Svona var Elton John pólitískur. Enda er ástin pólitískt afl. Ef ég væri poppsöngkona myndi ég gera ástarlag um unnusta minn sem er læstur inni á Guantanamo Bay, fær ekki einu sinni að hafa lykla í vasanum.
Á bókasafni nokkru í Kaliforníu má finna mynd af mér en engan texta um mig eða eftir mig. Minn sterkasti leikur héðan af er að sjá til þess að mín verði minnst sem myndarlega skáldsins. Negla Ragnhildi Steinunni, fá að hafa lyklana hennar í vasanum. Það eru engir smá lyklar. Bruna á lyklunum yfir Bandaríkin þver og endilöng. Það kallaði Lacan „traversing the fantasy“.
Jæja, það eru bara nörd sem fara á bókasöfn. Alvöru fólk les Internetið. Internetið – kemst að kjarna málsins með morgunkaffinu.
Todo: todos. Nýuppgötvaður spænsk-enskur orðaleikur í boði þeirra sem finnst þeir ættu að vera á launum hjá íslenskum almenningi fyrir að vinna ekki við fjölmiðla – nóg er nú samt. Todo: tannlæknir. Muna. Og muna tannþráðinn. Og loka gluggunum og kaupa tryggingu. Muna að vinna en ekki gleyma að mennta sig samt. Muna að rukka. Skila vaski, muna að útskýra fyrir vaskstjóranum: nei, hann var brotinn þegar ég fékk hann. Muna að sjá björtu hliðarnar: „Betur fór en á horfðist á föstudagskvöld þegar húsráðandi nokkur í Reykjavík brást við innbroti á heimili sitt með stóru kjötsaxi. Hjó hann saxinu í andlit þess sem braut upp hurðina að heimili hans þannig að skarst inn að beini frá enni niður undir vör. Klofnaði nef þess sem braust inn þegar saxið fór í gegnum það.“ Hjúkket.
Veisla er haldin til að fagna afmæli konu. Dóttursonur eiginmanns hennar heldur ræðu og vitnar í Salómon konung, en dóttursonurinn er nýkominn heim úr trúboði í Afghanistan: Konan er kóróna á höfði karlmannsins hefur dóttursonurinn eftir konungnum. Og þannig hef ég alltaf litið á þig, þú ert fallegasta djásnið á höfði hans afa. Konan tárast og segir: Þetta er það fallegasta sem hefur verið sagt við mig. Nærstaddir klökkna.
Muna að fara með æðruleysisbænina. Muna að styggja ekki trúaða. Ekki gera neitt. Engan fíflagang. Todo: nada.
Trúboði spyr ungan mann á lestarstöð: Veistu ekki að Jesús elskar þig?
Ungi maðurinn segir: Fyrirgefðu en ég er marxisti.
Veistu ekki að Marx er dauður, spyr konan. Veistu ekki að Marx er í helvíti?
Allt á sinn stað og sinn tíma eins og stóuspekingurinn Marx sagði sjálfur.
„George Bush Bandaríkjaforseti segir líkur á að bandaríska herliðið í Írak verði kallað heim ef öryggisaðstæður í landinu haldi áfram að batna.“ Ég, fyrir mitt leyti, mun standa með fána og fagna strákunum okkar þegar þeir koma heim, umvefja þá hlýju, rista handa þeim brauð – ég er farinn til að vera djásn á höfði dáta.
Jæja, Sumar ástarinnar 2007 gekk svona líka vel, þó að það hafi misskilist í þýðingu. Ekkert gjálífi og léttúð eins og þarna á meginlandinu, þar sem bylgjan hófst 1967 – á leiðinni yfir hafið varð hún að heitbindingum og giftingum. Eiríkur giftist Nödju. Örvar giftist Birgittu. Ýmsir aðrir hafa lagt í vana sinn að elda kvöldmat saman og sofna svo í sama rúmi. Á 40 árum verður allt að íhaldi og er það vel, sjálfur er ég íhaldsmaður í ástum, eins og spænskur anarkisti.
Gott og vel, haust, húm, he-hemm: þetta blogg verður áreiðanlega sérviskulegra héðan í frá en hingað til. Þema dagsins: miðaldir. Þessi tækni hér (sjá vídeó) er kannski stærsta yfirvofandi skrefið frá perspektífi endurreisnarinnar aftur að táknflatarlist miðalda – ég mæli eindregið með því að áhugasamir horfi:
Þetta er dásamlegt skref í augum uppveðraðra hegelista – raunveruleg syntesa. Ljósmyndin var fullkomnun perspektífs og raunsæis, en þegar vélræn framleiðsla og fjölföldun mynda fær að þróast áfram í friði endar hún á að neita grunnforsendu sinni, hinu vélræna raunsæi, og snýr aftur á upphafsreit – sem er hins vegar ekki alveg samur við sig.
Og jújú, vissulega var Photoshop þarna fyrir. En þetta sjálfvirka ferli er eitthvað annað – ef það verður jafn útbreitt og virðist trúlegt er eðli mynda orðið annað: ljósmynd er þá sarpur stærðfræðigreinanlegra táknmynda sem standa í lógískum venslum hvert við annað, frekar en afritaður raunveruleiki. Þetta hafa svosem margir lengi sagt, en upprunalega ljósmyndatæknin togaði þó flesta fastar í átt að raunsæistúlkuninni.
Helstu rannsóknarniðurstöður síðustu vikna: Finnland er allt í lagi en strangt til tekið óþarft. Sem verður seint sagt um Bandaríkin eða hvar væri þetta blogg án uppfinningagleði bandarískra háskóla og herja? Kvikmyndin dó ekki með Bergman, því síður með Antonioni, heldur er nú loks á lífi – það er lífið sjálft sem er, þegar fram í sækir, endurtekning, úrvinnsla, bið … en nú er þetta ekki hinn nýrakaði ég sem tala heldur einhver fúlskeggjaðri fauskur. Ég sjálfur hlakka til að sjá The Silence endurgerða sem Flash teiknimynd.
„Riddarinn sem var ekki til“ er ekki til. Á lager. Hjá neinum. Hún virðist vera alveg uppseld. Forlagið gæti lumað á eintökum, en það er ekki víst að ég nái að kría þau út, mig bráðvantar eiginlega bókina, að eign frekar en láni – ef einhver þarna úti skyldi luma á eintaki falast ég nú eftir því, heitt og innilega. Bókin er eftir Italo Calvino og kom út á svartri kilju frá forlaginu Máli og menningu. Hún lumar á nógu ríkum orðaforða yfir klæðaburð riddara til að gera fyrstu fjórar síðurnar ókræsilegar á ensku.
Á ferðum mínum um Vesturlönd nær rakst ég á póststrúktúralíska stúlkukind, rammvillta uppi á heiði. Ég tók nokkrar myndir af henni, þær eru hér. Svo hélt ég bara áfram að guða hið smáa. Ísafjörður er býsna góður bær, þar má guða bæði stórt og smátt. Þetta er allt annað líf eftir að ég hætti að lesa. Í alvörunni, drepið í bókunum og allt fær á sig nýjan blæ.
