Hún Guðrún

ÞG hitti naglann á höfuðið. Höfundur ljóðbrotsins sem birtist hér á síðunni um daginn er einmitt Guðrún Steinsdóttir. Ljóðið í heild sinni hljóðar svo og birtist í Lesbók 1999:

---

STRÍÐIÐ VIÐ DAGANA

dagarnir vakna

nudda skýjaflókana úr augunum

grípa um sólargeislana í mjaðmabeltunum

henda sér fram af fjallshlíðum

smeygja sér inn um skráargöt

skríða út úr húsasundum



um morgunþætti útvarpsstöðva

og tíst smáfugla í görðum

berast hernaðarleyndarmál

á dulmáli



mennirnir vígbúast ristuðum brauðsneiðum

ávaxtasafa og skjalatöskum

kveðja konur og börn

og ganga mót vígreifum dögunum



baráttan er hörð;

dagar hverfa gleymdir á vit ára sinna

og menn hverfa gleymdir í duftið

fyrir fótum daganna;

og þrátt fyrir árþúsunda þjálfun

mæðast stríðsaðilar fljótt;

mennirnir sligast undan lífsbaráttunni

og vígbúnaðarkapphlaupinu

líkt og dagarnir

sem verða vart nema skugginn af sjálfum sér



Það er því enginn sem andmælir

þegar sáttasemjarar nætur

koma á vopnahléi um stund



nema tunglið

sem heldur uppi skæruhernaði

---

Þeir sem ekkert hafa við tíma sinn að gera, eða eiga það stöðugt og traust samband við fáránleika tilverunnar að þeim finnst ekki áríðandi að taka eitt fram yfir annað, þegar kemur að tíma og uppfyllingu hans, velta fyrir sér hvort tengsl séu á milli Guðrúnar þessarar og hennar Mengellu, en þeir fylgja málinu ekki endilega stíft eftir, enda fyrst og fremst alveg sama. Þá hafa einhverjir velt fyrir sér hvers vegna ekki spyrjist til bókar frá Guðrúnu, þar sem hún virðist hafa náð alllangt í list sinni þegar árið 1999, þarna virðist verðlaunaskáld í mótun, jafnvel ný fyndin kynslóð.

Við innflytjendur eða Vandinn að vera ekki til

Bandaríkjamenn tóku seint á 20. öld að gera upprunaland forfeðra sinna að hluta sjálfsmyndar og líta á sig ýmist sem írska kana, ítalska kana, latinó kana, asíska kana, afríska kana eða svo framvegis. Í kjölfarið á réttindabaráttu svartra. Allir Bandaríkjamenn eru nta kynslóð innflytjenda og n er yfirleitt ekki mikið hærri en 6.

Íslendingar standa frammi fyrir því að vera alltíeinu sjálfir innflytjendur í samtímanum. Fyrsta kynslóð, allir í einu. Án þess svo mikið sem stíga upp í flugvél – við búum í öðru landi nú en fyrir tuttugu árum. Það er trámað. Enginn er innfæddur heimamaður í hnattræna hagkerfinu, þar sem lögheimili manna er bankareikningur og netfang, aðsetur fartölva.

Sjö stig sorgarferlis, og við erum í afneitun. En það er vonandi að okkur takist fyrr en seinna að halda góða erfidrykkju, skála fyrir þessu landi sem var til í hálfa öld eða svo, var í marga staði fínn gaur, og halda síðan áfram. Frekar en festast í lífshættilegum pytti tómhyggju og melankólíu.

Hér er enginn Íslendingur, ekki frekar en nokkur Bandaríkjamaður er Íri. En hér er dágóður slatti neytenda af íslenskum uppruna.

Verum fegin að þetta eru ekki rasistar

„Það voru Bretar og Þjóðverjar og Frakkar og trúleysingjar að selja álver og banka og ég veit ekki hvað og hvað. Þetta var óhuggulegt.“

Nei, þetta sagði enginn í sjónvarpinu í kvöld. En þetta heyrðist:

„Það voru Tyrkir og Grikkir og svertingjar og múslimar þarna að selja kebab og pylsur og ég veit ekki hvað og hvað. Þetta var óhuggulegt,“ – ræðumaður rammíslenskur karlmaður á fundi Frjálslynda flokksins um 'málefni útlendinga' í kvöld, fyrir framan myndavél Ríkissjónvarpsins. Sjá 10-fréttir.

Össur Skarphéðinsson hitti naglann nefnilega hvorki á höfuðið né skrokkinn heldur barði beint í puttana á vinstrihönd þegar hann sagðist, í Kastljósi í gær, ekki mótfallinn því að Frjálslyndir tækju 'þessi mál' til umræðu, hann væri bara ósammála staðreyndunum sem þeir legðu fram. Reyndin er að það er ekkert við staðreyndirnar að athuga: heimurinn er fullur af Tyrkjum og Grikkjum og svertingjum – og múslimum! – Það er hins vegar í ummælum eins og þeim sem er vitnað til hér að ofan sem Frjálslyndir koma upp um hverjar  hvatir eru að baki málflutningi þeirra. Þær heita rasismi eða xenófóbía og eru rangþýddar sem útlendingahatur. Þarna hatar enginn útlendinga. En þarna eru margir að beina hver annars fortíðarþrá í farveg andúðar á innflytjendum.

Það sem ber að gera: hnattvæða verkalýðsbaráttu, andspænis hnattvæddu kapítali. Boða trúleysi um peninga. Það sem ber ekki að gera: níða manneskjur.

Greindarvísitölupróf dagsins

Aðdróttanir heyrast en engin skýr svör hafa borist við ljóðgátunni frá því í gær.

En próf dagsins: Hver smáauglýsinganna fjögurra sker sig úr?

Ljóðgáta dagsins

Hver orti og hvar birtist:

Það er því enginn sem andmælir

þegar sáttasemjarar nætur

koma á vopnahléi um stund



nema tunglið

sem heldur uppi skæruhernaði

Ýtið á blikkandi stuðrofann

„Og þá taka þeir fartölvurnar okkar. Og hvað gerum við þá?“ spyr vinur minn Norðdahl. Það er í sjálfu sér ekki vandamálið, því nota má annarra manna fartölvur, jafnvel annarra manna fartölvur sem maður sjálfur hefur þá ef til vill gefið öðrum mönnum með það að augnamiði að brúka þær endrum og eins. Ég hef þurft að velta þessu fyrir mér. Vandinn er að Þeir – og nú eru Þeir einmitt til, Þeir ganga, eins og Norðdahl minnist á, í jakkafötum – taka bíl foreldra manns, jeppa afa manns eða íbúð vinar, eftir því hver skrifaði upp á námslán. Þetta er dáldið vel hugsað kerfi, freistandi að segja skothelt.

Til að afi manns fái haldið í íbúðina sína, foreldrar manns í bílinn og/eða vinurinn í íbúðina eiga menn það til að verja tíma sínum í að bjarga mannslífum fyrir nokkrar krónur orðið … ég var að þýða leiðbeiningabækling með þessari græju, hjartastilli frá Weinmann, í bílnum á leiðinni upp í Bifröst á fyrirlestur heimspekingsins ofvirka. Þegar ég hefði getað skrifað skáldsögu. Ha?

Jæja. Slavoj biður að heilsa. Hann ætlar að líta aftur hingað við tækifæri. Íslandsvinur í mótun.