Ágæti ritstjóri.
Ég hef nú farið nokkuð víða og heyrt margt um ævina og ekki allt við eina fjölina fellt eða báran stök. En það er nú svo að hver á rennur að ósi og ósana dreymir um uppspretturnar en það verður að hafa það, ekki í þessu lífi. Gott og vel, ég vildi fá að koma að smá erindi við lesendur blaðsins áður en ég hverf úr landi fyrir fullt og allt og mun ekki muna minn fífil fegurri hvað þá annað. Það er nú svo að það hefur legið í augum uppi eða mér þótt ljóst frá því ég var ungur maður, yngri en flestir menn leyfi ég mér að segja, en hvað um það, að veröldin, það er mennirnir í veröldinni, mannkindin og þetta er kannski það sem greinir hana frá sauðkindinni en sauðkindin er meira sjálfri sér lík en maðurinn, skiptist í okkur og hina. Þetta liggur í augum uppi og þarf í sjálfu sér ekki að nefna það. En hitt er líka ljóst, eða hefur mér orðið ljóst á ferðalögum mínum sem eins og ég hef minnst á eru allnokkur og skrautleg og ekki öll skaut skuð á þeim bæjum, að uppi er nokkur ruglingur í veröldinni með þetta, semsagt hvorir eru við og hvorir hinir. Nú veit ég ekki hvernig ég á að skýra þetta fyrir þeim sem ekki þekkir, en það er skáldið sagði á íslensku má alltaf heyra svar og það virðist vera einhvern veginn svo í pottinn búið að hinir telji sig okkur og okkur þá. Ekki í þeim skilningi að við séum þeir, þeir sjálfir enda er það dagljóst jafnvel halangrunum sem ég hef hitt í Ameríku og konunum þeirra og ég hugsa að jafnvel indíánar skilji þetta og márar en við þá ræði ég helst ekki en það er önnur saga og snýst um ýmislegt. En semsagt, svo ég víki mér aftur að meginefni þessa bréfs og sem mér finnst rétt að ritstjórn átti sig á eða fái í öllu falli að heyra af, þá grunar mig þetta, nei, ég hefi staðfestan grun um það að hinir líta upp til hópa svo á að þeir séu við og að við séum hinir eða í þann minnstan kostinn hluti af hinum. Á meðal hinna.
Nú sé ég eins hvernig af þessu hljóta, og þykir það liggja í augum uppi þó ég hafi hvergi heyrt um það rætt og þá ekki í þessum löndum þar sem ég hef verið aðkomumaður og margir lagt sig fram og í lima um að kynna mér staðhætti og hvernig best má búa og finna sér konu allvíða, að hljóta nokkur vandræði og eins erjur manna á millum og þá ekki aðeins á milli okkar og hinna enda erum við friðhægðarmenn og stöndum yfirleitt ekki í karpi um það sem er ekki olía á eldinn að því er ég best veit en nei ég hef ekki síður og jafnvel heldur áhyggjur af hinum sín á milli sem mér sýnist að gætu jafnvel átt þess hætt að karpa um það hver þeirra er við! Þó að, þó að, nú vöknar mér um augu, ég, lungun mín, þetta er ekki, já, aha, aha. Haha! Jæja, já, þó að þurfi ekki mörg orð um það að hafa að vitaskuld og ljóslega er eins og ég hef svo margsinnis minnst á, enginn þeirra við.
Nú jæja. Og hvað þá kann einhver að spyrja og vonandi ekki en jafnvel þó að örvænta en örvæntið ekki! Hvað þá? Hvað er til bragðs? Er nokkur leið að útskýra þetta fyrir mönnum sem þá væntanlega enga glóru hafa og engan sens að sjá ekki sjálfra sín skil, eins og bakkabræður að vita ekki hverjir hafa hvern fót og hverja hönd og lúskra hvor á öðrum og sjálfum sér fyrir vikið vænti ég þó ég sé nú orðinn ryðgaður í því þessum sögum. En okkur hefur alltaf þótt gaman að segja sögur. Og þeim eða sumum þeirra í öllu falli, jájá.
Jæja. Það er nú það. Ég sé að sólin rjátlar svona yfir jöklinum, bráðum verður nú komið sumar og þá ekki úr vegi að kalla þetta gott. En það er sums staðar vetur á öðrum slóðum um svipað leyti og hér er sumar, rak ég mig á en ég man ekki vel hvar það var, ekki þó í Danmörku, þar þekki ég vel til.
Danir eru ekki svo ólíkir okkur.
Ég þakka þetta.
Sælinú og guð geymi okkur og alla hina og veiti þeim sinn skilning, þá fer næst víst allt á skástan veg,
Örn.
31.5.05
28.5.05
Drykkja
Spurningin „af hverju er ég svona mikill hálfviti?“ gúglast heldur ekki, fyrr en þá nú.
Já, ég varði 12 klukkustundum af takmarkaðri ævi minni í fyllerí í gær. 12 klukkustundum. Sirka frá sex til sex. 12 klukkustundir í að grafa undan æru minni og hamingju.
Ég held ég noti tækifærið núna þegar ég sé fram á óendanlegt magn ókeypis áfengis, þar sem ég hef verið skipaður bæði veitingahúsa- og listgagnrýnandi enskumælandi tímarits í borginni, og hætti að drekka.
Já, ég varði 12 klukkustundum af takmarkaðri ævi minni í fyllerí í gær. 12 klukkustundum. Sirka frá sex til sex. 12 klukkustundir í að grafa undan æru minni og hamingju.
Ég held ég noti tækifærið núna þegar ég sé fram á óendanlegt magn ókeypis áfengis, þar sem ég hef verið skipaður bæði veitingahúsa- og listgagnrýnandi enskumælandi tímarits í borginni, og hætti að drekka.
24.5.05
20.5.05
Libido eykur kynhvöt
Svar við síðustu pöntun: Benjamín var kúl.
Og afsakaðu, Þór, afsakið þið, þetta brást, þetta prójekt, þetta gengur engan veginn, þetta er lamandi, mér tekst ekki að gera áhuga annarra nógu fyllilega að áhuga mínum. Uppskafningslegri tilrauninni telst lokið og niðurstaðan er neikvæð. Ég segi þá eins og Halldór Ásgrímsson um Íraksstríðið: Hættum að tala um það sem liðið er og snúum okkur að framtíðinni.
„Libido er náttúrleg vara sem reynst hefur auka kynorku karla.“ Þetta fann ég gegnum leit.is, í von um íslenska þýðingu á orðinu libido. Kynhvöt er ekki nógu skemmtilegt orð. Ekki nógu satt. En textinn heldur áfram: „Libido er ekki enn ein "testosterón-blandan" heldur safi úr fjóvguðum eggjum sem á vissu stigi innihalda efni sem ýmist örva beint framleiðlsu testosteróns í líkamanum eða þau líffæri sem sjá um hana. Þarsem Libido er eingöngu unnið úr náttúrlegum fæðuvörum fylgja því engar aukaverkanir nema hjá þeim sem hafa ofnæmi fyrir eggjum. Þegar egg er frjóvgað nærist fósturvísrinn sjálfur á 90% kólesterólsins í egginu þannig að Libido er nánast laust við kólesteról.“
Nei, þið sem haldið að þetta sé úr nýrri ljóðabók Nýhils, nei, Nýhil þarf ekki að semja sínar ljóðabækur, héðan af er ekkert eftir nema að afrita: „Flestir verða varir við jákvæð áhrif Libido strax eftir þrjá daga. Eftir þrjár vikur finna 25,8% veruleg áhrif og 84% jákvæða aukingunu.“
Ég. Læt. Þetta. Duga.
Og afsakaðu, Þór, afsakið þið, þetta brást, þetta prójekt, þetta gengur engan veginn, þetta er lamandi, mér tekst ekki að gera áhuga annarra nógu fyllilega að áhuga mínum. Uppskafningslegri tilrauninni telst lokið og niðurstaðan er neikvæð. Ég segi þá eins og Halldór Ásgrímsson um Íraksstríðið: Hættum að tala um það sem liðið er og snúum okkur að framtíðinni.
„Libido er náttúrleg vara sem reynst hefur auka kynorku karla.“ Þetta fann ég gegnum leit.is, í von um íslenska þýðingu á orðinu libido. Kynhvöt er ekki nógu skemmtilegt orð. Ekki nógu satt. En textinn heldur áfram: „Libido er ekki enn ein "testosterón-blandan" heldur safi úr fjóvguðum eggjum sem á vissu stigi innihalda efni sem ýmist örva beint framleiðlsu testosteróns í líkamanum eða þau líffæri sem sjá um hana. Þarsem Libido er eingöngu unnið úr náttúrlegum fæðuvörum fylgja því engar aukaverkanir nema hjá þeim sem hafa ofnæmi fyrir eggjum. Þegar egg er frjóvgað nærist fósturvísrinn sjálfur á 90% kólesterólsins í egginu þannig að Libido er nánast laust við kólesteról.“
Nei, þið sem haldið að þetta sé úr nýrri ljóðabók Nýhils, nei, Nýhil þarf ekki að semja sínar ljóðabækur, héðan af er ekkert eftir nema að afrita: „Flestir verða varir við jákvæð áhrif Libido strax eftir þrjá daga. Eftir þrjár vikur finna 25,8% veruleg áhrif og 84% jákvæða aukingunu.“
Ég. Læt. Þetta. Duga.
14.5.05
Aðvörun um hugsanlega slatrun Hindua
Svei mér þá, svo virðist vera sem Hindu Kush hafi þýðingu, ef ekki pólitíska, þá meta-pólitíska. Nafn fjallgarðsins sem liggur um eða í Afghanistan merkir „Hindúaslátrun“ og eru leiddar að því líkur að þar hafi átt sér stað orrusta á milli hindúa og múslima fyrir um eitt þúsund árum þar sem hindúum hafi verið slátrað ýmist eða þeir hnepptir í þrældóm, og örnefnið látið vera þeim til viðvörunar allt frá því. Til er hópur Hindúa sem vill að þessarar sögu sé getið í kennslubókum í indverska skólakerfinu, sem er í dag ekki raunin, og yrði enda sjálfsagt ekki fyrst og fremst varða til að varðveita frið …
Hefndin, já, lygin, já, dauðinn, já, þetta er allt þarna … en ég hryggi fyrirspyrjanda og að nokkru leyti sjálfan mig með því að mig þyrstir ekki í að leita frekari upplýsinga? Hví ekki? Því ég hef fyrst og síðast áhuga á sjálfum mér, auk smáræðis áhuga á Vesturlöndum. Þetta er vissulega vandi, já, en vandi sem ekki verður leystur með því að hunsa hann.
Svo vinsamlegast miðið pantanir ykkar við þessa opinberun, héðan af.
Dagarnir eru verri en næturnar. En ægileg enduruppgötvun.
Pöntun óskast fyrir næsta blogg.
Einn og hálfur pakki á dag.
Hefndin, já, lygin, já, dauðinn, já, þetta er allt þarna … en ég hryggi fyrirspyrjanda og að nokkru leyti sjálfan mig með því að mig þyrstir ekki í að leita frekari upplýsinga? Hví ekki? Því ég hef fyrst og síðast áhuga á sjálfum mér, auk smáræðis áhuga á Vesturlöndum. Þetta er vissulega vandi, já, en vandi sem ekki verður leystur með því að hunsa hann.
Svo vinsamlegast miðið pantanir ykkar við þessa opinberun, héðan af.
Dagarnir eru verri en næturnar. En ægileg enduruppgötvun.
Pöntun óskast fyrir næsta blogg.
Einn og hálfur pakki á dag.
10.5.05
Hórdómur: útgönguleiðir hjartaknúsarans
Ég hef nú tekið að mér að blogga eftir pöntunum, ég stakk upp á því þegar mér lá ekkert á hjarta og nú mun ég fylgja því eftir þó að dagarnir séu breytilegir. Fyrstu tvær pantanir voru Hafnfirðingabrandari og „styggðaryrði um Steinar Braga“. Vessgú:
Það var einu sinni Hafnfirðingur sem keyrði yfir Steinar Braga. Hafnfirðingurinn stígur út úr bílnum og spyr: Er í lagi með þig? Steinar Bragi svarar engu heldur liggur og veltir því fyrir sér hvort hann er dauður, og hvort þetta sé malbik sem lekur út um nasirnar á honum.
Ég er að ljúka við Útgönguleiðir Steinars. Það sem ég mun segja er also með þessum fyrirvara, og hinum að auki að ég held að lesendur þessa bloggs séu um fimmtán talsins og ég held að Steinar sé einn af þeim og hann líti hérna við ef til vill á fimm til fimmtán daga fresti. Við höfum einu sinni farið í sjómann og hvorugur vann en haldið þó ekki að ég sé endilega hlutlaus, látið ekki nítjándu aldar vísinda glepja ykkur börnin góð. Haldið þó heldur ekki að hægt sé að nota hlutdrægni mína gegn mér hvert sem hún liggur, hlutdrægni makes the world go round eða hvar væri Mars ef hann hefði ekki afstöðu gagnvart Júpíter? Og hvenær væri mars ef ekki gagnvart apríl? Og þar fram eftir götunum …
Steinar Bragi er upptekinn af götum. Bókin er bæði gatnabók og gatabók … það eru götur í heiminum, það eru göt á heiminum, það eru göt á líkömunum og það eru göt á sálunum. Sálirnar eru jafnvel göt, manneskjurnar dúkkur, þær eru tómar að innan plastdúkkurnar með húðlitnum sem litlar stúlkur leika sér að … og í hryllingsmyndum hafa þær göt í staðinn fyrir augu. Þetta veldur Steinari Braga ógleði og uppköstum og þar sem ælan leggst vex blómstur. Nei, ég get ekki talað illa um Steinar Braga. Hann er einn af örfáum sem ég þekki, afar fáum, sem hafa tilvistarlega einurð til að koma fram við lífið eins og það virðist eiga skilið. Og þó að við höfum verið jafnir í sjómann er hann sumpart einfaldlega stærri en ég og það er allavega til ein vídd þar sem ég næ ekki upp í hann, þar sem ég sé ekki einu sinni fyrir endann á honum.
En að einhverju leyti vex ég sjálfur í aðrar víddir og það gæti hugsast að þar komi það honum á óvart – og þó er ég ekki viss – að frómt frá sagt hlýnar mér um hjartaræturnar þegar ég les Útgönguleiðir. Ég fyllist hvorki óþoli né viðurstyggð, heldur eiginlega yl og kæti … ég geri mér ekki fulla grein fyrir því af hverju það stafar en get lagt fram tilgátu:
Lífið er ógeðslegt. Ástin er ógeðsleg. Ástin er jafnvel það ógeðslegasta í lífinu, sannleikurinn um ástina er ef til vill fólginn í slími, slímhúð, þumbingslegum takti, storknandi blóði, dauða, afneitun og eigingirni. Ástin er ef til vill samheiti allra þeirra heilkenna sem fá sálsjúkar manneskjur til að gera nokkuð yfirleitt fremur en að deyja. Ástin er hugsanlega hið langlífasta blæti allra blæta vegna þess að innistæðan fyrir hugmyndinni er smæst allra innistæðna, hún er kannski alls ekki nein. Og þá er ekkert eftir. Þetta er haldbær sannleikur, hann er heill, hugsanlegur og samkvæmur, fram að því að hann er færður í orð, því hafi einhver í alvörunni rekið sig á svartnætti heimsins, hírist hann þar, og sé ekki nokkur vonarglæta í veröldinni um … afvötnun? Ég er að leita að orði … sé ekki skip á siglingu … sé ekki vatn í sjónum … ef dauðinn er eini sannleikur lífsins og játist þvi einhver, þá er það hann sem yljar félögum sínum þegar hann, af einhverjum sökum, hefur orð á því. Ef inntak orðanna væru einfaldlega sannleikurinn hefðu þau ekki verið skrifuð, skáldið væri ekki skáld, heldur væri það sjálfsmorðingi. En orðin eru á blaðinu og skáldið er enn í veröldinni, og þess vegna er ælan í bókinni og asfaltið í sálinni ekki aftaka heldur fæðing.
Ef Steinar Bragi veit ekki að það er hægt að orna sér við bókina hans, og finnst það jafnvel vemmileg tilhugsun, þá veit ég also betur. Það væri það versta sem ég get sagt um hann enn sem komið er. Hef ég þá jafnvel, þegar betur er að gáð, uppnefnt hann – krútt? Haha!
Ég vil annars ítreka að Woody Allen hefur aldrei séð eigin kvikmyndir. Semsagt, þetta er ekki orðaleikur eða sniðugheit heldur staðreynd, að mér skilst. Hann er nógu frægur til að eiga sjálfsagt vitni að flestum stundum lífs síns og hugsanlega er þá staðhæfingin hrekjanleg, þar með vísindaleg eins og sagt er.
Vísindamenn voru annars að komast að einhverju í dag, las ég í mogganum.
Ég er full meðvitaður um einn hugsanlegan nýjan lesanda og finn þá meðvitund toga einhvern veginn, eitthvert … gemmér meira!
P.S. Ég lít svo á að þetta tilraunaverkefni, sem er ekki styrkt af nýsköpunarsjóði, sé innblásið af grein Ófeigs Sigurðssonar á nyhil.org um íslenskar hórur, sem hann segir að séu, ólíkt öðrum, ókeypis. Ég er þá orðin orðhóra og skrifa það sem mér er skipað, en einmitt, ólíkt til dæmis stéttbræðrum og -systrum hjá auglýsingastofum, endurgjaldslaust. Ég er þá jafnvel frumspekileg uppreisnarhóra.
Það var einu sinni Hafnfirðingur sem keyrði yfir Steinar Braga. Hafnfirðingurinn stígur út úr bílnum og spyr: Er í lagi með þig? Steinar Bragi svarar engu heldur liggur og veltir því fyrir sér hvort hann er dauður, og hvort þetta sé malbik sem lekur út um nasirnar á honum.
Ég er að ljúka við Útgönguleiðir Steinars. Það sem ég mun segja er also með þessum fyrirvara, og hinum að auki að ég held að lesendur þessa bloggs séu um fimmtán talsins og ég held að Steinar sé einn af þeim og hann líti hérna við ef til vill á fimm til fimmtán daga fresti. Við höfum einu sinni farið í sjómann og hvorugur vann en haldið þó ekki að ég sé endilega hlutlaus, látið ekki nítjándu aldar vísinda glepja ykkur börnin góð. Haldið þó heldur ekki að hægt sé að nota hlutdrægni mína gegn mér hvert sem hún liggur, hlutdrægni makes the world go round eða hvar væri Mars ef hann hefði ekki afstöðu gagnvart Júpíter? Og hvenær væri mars ef ekki gagnvart apríl? Og þar fram eftir götunum …
Steinar Bragi er upptekinn af götum. Bókin er bæði gatnabók og gatabók … það eru götur í heiminum, það eru göt á heiminum, það eru göt á líkömunum og það eru göt á sálunum. Sálirnar eru jafnvel göt, manneskjurnar dúkkur, þær eru tómar að innan plastdúkkurnar með húðlitnum sem litlar stúlkur leika sér að … og í hryllingsmyndum hafa þær göt í staðinn fyrir augu. Þetta veldur Steinari Braga ógleði og uppköstum og þar sem ælan leggst vex blómstur. Nei, ég get ekki talað illa um Steinar Braga. Hann er einn af örfáum sem ég þekki, afar fáum, sem hafa tilvistarlega einurð til að koma fram við lífið eins og það virðist eiga skilið. Og þó að við höfum verið jafnir í sjómann er hann sumpart einfaldlega stærri en ég og það er allavega til ein vídd þar sem ég næ ekki upp í hann, þar sem ég sé ekki einu sinni fyrir endann á honum.
En að einhverju leyti vex ég sjálfur í aðrar víddir og það gæti hugsast að þar komi það honum á óvart – og þó er ég ekki viss – að frómt frá sagt hlýnar mér um hjartaræturnar þegar ég les Útgönguleiðir. Ég fyllist hvorki óþoli né viðurstyggð, heldur eiginlega yl og kæti … ég geri mér ekki fulla grein fyrir því af hverju það stafar en get lagt fram tilgátu:
Lífið er ógeðslegt. Ástin er ógeðsleg. Ástin er jafnvel það ógeðslegasta í lífinu, sannleikurinn um ástina er ef til vill fólginn í slími, slímhúð, þumbingslegum takti, storknandi blóði, dauða, afneitun og eigingirni. Ástin er ef til vill samheiti allra þeirra heilkenna sem fá sálsjúkar manneskjur til að gera nokkuð yfirleitt fremur en að deyja. Ástin er hugsanlega hið langlífasta blæti allra blæta vegna þess að innistæðan fyrir hugmyndinni er smæst allra innistæðna, hún er kannski alls ekki nein. Og þá er ekkert eftir. Þetta er haldbær sannleikur, hann er heill, hugsanlegur og samkvæmur, fram að því að hann er færður í orð, því hafi einhver í alvörunni rekið sig á svartnætti heimsins, hírist hann þar, og sé ekki nokkur vonarglæta í veröldinni um … afvötnun? Ég er að leita að orði … sé ekki skip á siglingu … sé ekki vatn í sjónum … ef dauðinn er eini sannleikur lífsins og játist þvi einhver, þá er það hann sem yljar félögum sínum þegar hann, af einhverjum sökum, hefur orð á því. Ef inntak orðanna væru einfaldlega sannleikurinn hefðu þau ekki verið skrifuð, skáldið væri ekki skáld, heldur væri það sjálfsmorðingi. En orðin eru á blaðinu og skáldið er enn í veröldinni, og þess vegna er ælan í bókinni og asfaltið í sálinni ekki aftaka heldur fæðing.
Ef Steinar Bragi veit ekki að það er hægt að orna sér við bókina hans, og finnst það jafnvel vemmileg tilhugsun, þá veit ég also betur. Það væri það versta sem ég get sagt um hann enn sem komið er. Hef ég þá jafnvel, þegar betur er að gáð, uppnefnt hann – krútt? Haha!
Ég vil annars ítreka að Woody Allen hefur aldrei séð eigin kvikmyndir. Semsagt, þetta er ekki orðaleikur eða sniðugheit heldur staðreynd, að mér skilst. Hann er nógu frægur til að eiga sjálfsagt vitni að flestum stundum lífs síns og hugsanlega er þá staðhæfingin hrekjanleg, þar með vísindaleg eins og sagt er.
Vísindamenn voru annars að komast að einhverju í dag, las ég í mogganum.
Ég er full meðvitaður um einn hugsanlegan nýjan lesanda og finn þá meðvitund toga einhvern veginn, eitthvert … gemmér meira!
P.S. Ég lít svo á að þetta tilraunaverkefni, sem er ekki styrkt af nýsköpunarsjóði, sé innblásið af grein Ófeigs Sigurðssonar á nyhil.org um íslenskar hórur, sem hann segir að séu, ólíkt öðrum, ókeypis. Ég er þá orðin orðhóra og skrifa það sem mér er skipað, en einmitt, ólíkt til dæmis stéttbræðrum og -systrum hjá auglýsingastofum, endurgjaldslaust. Ég er þá jafnvel frumspekileg uppreisnarhóra.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)