Rafveiðar. Afveiðar. Táldráttur, kafsláttur, fráþráttur, aflhraunaplebbi, slefpeysugrjóni, stundsvalarsauðlífiskekkir, bráðkvaðarbrandstyggð – rjómskriðuberjaskringhenda. Og hvernig er nú Ísland? Alveg ljómandi fínt, þakka þér fyrir.
Deprímeraður af ástamálum, jájá, velti ekki fyrir mér tilgangi lífsins almennt og yfirleitt heldur tilgangi mínum, einum og sér og einmitt um þessar mundir, hnitmiða – þringháttarblíða, þrúðviljatussa – svo ég komi mér aftur að efninu, burtséð frá ástinni, tilganginum, kvefpestarlúsinni og einstaka eirðarleysi er þessi heimsókn mín, sem hefur nú staðið yfir í fimm daga eða svo, sennilega sú best heppnaða hingað til, hingað til, og virðist enn sem komið er og fram til næstu daga litið einkar vel tímasett. Vel í merkingunni heppilega.
Hm … ég hef hins vegar eins og sjá má ekki neitt við orðin að gera því eina veruleikann ætla ég ekki að nefna.
Það skrjáfar í sálartetrinu og svo sýgur sól til siðar.
Kennaraverkfall og Ástþór, Halldór hjá Sólnesfíflinu sem ég man ekki hvað heitir og fjöllin í fjarska, aldrei mun ég klífa þau en ég er sammála þessu öllu saman.
Tek líka undir spurningar og aðdróttanir.
Veruleikinn er ekki húsum hæfur.
Ekki upp í nös á ketti.
Veruleikinn er ekki svo tárum taki.
Veruleikinn er hvorki tangur né tetur.
Hann er hvorki vott né þurrt.
Veruleikinn er ekki hundi út sigandi.
Grámóskan, hins vegar, er aufúsugestur á öllum betri heimilum.
Ekki grýla fasið, hver sem það fær,
hvorki meira né meira, hvorki í dag né í gær.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli