Lyklabetur

Það gerist ýmislegt en stundum finnst manni eins og það sé allt í sjónvarpinu og þegar maður fer að hátta er allt víl sem var ... atburðirnir bara blúskrín. Þetta er ekkert nýtt, það er ekkert nýtt að ég segi þetta, ég endurtek mig bara enda minnislaus maður. Man samt hvað mér þótti skrítið þegar ég var lítill hversu fullorðið fólk átti það til að endurtaka sig, segja sömu sögurnar, velta fram sömu spekinni. Grunar að ég sé orðinn einn af þeim, grunar að ég sé nú þegar frosinn, héðan af verða þemun í hverri setningu minni þau sömu þrjú, kannski fjögur, reyni að hnitmiða ýmist eða dansa kringum þau en það verður ekkert nýtt undir minni sól.

Sem er öðrum þræðinum vitanlega ágætt eða lofar góðu, það segja mætir menn að vondir lista/kvikmyndagerðarmenn/rithöfundar/stjórnmálamenn/athafnamenn -- lélegir pappírar -- hafi engar hugmyndir, góðir hafi margar hugmyndir, en meistararnir hafi helst bara eina, og klifi á henni til dauðadags. Laxness góður rithöfundur, Þórbergur meistari?

Hugmynd eða tónn eða lykt ... á ensku heitir þetta corporate identity.

---

Ást og frelsi -- lykilhugmynd er náttúrulega það sem vinstrimenn vantar, ekki síst á Íslandi. Í öllum greinum í breska blaðinu The Guardian er hnýtt í Blair fyrir Íraksstríðið. Og fleira. Fyrir nokkrum mánuðum var í slíkri grein að finna þá ábendingu að maður kæmist út úr öllum völundarhúsum með því að teygja út annan handlegginn og snerta vegginn annað hvort vinstra eða hægra megin við sig, ganga svo áfram og beygja eftir þörfum án þess að missa snertinn. Andskoti töff og stærðfræðilega haldbært eða hvað, Hreinn?

---

Bíð svara frá forlagi. Bíð svara frá þýskum sjóði. Ef þetta klikkar allt saman og ég hreiðra um mig undir brúm á meginlandinu get ég þó vænst þess að systkini mín verði bróðurbetrungar.

---

HAUKUR OG LESTARVERÐIRNIR, drög að barnabók

Ferðast svart í U-Bahni og sit aftast, því aftast sækja verðirnir aldrei. Tveir verðir koma inn. Ég les og tek ekki eftir þeim. Lestin tekur af stað, þeir dreifa sér í sitthvorn enda öftustu álmunnar og kalla: farskeinin, bitte! Ég les með leðurhanska á höndum og velti fyrir mér stöðunni: ná þeir hingað fyrir næstu stöð. Ekki endilega. Best að sitja rólegur, ekkert fát, ekkert fip. Þeir nálgast úr báðum áttum. Ég sé að þeir munu koma að mér fyrir næsta stopp. Set bókina í tösku. Vinstra megin hefur vörðurinn staðnæmst, hægra megin nálgast hinn -- hann kemur að sætaröðinni minni, ég horfi enn í gaupnir mér með leðurhendur í kjöltu, hann biður konuna vinstra megin við mig um skeini, og vandræðagemsann hægra megin við mig, svo manneskjurnar á móti mér, hann víkur aftur að piltinum hægra megin, ég horfi enn í gaupnir mér, pilturinn ber upp afsakanir um að hafa gleymt að stimpla síðasta laugardag, vörðurinn segir honum að standa upp og yfirgefa lestina með sér, lestin hægir á sér, vörðurinn lítur yfir miða annarra farþega í síðasta sinn, leiðréttir piltinn unga sem ætlar út um rangar dyr, ég horfi enn í gaupnir mér, lestin staðnæmist og þeir fara út, verðirnir tveir og pilturinn ungi og ég trúi því ekki, trúi því hreinlega ekki að ég hafi sloppið en hjartað hefur náð nokkurn veginn eðlilegum hægagangi þegar ég held út hólpinn á þarnæstu stöðu.

Þetta var milli sex og sjö í kvöld, nú þarf ég að segja Dódó söguna áður en ég gleymi smáatriðunum, því það er í þessum eftirminnilegu smáatriðum sem góð frásögn felst, setja inn meira af fátinu í unga manninum og því að annar varðanna var kona.

Næsta bók í röðinni verður Theódór og hamfarirnar í Hollandi.