður til þessi nýi vandi … eða gamall vandi tekur á sig nýja mynd … því löngunin lætur mann ekki í friði. Mér finnst þessi óunnu verk sem ég hef tekið á mínar herðar eða í laptoppinn vera þegar afstaðin, því útlit er fyrir að þau verði það – veðurspáin segir að sólin komi upp í fyrramálið svo sólinni finnst hún geti slappað af og þurfi ekki að hringsóla meir. Sem, að því leyti sem jörðin snýst um sjálfa sig, er náttúrulega rétt …

Ég skelli því á netið sem ég hef verið að viðra við fólk að Björgólfur yngri dansaði breakdans á Sirkús um helgina, það var á föstudagskvöldið en á laugardaginn heyrðist af þeim feðgum báðum stígandi örfá spor á Kaffitári. Nálægð þeirra er af sama toga og nálægð prinsa í ævintýrum … já, mér fannst ég ekki 2000-strákur heldur 1000-strákur í drykkjuskúrnum þegar ég heyrði sjálfan mig pískra að fólki að prinsinn væri kominn … og það voru ekki stelpurnar sem vildu hrifsa hann heldur strákarnir, sem allir fóru að flissa yfir fyrirtækjunum sem þá langaði að stofna með honum en myndu aldrei þora að nefna.

Allt i plati

Nei, heimurinn er ekki fullur af ævintýrum, heimurinn er bara hey – en það eru ævintýrafullar sálir sem fara um og sáldra gleði eins og aðrir kasta af sér vatni.

Sagði maðurinn þar sem hann sat í kytrunni sinni á fimmtu hæð frílanshússins og nennti ekki að þýða meira þann daginn. Hann hafði hins vegar einsett sér að þýða og einmitt þess vegna afþakkað öll mannamót og fannst sér einmitt þess vegna ekki stætt á því að fara út og ganga um bæinn því hann gæti rekist á einhverja sem hann hafði áður ekki sagst hafa tíma til að hitta.

Einmitt þess vegna, las hann, skrifaði, raulaði og kveikti sér í sígarettu.

Það virðist vera nóg sagt í heiminum og jafnvel nóg hugsað, hugsaði hann þá og skrifaði og þótti ágætt að hafa sett í svona fá orð hvað honum þótti þetta allt erindislaust.

Hann rámaði líka í einhverja tilhugsun um að þetta væri allt blekking og ákvað að setja hana niður: Sýndarveruleiki er ekki það sem fram fer í tölvum og farsímum, heldur sú staðreynd að eftir þróun tækni, stjórnmála og efnahags síðustu aldar og ennfremur síðustu ára, er allt sem við gerum þannig séð óþarft og ekki tilkomið af þörfum mannsins gagnvart veruleikanum heldur vana og hefðum mannsins og hugmyndum hans um hvernig lífið á að ganga fyrir sig. Það er staðreynd að við þurfum ekki lengur að snæða kvöldverð, alla næringu er raunverulega hægt að fá úr Herbalife.

En við höldum áfram eins og ekkert hafi í skorist því þetta er allt saman of sláandi.

Niðurstaða tuttugustu aldarinnar var, öðru fremur, þegar allri hugmyndafræði er vikið frá, sú að láta sem ekkert hafi í skorist. Hunsa það að enginn þarf að svelta, hunsa það að enginn þarf að vinna, hunsa það að enginn þarf að segja eða gera nokkurn skapaðan hlut. Also: hin öndverða hlið frelsisins sem vann hugmyndafræðina er sú sameiginlega ákvörðun mannkyns að hunsa frelsið og lifa hér eftir sem hingað til en halda þó áfram að bölva því.

Er þetta varanlegt jafnvægisástand? Munum við halda áfram að versla í matinn fram í rauðan dauðann?

Munu bókaforlög láta sem þörf sé fyrir þau til hinsta dags?