Fagra veröld, magri maður … ég er víst grannur, já, ég er svona rétt að átta mig á þessu, ég var einu sinni feitt barn og nú segjast vinir mínir ekki geta séð það fyrir sér … eitt andartak þegar vakið var máls á þessu saknaði ég fitu minnar …

fórnarlamb staðalmynda, gangandi gína, ekki að mér sé hollt að stíga upp úr sundi um leið og Herra Ísland en syngjum aðra sálma.

Eiríkur Örn Norðdahl átti veg og vanda að skipulagningu frábærrar hátíðar, frábærs viðburðar sem reið yfir nú um helgina, og var öllum aðnjótandi raunverulegur yndisauki. Þó að á plakatinu sem hann og Halldór Arnar Úlfarsson – og nú gúglast þeir báðir væntanlega – hönnuðu hafi staðið Heil Nýhil sem flestum fyrrum Þjóðverjum ætti að þykja frekar lélegur brandari, er óhætt að óska okkur öllum heilla.

Einhver stakk upp á því að ausa Eirík sæði, til að fagna sigrinum, gott ef það var ekki ég, halda svona loka-bukkake þegar dagskránni var lokið, en svo gleymdist það í fylleríinu …

jæja já. Jæja já. Ýmislegt hefur og gerst. Skeð. Kierkegaard gerir mig óhemjukátan þessa dagana … ég er hættur með Berlín … það kom út ljóðabók sem allir ætla víst að kaupa, Ást æða varps, hún fæst meðal annars á vefnum http://www.boksala.is.

Mig langar einhvern veginn að fljúga út úr þessum texta, mig langar einhvern veginn að hann hverfi upp í himinhvolfin, ég er í þannig skapi … ég væri til í að textinn liti út eða væri snertingar eins og rofinn himinn, eins og himinrofabörð, og þá vildi ég gjarna að glitti í rautt og gult á bakvið …

svo skrifaði ég fleira sem varð svo ágætt að ég ákvað að halda því til hlés og nostra við það þar til það fer í prentun í vetur … haha! Þið verðið að borga mér fyrir mína bestu tanngarða héðan af. Mun aldrei láta mín snjöllustu orð falla utan visa-raðgreiðslna héðan af - það verða minnst fjórir milliliðir að mínum fallegustu hugsunum sem munu þannig þýðast á súpermarköðsku, fatabúðsku og ferðalögsku vandræðalaust – án þess ég hafi nokkurn tíma hitt hagfræðingana, tölvunarfræðingana, viðskiptajöfrana og prentsmiðina sem sjá um samskipti okkar.

Ég mun ekki einu sinni brosa ókeypis, og því nánari vinir sem við erum, því vænna sem þér þykir um nálægð mina, því meira mun rukka ég fyrir sælustundina og því harðar mun Intrum Justitia leggjast á ættingja þína þegar kemur að skuldadögum, minn kæri.

Já, jú, já … er ég þreyttur eða er þetta óendanlega fyndið?

Við sem bloggum

Einmanaleg þessi blogg. Það væri fróðlegt að bera saman hversu mikið af spjalli fer fram á ólíkum miðlum netsins, eftir þjóðum og menningarsvæðum. Blogg eru svona eins og stofan manns … eða garðurinn, kannski, maður er eitthvað að vökva blómin og þá gægist vegfarandi yfir girðinguna. Veffarandi. Og segir hæ. En hvert erum við í sínum garði. Alveg er ég viss um að í sólríkari löndum, þar sem fólk deilir torgum fleiri stundir lífsins en það hangir inni hjá sér, er í fyrsta lagi minni netumferð, en í öðru lagi hlýtur spjall þar að fara meira fram á opnum þráðum en í athugasemdum við bloggfærslur …

Ég held ég hafi nú í fyrsta sinn notað „við“ um bloggara. Okkur sem bloggum.

Ætlaði að vinna frameftir en er blessunarlega að þreytast, svo kannski mun ég eiga sólarhring þennan sólarhringinn. Hengja þvott fyrir svefninn, svo ég komist úr húsi á morgun. Þarf að vinna fyrir mér með því að fara í klippingu og út að borða. Hagkerfið er alveg stórundarlegt.

Allt annað er ágætt.

Umhverfisvernd

Vita menn almennt að fjarstýrðar eftirlits- og árásarflugvélar eru orðnar veruleiki? Semsagt, stríð sem tölvuleikur, alla leið … ég hélt þetta væri enn skáldskapur á teikniborðinu. Sjá hér og um umhverfisvænu vetnisgerðina hér: hér. Myndir hér.

Fær ekkert að vera i friði?

Kaffee Burger í Víðsjá?

Kálsúpa í höllinni

Þegar upp er staðið … hm … ekki að mér sé til setunnar boðið … þetta er í fréttum helst: Það virðist vera, þó enn hafi samningar ekki verið undirritaðir, að mér hafi nú hér um bil tekist ætlunarverk mitt með Íslandsferð minni, þó það hafi tekið heldur lengri tíma en ég ætlaði: semsagt að finna peninga og jafnvel, að einhverju leyti, að finna sjálfan mig. Já, maður finnur ekki sjálfan sig í útlöndum, maður týnir sér, svo kemur maður heim og finnur sig aftur og pendúlar þannig fram og til baka til að verða ríkari í sálinni og líkamanum …

Og semsagt, nú er ég bæði staðsettur í hinu félagslega neti, ég er með annan fótinn í megahíerarkíu heimsins, sem rísómast á milli Björgólfanna, akademíunnar, rithöfundanna, þriðja heimsins og mín, ég er að fara að gera eitthvað og ég mun fá greitt fyrir það … ég gengst við kennitölu minni, kalli einhver xxxxxx-xxxx svara ég: já! Það er ég! Og glotti ekki einu sinni.

Og þá verður til þessi nýi vandi … eða gamall vandi tekur á sig nýja mynd … því löngunin lætur mann ekki í friði. Mér finnst þessi óunnu verk sem ég hef tekið á mínar herðar eða í laptoppinn vera þegar afstaðin, því útlit er fyrir að þau verði það – veðurspáin segir að sólin komi upp í fyrramálið svo sólinni finnst hún geti slappað af og þurfi ekki að hringsóla meir. Sem, að því leyti sem jörðin snýst um sjálfa sig, er náttúrulega rétt …

Ég skelli því á netið sem ég hef verið að viðra við fólk að Björgólfur yngri dansaði breakdans á Sirkús um helgina, það var á föstudagskvöldið en á laugardaginn heyrðist af þeim feðgum báðum stígandi örfá spor á Kaffitári. Nálægð þeirra er af sama toga og nálægð prinsa í ævintýrum … já, mér fannst ég ekki 2000-strákur heldur 1000-strákur í drykkjuskúrnum þegar ég heyrði sjálfan mig pískra að fólki að prinsinn væri kominn … og það voru ekki stelpurnar sem vildu hrifsa hann heldur strákarnir, sem allir fóru að flissa yfir fyrirtækjunum sem þá langaði að stofna með honum en myndu aldrei þora að nefna.