Vonbrigði eru til dæmis leiðinleg … ekki að það sé ekki gott að tileinka sér jákvætt viðhorf til lífsins samanber sjálfshjálparhönnuði síðustu ára og áratuga, það er ansi gott að tileinka sér viðhorf sigurvegarans sem lítur á hverja hindrun sem tækifæri, hvert fall sem lærdóm, hvert rugl sem von um vit … það væri gott að verða aldrei fyrir vonbrigðum því maður veit að stangist heimurinn á við orðin er ekki við heiminn að sakast, það væri gott upp á geðheilsuna, en þar sem við erum, eins og ég kem inn á annars staðar, svona líka helvíti mennsk, þá eru vonbrigði leiðinleg.
Tvenn vonbrigði í dag. Í fyrsta lagi strandaði kennslubókarhugmynd sem ég var að vona að myndi færa mér milljónir. Í öðru lagi braust kaffipokinn í kaffivélinni saman svo uppáhellingin sem ég er að drekka er algjört hland. Síðari vonbrigðin fela í sér augljósan lærdóm og ég mun héðan af sýna varkárni þegar ég loka kaffivélinni, svo vatnið rati gegnum korginn á leiðinni í könnuna. Fyrri vonbrigðin fela áreiðanlega í sér lærdóm en hann er ekki augljós … það eru hins vegar praktísku afleiðingarnar, hvað varðar praktísk atriði … í hinu praktíska lífi … í praxís er þetta allt snúið.
Teoría er æði. Meira að segja Kierkegaard sem gerir sér heilt höfundarverk úr því að lífið sé erfitt, er ekki erfiður aflestrar. Ekki einu sinni átakanlegur. Maður les hann og lærir: Já, lífið er svona djöfulli mikill vandi. Og gleðst yfir því að hafa öðlast nýjan skilning á myrkrinu. En þegar lífið er svona djöfulli mikill vandi, þarna úti … þá gleðst maður ekki endilega yfir lærdómnum, heldur bölvar og ber í borð, gnístir tönnum og jöklarnir bráðna og Gautaborg sekkur.
Ég er vitaskuld ekki að tala um vanda fátæku landanna. Nei, vandi þeirra sem hafa ekki aðgang að hreinu drykkjarvatni er einfaldur þó hann sé átakanlegur. Hann er einfaldur þannig að dag frá degi þarf maður einfaldlega að leggja sig fram um að finna hreint drykkjarvatn. Þegar það gengur ekki deyr maður. Vandi Vesturlandabúa er allur annar, hann er metavandi, hann snýst um að ákveða hvers konar vanda maður vill leggja fyrir sig í lífinu … og taki maður vonda, lélega, ranga ákvörðun jafnvel, þá fær maður samt ekki að deyja, nema maður verði fyrir sporvagni eins og hefur komið fyrir efnileg skáld … maður deyr ekki, heldur fellur bara … fellur og fellur … það er enginn botn.
Það er nefnilega ekki fallið sem meiðir, heldur botninn. Fallið er bara leiðinlegt.
Svartagallsraus? Jabbs. Hræddur um það … og ekki að ég sé í svartnættinu, maður skrifar lítið þaðan … ég hef bara verið að fara í kynnisferðir, pakkaferðir um tilvistarvanda mannanna, undir leiðsögn Ingólfs.
Fótalaus og handalaus en fær um að færa pening milli reikninga með munnvikunum … homo economicus … homo deyr ekki ráðalaus.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli