Gerist thetta svona hratt ja? Eg helt thad thyrfti heillar annar hughristingar til ad gera Jon Steinar ad haestarettardomara, en hans timi er snarlega kominn. Thad leidinlegasta vid islenska valdnidinga er hvad their verda oft aumingjalegir -- yfirleitt kann David Oddsson ad standa bakvid misgjordir sinar an thess ad reyna ad rettlaeta thaer sidferdilega, hann thegir heldur thunnu hljodi thar til hann bolvar andstaedingum sinum og leggur nidur stofnanir theirra, eins og fremstu nidingar Islendingasagnanna. En allir hans lidsmenn leggja sig nidur vid ad vaela um orett -- eins og Hrafn Gunnlaugsson fordum daga naut blessadur Jon Steinar ekki sannmaelis. Thad var vegid ad honum ad kerfinu, en nu hefur rettlaetid sigrad.
Sa sem fremur nid aetti hid minnsta ad sja soma sinn i thvi ad vidurkenna nidid en lata ekki vorkenna ser daegranna a milli.
Jaeja, thad verdur tha sjalfsagt meiri satt milli rikisstjornar og haestarettar a naestunni, meiri stodugleiki. Eg og vid oll erum born stodugleikans, hreyfi ekki andmaelum nema a bloggi sem thrir lesa. Raunar hefur einn af thremur lesendum minum jatad a sig tha skomm ad lita ekki hingad nema a tveggja vikna fresti.
Islandsheimsokn lokid. Hvad sem Joni Steinari lidur var thetta hin agaetasta heimsokn. Maeli med haustinu og odrum timamotum til kaeruleysislegra heimsokna -- thegar allir hafa i nogu odru ad snuast svo madur getur vaeflst um eins og hver annar turisti. Thess utan vil eg minnast a her og nu ad eg a sjalfsagt flottustu yngri systkin sem thekkjast, og meira ad segja foreldrar minir eru daldid toff. Thau eru nu ad laera spaensku og eg hef thau grunud um framtidaraform.
Kann Astthori Magnussyni bestu thakkir fyrir ad bregda a leik a medan eg var a landinu, Blonde Redhead fyrir kynthokkafyllsta performans sem eg hef sed og heyrt, vini minum Berki fyrir ad taka mig a Minus tonleika thar sem thad opinberadist mer ad kruttkynslodin er flutt ur landi eins og hun leggur sig og midbaerinn er i umsja ledurklaeddra, eg thakka Evu Mariu hinni ogurlega saetu fyrir thessa frabaeru kvikmyndahatid og vedrinu fyrir ad vera svona leikandi islenskt. Eg var kvefadur allan timann!
Tharf ad henda teppi ur ibudinni minni ... thad er a priori tafsamt verkefni.
Eg bolva thyska T-com fyrir ad vera halfvitar og kunna ekki ad tengja simasnuru, eg er meira ad segja ad velta fyrir mer ad asaka tha um utlendingahatur.
Jabbs, thetta er dagurinn, her rignir, her i Berlin Brando, einn tolvupost svo fer eg heim ad rida husum.
Innflytjandinn.
24.9.04
Bob Marley & the Whalers
Heimurinn linnir ekki látum – við merkjum hann upp með tungumáli en síðustu ár hefur hefðbundnum skiltum verið skipt ötullega út fyrir LCD skjái sem geta varpað þeirri merkingu sem hentar þegar hentar. Verður ekkert orð fasti árið 2010? Verða nafnorð horfiin úr tungumálinu? Verður hvert orð breyta, verður hvert orð LCD skjár?
Hm … ég sit heima hjá mér og skrifa tölvupóst. Heima hjá mér, also heima hjá foreldrum mínum. Í herbergiskytru. Í roki. Skrópa á kvikmyndahátíð … finnst ég ætti að vera þar en vil ekki sýna ímynduðum kvöðum undanlátssemi.
Um leið og orðin verða breytur og skipta litum óðar en flugvallarskjáir uppfæra flugdagskrána, munum við hætta að búa nokkurs staðar og ferðast alla daga? Það er hægt að ferðast án þess að leggja upp af stað a og ætla sér að lenda á stað b – þetta ættu allir að vita eftir Newton. Við erum enn að súpa seyðið af Newton – það eru ár og öld þar til afstæðiskenningin fer raunverulega að hafa áhrif á hugmyndaheim okkar.
Hvers vegna er ekki talað um afstæðiskenningu Newtons?
Hm. Gott og vel. Ég á nokkra daga eftir í landi, þrjá, svo held ég út á sjó, syngjandi kátur. Þú veist að ég uni ekki í landi.
Út á sjó … ekki að mér sé flökurt í Berlín. Ég er hins vegar með væga riðu hér. Og ekki að þetta sé ekki ágætt.
Bleblabla.
Hm … ég sit heima hjá mér og skrifa tölvupóst. Heima hjá mér, also heima hjá foreldrum mínum. Í herbergiskytru. Í roki. Skrópa á kvikmyndahátíð … finnst ég ætti að vera þar en vil ekki sýna ímynduðum kvöðum undanlátssemi.
Um leið og orðin verða breytur og skipta litum óðar en flugvallarskjáir uppfæra flugdagskrána, munum við hætta að búa nokkurs staðar og ferðast alla daga? Það er hægt að ferðast án þess að leggja upp af stað a og ætla sér að lenda á stað b – þetta ættu allir að vita eftir Newton. Við erum enn að súpa seyðið af Newton – það eru ár og öld þar til afstæðiskenningin fer raunverulega að hafa áhrif á hugmyndaheim okkar.
Hvers vegna er ekki talað um afstæðiskenningu Newtons?
Hm. Gott og vel. Ég á nokkra daga eftir í landi, þrjá, svo held ég út á sjó, syngjandi kátur. Þú veist að ég uni ekki í landi.
Út á sjó … ekki að mér sé flökurt í Berlín. Ég er hins vegar með væga riðu hér. Og ekki að þetta sé ekki ágætt.
Bleblabla.
23.9.04
Stunuhus
Rafveiðar. Afveiðar. Táldráttur, kafsláttur, fráþráttur, aflhraunaplebbi, slefpeysugrjóni, stundsvalarsauðlífiskekkir, bráðkvaðarbrandstyggð – rjómskriðuberjaskringhenda. Og hvernig er nú Ísland? Alveg ljómandi fínt, þakka þér fyrir.
Deprímeraður af ástamálum, jájá, velti ekki fyrir mér tilgangi lífsins almennt og yfirleitt heldur tilgangi mínum, einum og sér og einmitt um þessar mundir, hnitmiða – þringháttarblíða, þrúðviljatussa – svo ég komi mér aftur að efninu, burtséð frá ástinni, tilganginum, kvefpestarlúsinni og einstaka eirðarleysi er þessi heimsókn mín, sem hefur nú staðið yfir í fimm daga eða svo, sennilega sú best heppnaða hingað til, hingað til, og virðist enn sem komið er og fram til næstu daga litið einkar vel tímasett. Vel í merkingunni heppilega.
Hm … ég hef hins vegar eins og sjá má ekki neitt við orðin að gera því eina veruleikann ætla ég ekki að nefna.
Það skrjáfar í sálartetrinu og svo sýgur sól til siðar.
Kennaraverkfall og Ástþór, Halldór hjá Sólnesfíflinu sem ég man ekki hvað heitir og fjöllin í fjarska, aldrei mun ég klífa þau en ég er sammála þessu öllu saman.
Tek líka undir spurningar og aðdróttanir.
Veruleikinn er ekki húsum hæfur.
Ekki upp í nös á ketti.
Veruleikinn er ekki svo tárum taki.
Veruleikinn er hvorki tangur né tetur.
Hann er hvorki vott né þurrt.
Veruleikinn er ekki hundi út sigandi.
Grámóskan, hins vegar, er aufúsugestur á öllum betri heimilum.
Ekki grýla fasið, hver sem það fær,
hvorki meira né meira, hvorki í dag né í gær.
Deprímeraður af ástamálum, jájá, velti ekki fyrir mér tilgangi lífsins almennt og yfirleitt heldur tilgangi mínum, einum og sér og einmitt um þessar mundir, hnitmiða – þringháttarblíða, þrúðviljatussa – svo ég komi mér aftur að efninu, burtséð frá ástinni, tilganginum, kvefpestarlúsinni og einstaka eirðarleysi er þessi heimsókn mín, sem hefur nú staðið yfir í fimm daga eða svo, sennilega sú best heppnaða hingað til, hingað til, og virðist enn sem komið er og fram til næstu daga litið einkar vel tímasett. Vel í merkingunni heppilega.
Hm … ég hef hins vegar eins og sjá má ekki neitt við orðin að gera því eina veruleikann ætla ég ekki að nefna.
Það skrjáfar í sálartetrinu og svo sýgur sól til siðar.
Kennaraverkfall og Ástþór, Halldór hjá Sólnesfíflinu sem ég man ekki hvað heitir og fjöllin í fjarska, aldrei mun ég klífa þau en ég er sammála þessu öllu saman.
Tek líka undir spurningar og aðdróttanir.
Veruleikinn er ekki húsum hæfur.
Ekki upp í nös á ketti.
Veruleikinn er ekki svo tárum taki.
Veruleikinn er hvorki tangur né tetur.
Hann er hvorki vott né þurrt.
Veruleikinn er ekki hundi út sigandi.
Grámóskan, hins vegar, er aufúsugestur á öllum betri heimilum.
Ekki grýla fasið, hver sem það fær,
hvorki meira né meira, hvorki í dag né í gær.
14.9.04
Einar de Axel
Nu les enginn thetta blogg. Nema Olla og Eiki, og jafnvel brodir minn, Mr. Einar Axel Helgason. Thad hefur vitaskuld baedi kosti og galla, nu kemur stor galli thess i ljos thegar eg vildi gjarna lata vita her ad eg kem til Islands naesta fimmtudag, i stad thess ad senda tolvuskeyti og hringja simtol ... personuleg samskipti eru svo hvimleid, thess vegna voru frettatilkynningar fundnar upp.
Kem a fimmtudag, verd i tiu daga, fer i gegnum Köben, en fannst rangt ad staldra vid thratt fyrir, Olla, ad mig langi skrambi mikid ad hitta thig. Eg verd snarblankur og tho segja megi ad Olafia Erla hafi kosid ser thau orlog sjalf ad fa yfir sig holskeflu fataeklinga um hvert vor og haust, med thvi ad bua i Kaupmannahofn, og med thvi ad erfa rikidaemi Mr. Nokia sem enginn getur haft vonda samvisku yfir ad misnota ser, se eg semsagt soma minn i thvi ad vaeflast bara um a flugstodinni i nokkrar klukkustundir og lata gruna mig um hrydjuverk. Verd med barmnaelu med mynd af reidum anarkista.
Litillatur, ljufur og katur ...
Jaja, jaeja ... godur dagur, tho eg hafi vaknad med vidbjodslegan kverkaskit sem eg fordast i thetta skiptid ad tulka sykosomatiskt, tho thad se merkilegt ad eg verdi alltaf veikur thegar eg legg upp i merkilegri ferdalog -- eins og eg fekk alltaf migrenikost a jolum. Thegar eg var barn, nu er eg frekar stoiskur i gard jola ...
brodir minn, Einar de Axel er semsagt byrjadur i MR og eg hef njosnad um hann upp a sidkastid med hjalp Google og umraeduvefs Framtidarinnar, skolafelags hans. Mer synist hann duglegur ad rifa kjaft, en bregdur vid thad hversu naumur throskamunur er a medal menntaskolanemanum og mer og vinum minum. Af thatttoku brodur mins i spjallrasum vefsins er eg stoltastur af thessum her thar sem hann leysir upp fyrstu tilraunir menntaskolanemanna til politiskrar umraedu med fyrirspurn um te. Ef eitthvad er leidinlegra er alvoru stjornmal eru thad vitanlega menntaskolanemar ad raeda stjornmal ...
jaeja, svo mun eg ekki minnast meir a brodur minn, fyrrnefndur throskaskortur minn kemur of berlega i ljos, audveldara ad fela heimsku sina med tilvitnunum i Slavoj Zizek en nytollerada ofurbusa.
Kem a fimmtudag, verd i tiu daga, fer i gegnum Köben, en fannst rangt ad staldra vid thratt fyrir, Olla, ad mig langi skrambi mikid ad hitta thig. Eg verd snarblankur og tho segja megi ad Olafia Erla hafi kosid ser thau orlog sjalf ad fa yfir sig holskeflu fataeklinga um hvert vor og haust, med thvi ad bua i Kaupmannahofn, og med thvi ad erfa rikidaemi Mr. Nokia sem enginn getur haft vonda samvisku yfir ad misnota ser, se eg semsagt soma minn i thvi ad vaeflast bara um a flugstodinni i nokkrar klukkustundir og lata gruna mig um hrydjuverk. Verd med barmnaelu med mynd af reidum anarkista.
Litillatur, ljufur og katur ...
Jaja, jaeja ... godur dagur, tho eg hafi vaknad med vidbjodslegan kverkaskit sem eg fordast i thetta skiptid ad tulka sykosomatiskt, tho thad se merkilegt ad eg verdi alltaf veikur thegar eg legg upp i merkilegri ferdalog -- eins og eg fekk alltaf migrenikost a jolum. Thegar eg var barn, nu er eg frekar stoiskur i gard jola ...
brodir minn, Einar de Axel er semsagt byrjadur i MR og eg hef njosnad um hann upp a sidkastid med hjalp Google og umraeduvefs Framtidarinnar, skolafelags hans. Mer synist hann duglegur ad rifa kjaft, en bregdur vid thad hversu naumur throskamunur er a medal menntaskolanemanum og mer og vinum minum. Af thatttoku brodur mins i spjallrasum vefsins er eg stoltastur af thessum her thar sem hann leysir upp fyrstu tilraunir menntaskolanemanna til politiskrar umraedu med fyrirspurn um te. Ef eitthvad er leidinlegra er alvoru stjornmal eru thad vitanlega menntaskolanemar ad raeda stjornmal ...
jaeja, svo mun eg ekki minnast meir a brodur minn, fyrrnefndur throskaskortur minn kemur of berlega i ljos, audveldara ad fela heimsku sina med tilvitnunum i Slavoj Zizek en nytollerada ofurbusa.
11.9.04
Rustirusti forlogum, rustirusti kirkjunni
Jaeja, hvalveidifrettir ... EÖN var i heimsokn og er haldinn brott, til eina lesanda mins, Olafiu Svansdottur i Danmorku. EÖN leit alveg eins ut og sidast, tho hann haldi thvi fram ad hann hafi keypt ny fot i millitidinni. Hann mun halda thvi sama fram thegar hann kemur til Islands, ad hann hafi keypt ny fot i Berlin, en eg veit betur. Eg veit i hvad peningurinn thinn for, Eirikur!
God heimsokn ... attum meira ad segja vidskiptafund i gaer, vid thyska fyllirafta sem thykjast reka forlag ... munum taka tha yfir og skilja eftir i raesinu, odar en their geta pantad ser naesta bjor! Thannig starfar Nyhil, osvifid og sidlaust, og einmitt thess vegna erum vid metnir haerra a Nasdaq en helsti keppinautur okkar, JPV-Thjodkirkjan.
Jaja, allt gott ad fretta af Schröder, daldid sur yfir astandinu i Thyskalandi, thar sem studentar laera afar afar haegt thvi their vita ad thegar nami lykur eiga their hvergi inni. Nokkrir a leid til Frakklands ad tina vinber, ich werde dabei.
Eg reyki of mikid, var starfsmadur internetkaffihussins ad segja vid mig. Eg held hann hafi att vid ad eg reyni of mikid ad eiga althjodleg samskipti, en eg kom hingad thrisvar i dag til ad hringja til annars lands en nadi aldrei sambandi. Thradurinn hefur verid slitinn, eg veit ekki hver hefur slikt horn i sidu mer ... rannsokn stendur yfir.
Er ad atta mig a thvi ad thad er ad koma vetur og hann er enn sem komid er afar oskilgreindur af minni halfu, enda malanamskeid ekki neitt til ad taka mark a eins og allir vita sem komnir eru yfir 24. aldursar. Madur laerir svona hluti 23 og halfs.
Bodordin i nyrri thydingu Bibliunnar, afsakid: Tilmaelin.
Eg er Gud, hlustadu a mig.
Ekki hlusta a adra.
Thad er ljott ad stela.
Thad er ljott ad drepa.
Thad er ljott ad halda fram hja og naudga og thess lags.
Thad er gott ad halda sambandi vid foreldra sina.
Thad er gott ad hvila sig.
Og you can't always get what you want ...
Onnur thyding sem stakk upp kollinum var: Reglugerdin.
1. Eg er Drottinn Gud thinn (og med 'eg' visast her eftir til min, thess Drottins Guds, hins sama og minnst er a i MOS1-3, sbr. 'Sköpunarsaga' etc., sja nanar tilgr. e.yfirl. bls. 10-212), thu (sem visar til logadila lesanda sjalfs eda aheyrenda i tilfelli upplestra eda annars opinbers flutnings, hvers og eins serstaklega, og skulu their tilgreindir sem logadilar innan hornklofa skv. reglug. 114:12:1986, adskildir med semikommum o.s.frv.) skalt (ofravikjanleg krafa, handanlaeg, sbr. reglug. 114:10:2001 og utlendingalog fra arinu 2003) ekki adra gudi hafa.
O.s.frv.
Her er eg og dagar minir eru taldir. Eg aetla heim ad elda mer tomatasupu i tilefni timamotanna og svo er aldrei ad vita nema eg missi rad og raenu af afengisdrykkju og skridi eftir gotum borgarinnar af soknudi eftir oktober og novembermanudum sem bradum verda lidnir.
Nei, djok!
God heimsokn ... attum meira ad segja vidskiptafund i gaer, vid thyska fyllirafta sem thykjast reka forlag ... munum taka tha yfir og skilja eftir i raesinu, odar en their geta pantad ser naesta bjor! Thannig starfar Nyhil, osvifid og sidlaust, og einmitt thess vegna erum vid metnir haerra a Nasdaq en helsti keppinautur okkar, JPV-Thjodkirkjan.
Jaja, allt gott ad fretta af Schröder, daldid sur yfir astandinu i Thyskalandi, thar sem studentar laera afar afar haegt thvi their vita ad thegar nami lykur eiga their hvergi inni. Nokkrir a leid til Frakklands ad tina vinber, ich werde dabei.
Eg reyki of mikid, var starfsmadur internetkaffihussins ad segja vid mig. Eg held hann hafi att vid ad eg reyni of mikid ad eiga althjodleg samskipti, en eg kom hingad thrisvar i dag til ad hringja til annars lands en nadi aldrei sambandi. Thradurinn hefur verid slitinn, eg veit ekki hver hefur slikt horn i sidu mer ... rannsokn stendur yfir.
Er ad atta mig a thvi ad thad er ad koma vetur og hann er enn sem komid er afar oskilgreindur af minni halfu, enda malanamskeid ekki neitt til ad taka mark a eins og allir vita sem komnir eru yfir 24. aldursar. Madur laerir svona hluti 23 og halfs.
Bodordin i nyrri thydingu Bibliunnar, afsakid: Tilmaelin.
Eg er Gud, hlustadu a mig.
Ekki hlusta a adra.
Thad er ljott ad stela.
Thad er ljott ad drepa.
Thad er ljott ad halda fram hja og naudga og thess lags.
Thad er gott ad halda sambandi vid foreldra sina.
Thad er gott ad hvila sig.
Og you can't always get what you want ...
Onnur thyding sem stakk upp kollinum var: Reglugerdin.
1. Eg er Drottinn Gud thinn (og med 'eg' visast her eftir til min, thess Drottins Guds, hins sama og minnst er a i MOS1-3, sbr. 'Sköpunarsaga' etc., sja nanar tilgr. e.yfirl. bls. 10-212), thu (sem visar til logadila lesanda sjalfs eda aheyrenda i tilfelli upplestra eda annars opinbers flutnings, hvers og eins serstaklega, og skulu their tilgreindir sem logadilar innan hornklofa skv. reglug. 114:12:1986, adskildir med semikommum o.s.frv.) skalt (ofravikjanleg krafa, handanlaeg, sbr. reglug. 114:10:2001 og utlendingalog fra arinu 2003) ekki adra gudi hafa.
O.s.frv.
Her er eg og dagar minir eru taldir. Eg aetla heim ad elda mer tomatasupu i tilefni timamotanna og svo er aldrei ad vita nema eg missi rad og raenu af afengisdrykkju og skridi eftir gotum borgarinnar af soknudi eftir oktober og novembermanudum sem bradum verda lidnir.
Nei, djok!
31.8.04
Eg er ekki þessi þriðji heimur
Vonbrigði eru til dæmis leiðinleg … ekki að það sé ekki gott að tileinka sér jákvætt viðhorf til lífsins samanber sjálfshjálparhönnuði síðustu ára og áratuga, það er ansi gott að tileinka sér viðhorf sigurvegarans sem lítur á hverja hindrun sem tækifæri, hvert fall sem lærdóm, hvert rugl sem von um vit … það væri gott að verða aldrei fyrir vonbrigðum því maður veit að stangist heimurinn á við orðin er ekki við heiminn að sakast, það væri gott upp á geðheilsuna, en þar sem við erum, eins og ég kem inn á annars staðar, svona líka helvíti mennsk, þá eru vonbrigði leiðinleg.
Tvenn vonbrigði í dag. Í fyrsta lagi strandaði kennslubókarhugmynd sem ég var að vona að myndi færa mér milljónir. Í öðru lagi braust kaffipokinn í kaffivélinni saman svo uppáhellingin sem ég er að drekka er algjört hland. Síðari vonbrigðin fela í sér augljósan lærdóm og ég mun héðan af sýna varkárni þegar ég loka kaffivélinni, svo vatnið rati gegnum korginn á leiðinni í könnuna. Fyrri vonbrigðin fela áreiðanlega í sér lærdóm en hann er ekki augljós … það eru hins vegar praktísku afleiðingarnar, hvað varðar praktísk atriði … í hinu praktíska lífi … í praxís er þetta allt snúið.
Teoría er æði. Meira að segja Kierkegaard sem gerir sér heilt höfundarverk úr því að lífið sé erfitt, er ekki erfiður aflestrar. Ekki einu sinni átakanlegur. Maður les hann og lærir: Já, lífið er svona djöfulli mikill vandi. Og gleðst yfir því að hafa öðlast nýjan skilning á myrkrinu. En þegar lífið er svona djöfulli mikill vandi, þarna úti … þá gleðst maður ekki endilega yfir lærdómnum, heldur bölvar og ber í borð, gnístir tönnum og jöklarnir bráðna og Gautaborg sekkur.
Ég er vitaskuld ekki að tala um vanda fátæku landanna. Nei, vandi þeirra sem hafa ekki aðgang að hreinu drykkjarvatni er einfaldur þó hann sé átakanlegur. Hann er einfaldur þannig að dag frá degi þarf maður einfaldlega að leggja sig fram um að finna hreint drykkjarvatn. Þegar það gengur ekki deyr maður. Vandi Vesturlandabúa er allur annar, hann er metavandi, hann snýst um að ákveða hvers konar vanda maður vill leggja fyrir sig í lífinu … og taki maður vonda, lélega, ranga ákvörðun jafnvel, þá fær maður samt ekki að deyja, nema maður verði fyrir sporvagni eins og hefur komið fyrir efnileg skáld … maður deyr ekki, heldur fellur bara … fellur og fellur … það er enginn botn.
Það er nefnilega ekki fallið sem meiðir, heldur botninn. Fallið er bara leiðinlegt.
Svartagallsraus? Jabbs. Hræddur um það … og ekki að ég sé í svartnættinu, maður skrifar lítið þaðan … ég hef bara verið að fara í kynnisferðir, pakkaferðir um tilvistarvanda mannanna, undir leiðsögn Ingólfs.
Fótalaus og handalaus en fær um að færa pening milli reikninga með munnvikunum … homo economicus … homo deyr ekki ráðalaus.
Tvenn vonbrigði í dag. Í fyrsta lagi strandaði kennslubókarhugmynd sem ég var að vona að myndi færa mér milljónir. Í öðru lagi braust kaffipokinn í kaffivélinni saman svo uppáhellingin sem ég er að drekka er algjört hland. Síðari vonbrigðin fela í sér augljósan lærdóm og ég mun héðan af sýna varkárni þegar ég loka kaffivélinni, svo vatnið rati gegnum korginn á leiðinni í könnuna. Fyrri vonbrigðin fela áreiðanlega í sér lærdóm en hann er ekki augljós … það eru hins vegar praktísku afleiðingarnar, hvað varðar praktísk atriði … í hinu praktíska lífi … í praxís er þetta allt snúið.
Teoría er æði. Meira að segja Kierkegaard sem gerir sér heilt höfundarverk úr því að lífið sé erfitt, er ekki erfiður aflestrar. Ekki einu sinni átakanlegur. Maður les hann og lærir: Já, lífið er svona djöfulli mikill vandi. Og gleðst yfir því að hafa öðlast nýjan skilning á myrkrinu. En þegar lífið er svona djöfulli mikill vandi, þarna úti … þá gleðst maður ekki endilega yfir lærdómnum, heldur bölvar og ber í borð, gnístir tönnum og jöklarnir bráðna og Gautaborg sekkur.
Ég er vitaskuld ekki að tala um vanda fátæku landanna. Nei, vandi þeirra sem hafa ekki aðgang að hreinu drykkjarvatni er einfaldur þó hann sé átakanlegur. Hann er einfaldur þannig að dag frá degi þarf maður einfaldlega að leggja sig fram um að finna hreint drykkjarvatn. Þegar það gengur ekki deyr maður. Vandi Vesturlandabúa er allur annar, hann er metavandi, hann snýst um að ákveða hvers konar vanda maður vill leggja fyrir sig í lífinu … og taki maður vonda, lélega, ranga ákvörðun jafnvel, þá fær maður samt ekki að deyja, nema maður verði fyrir sporvagni eins og hefur komið fyrir efnileg skáld … maður deyr ekki, heldur fellur bara … fellur og fellur … það er enginn botn.
Það er nefnilega ekki fallið sem meiðir, heldur botninn. Fallið er bara leiðinlegt.
Svartagallsraus? Jabbs. Hræddur um það … og ekki að ég sé í svartnættinu, maður skrifar lítið þaðan … ég hef bara verið að fara í kynnisferðir, pakkaferðir um tilvistarvanda mannanna, undir leiðsögn Ingólfs.
Fótalaus og handalaus en fær um að færa pening milli reikninga með munnvikunum … homo economicus … homo deyr ekki ráðalaus.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)