Auðvitað er þetta efni í fínt ljóð. Og ljóðviljaðir mega nú þegar líta á þetta sem slíkt. Það má líka finna hundrað önnur úrræði til að vera einfaldlega yfir þetta kjaftæði hafinn. En það er fáránlegt ástand að hver einasti meðlimur 300 þúsund manna málsamfélags þurfi að finna sér upphafningar- og flóttaleið burt frá fjölmiðlum sínum og þykjast yfir samræðu „þjóðarinnar við sjálfa sig“ hafinn. Því langar mig bara að biðja fjölmiðla að hætta að vera svona andstyggilega trívíal, forheimskandi og móðgandi fyrir það samfélag sem við tilheyrum hvort sem okkur líkar betur eða verr, og fara aftur að skipta máli. En leggja sig að öðrum kosti niður.
Ef þetta er einum blaðamanni að kenna gerir hann eða hún sennilega meira gagn á atvinnuleysisbótum. Hugsanlega má ráða bót á flestu böli okkar daga með því að gera atvinnuleysisbætur eftirsóknarverðari kost. Kalla þær til dæmis frístundagreiðslur. Og hækka þær. Það ríkir einhver misskilningur í þessu peningahagkerfi, um hvað „fólk vill“. Fullum blaðamönnum á börum verður tíðrætt um það, þeir segjast vera að birta það sem „fólk vill“. Ef þátttaka í peningahagkerfi væri gerð að hobbíi fárra frekar en kvöð allra, einhvers konar tölvuleik, gæti meirihlutinn sem stæði utan bankakerfisins farið að gera eitthvað verðmætara, á meðan fulli minnihlutinn léki sér að því að rétta hver öðrum peningaseðla á Eve Online fyrir að gera eitthvað sem fólkið vill, til dæmis birta frétt eftir frétt eftir frétt eftir frétt um hvaða konur eru í nærbuxum og hverjar ekki.
Vitaskuld mun koma að því. Sameiginleg lágmarksbjartsýni (raunverulega langlægsti samnefnari) allra þeirra sem fara fram úr á morgnana er sú sannfæring að heimsku mannanna séu takmörk sett. Í millitíðinni má kannski heimta að sálgreining verði niðurgreidd fyrir blaðamannastéttina. Og allir syngja með:
Engin ummæli:
Skrifa ummæli