Sósíalistar, munið sumarbúðirnar!

Frábærasta hugmynd allra frábærra hugmynda þessa árs er loksins komin fram! Sigurvegarinn er engin önnur en kærastan mín sem hefur þurft að stríða við eitthvað óþol í stráknum síðustu daga. Lausnin á önuglyndi landsins bestu sona og dætra er:

Við leigjum Kaldársel eða annan stað, helst með sundlaug. Það verður kynskipt að hætti Hjallastefnunnar á daginn, en allir koma saman á kvöldin. Helgi, vika, tíu dagar, kreppa, matur, tússlitir, pappír, leikir, árabátar, áríðandi spurningar, útúrsnúningar, orðaleikir og stanslaust tuð.

Þeir sem vilja taka þátt í skipulagi meldi sig í kommentum. Fyrirfram verður gert ráð fyrir þátttöku Kristínar og Loðmfjarðar, Norðdahls og Norðfjarðar, Stínu Eiríks, Ása og Snorra Ásmundssona, Vídalíns, Guðrúnar Evu, Guðrúnar Helgadóttur, Ármanns Joð, Vals B. A., Olgu Guðrúnar, Guðrúnar Elsu og Ingós, Bjargar og Darra, Önnu Bjarkar, Magnúsar, Þórs Steinarssonar, Steinunnar súrkúlu og Snorra, Auðar Jóns og Tóta, Danna Karls, Godds, Heiðu, Elvars, minni og minnar – hér eru gríðarmikilvægir þátttakendur að gleymast, en sósíalistar, þeir móðgast ekki.

Lýst er eftir góðum stað til að halda búðirnar um leið og lýst er eftir þér, vinur!

---

Nú þegar hefur borist þátttökutilkynning frá Heiðu, sem býður líka fram stað:

Hellvar mætir, getum haldið þetta úti í móa uppi á velli þar sem við búum. Leitt rafmagn út um stofugluggann okkar (rafmagn er innifalið í leiguverði okkar). Svo bara tjöld. Endalaust mikið af tómum byggingum frá auðvaldinu að skoða..

Þátttakendur í þessum enn alveg óskipulagða atburði geta birt lógóið, til dæmis svona lítið:

á bloggum sínum, til marks um stuðning og smölun.

Bankarnir og ömmur þeirra

Gagnvart almenningi eru bankar fyrst og fremst stofnanir sem sjá um að ekki gleymist hver skuldar þeim hvað. Með öðrum orðum halda þeir ófrelsi fólks til haga. Um þetta er ekki að deila, þó að marxistar og anarkistar geti þrætt við alla aðra um hvort þetta ófrelsi felur í sér réttlæti eða ranglæti.

Einhverjir eiga víst inneignir á bönkum, en ég geri ráð fyrir að þeir séu í minnihluta lesenda minna. Blogg gáttin gæti allt eins heitið: Við sem skuldum.

Bankarnir, sem rétt er að muna að eru ekki beinlínis fólk, heldur tiltekin skipulagseining, lenda nú í vandræðum við sína lánadrottna, aðra banka, aðrar skipulagseiningar. Þeir ná ekki að standa í skilum. Með heilan helling af pening. Þá kemur upp í umræðunni sú fjarstæðukennda hugmynd að ríkið taki fjármuni af almenningi, svo nemi jafnvel meira en heilu húsnæðisláni á fjölskyldu, og afhendi bönkunum til að bjarga þeim. Bönkum sem eru fyrst og fremst listi yfir skuldir fólks.

Nú vitum við öll að bankar stunda ekki beinlínis samræðustjórnmál, heldur eru þeir gefnir fyrir athafnastjórnmál, sem heita. Bankastjórar blogga ekki, og sjálfsagt svara þeir ekki heldur svona spurningum. En:

Ef einkarekna fyrirtækið Kaupþing fer á hausinn skulda ég engum yfirdráttarlánið mitt. Til hvaða hugmyndafræði eða hagsmuna á að skírskota til að fá mig til að fórna verulegum hluta af starfsævi til að bjarga bankanum frá gjaldþroti?

Því ekki á bankinn ríkið. Og ekki á ríkið mig.

Að blómin skuli ekki skammast sín!

Pj…úkket!

Hjúkket!

Úff … hananú! Ég er kominn aftur. Ég var að gera konuna mína brjálaða. Ég bloggaði bara látlaust, ef ekki upphátt við hana, þá á heilasellurnar í höfði mér, ég hef ekki getað hugsað hálfa setningu til enda fyrir mínu eigin áliti á eftirfarandi álitamálum, meðal annarra:

• Geir H. Haarde, Ingibjörgu Sólrúnu og einkaþotunni.
  
• Geir H. Haarde, Ingibjörgu Sólrúnu og eldflaugavarnakerfinu.
  
• Geir H. Haarde, Ingibjörgu Sólrúnu og spurningunni um kommúnismann, sem hvorugt þeirra hefur verið að velta mikið fyrir sér.
  
• Aðskilnaði sem helsta stefnumiði kapítalismans, og þessum birtingarmyndum hans meðal annars:

• Einkaþotum,
  
• múrum sem rísa,
  
• list sem er gerð sérstaklega til að þeir sem skilja hana geti greint sig frá hinum sem gera það ekki,
  
• muninum á LHÍ í dag og myndlista- og handíðaskólanum gamla með tilliti til þessa,
  
• hungri,
  
• eymd,
  
• volæði.
  

Ég hef verið að velta fyrir mér röddum, ekki bara hvaða raddir heyrast ekki, heldur og hvers konar raddir heyrast ekki. Hvernig er ekki talað. Hvernig mönnum liggur ekki rómur. Þeir eru fáir sem heyrist nú til á almannavettvangi sem tala eins og verkalýðsleiðtogar gerðu hér áður fyrr, með barkanum og brjóstholinu öllu, við tölum þessa dagana mest fremst, þar sem tungubroddur mætir tönnum. Ég hef verið að reyna að skrifa þrjár greinar í einu, eina um rödd, vald og valdleysi orðanna. Aðra um Vilmund Gylfason. Þriðju um málhönnun, sem ég legg nú fram svo það gúglist áreiðanlega með dagsetningu.

Ég hef komist að því að „Vinsælasta sagan á Íslandi“ er strengur sem gúglast ekki. Fyrr en núna.

Ég hef ferðast um Kaliforníu og séð furutré sem eru hærri en augað eygir, mér hefur leiðst í Las Vegas þó það sé ekki að sjá á myndum og ég hef þvegið mér upp úr ánum þar sem menn leituðu áður að gulli með rispuðum pönnum og gatasigtum. Áður en gull varð commercial. Ég hef farið um í eyðimörkinni, speglað mig í tíbránni, stungið mér í sandöldu og haft betur í baráttunni við skröltorma. Ég hef bjargað konunni minni undan þeim með hjálp kuta en í eyðimörkinni sefur maður ekki öðruvísi en með aðra hönd á kvenmannsmjöðm og hina á hnífnum. Ég hef borðað himinhvolfin í morgunmat og skolað þeim niður með viskíi. Ég hef mátað mig við bifreiðar amerískra fjölskyldufeðra og unað mér ágætlega, lært að rata um þjóðvegakerfið, ég hef brunað meðfram ströndinni við Big Sur þar sem Henry James skrifaði bækur undir nafninu Kerouac, með aðra hönd á stýri en hina á Bourdieu þar sem ég lærði að stéttgreina mig og konuna mína: ég er krabbi, hún er beib, ég hef staðnæmst til að tala við vini mína sem eru selir og flatmaga í sandinum á milli þess sem þeir troða marvaða við strandvarðastrendur og horfa löngunaraugum á stelpur í sólbaði.

Úff hvað þetta er gott, eins og að skola á land og anda aftur, anda hval. Hæ, krakkar, ég er kominn aftur!

Hér setti ég eitthvað þrennt í millitíðinni.

Hér má sjá litlu hafmeyjuna eins og hún lítur í danska bænum Solvang, sem er hérna í Kaliforníu:

Open Schmopen

Lýðræði í ráðhúsinu

Þetta eitt: Ég er ekki meðlimur í ungliðahreyfingu stjórnmálaflokks, ég er ekki einu sinni meðlimur í stjórnmálaflokki – en ég fór samt í ráðhúsið til að sýna stuðning við kröfu sem þar var sett fram í krafti réttmætrar reiði, svo augljóslega réttmætrar að allir þeir sem hún beinist að skammast sín niður í tær og fóru með veggjum. Það er mikilvægt að koma þessu að til að mbl.is, Egill Helgason og aðrir hægrisinnaðir miðlar komist hvorki upp með að afskrifa mótmælin sem hagsmunapot né skrílslæti.

Nú er hugsanlega merkilegur tímapunktur í sögu lýðræðis á Íslandi. Sá möguleiki er opinn eins þó öll dagblöð landsins séu undir ritstjórn sjálfstæðismanna.

Lýðræði gerist þar sem fólk kemur saman. Hófsöm lætin í ráðhúsinu eru nákvæmlega það sem Vesturlönd eru stoltust af á tyllidögum. Svona heyrist í lýðræðinu. Lýðræðið er ekki veggjatítla.

Hey, hlustid á thennan krakkar: „Bloggid er dautt!“ (but I've got more than a lifetime to live lovin' you)

Hæ. Ég er hættur að blogga. Sem kallar svosem ekki beinlínis á tilkynningu, nema til að kveðja bara kurteisislega, þá sem þú heldur að vilji muna eftir mér … mér finnst þetta blogg vera orðið síðasti bærinn í Breiðholtinu, svo að segja, og grunar raunar að fleirum líði eins. Hver er ekki síðasti bærinn í Breiðholtinu á þessari öld illskunnar og heimskunnar? Í augnablikinu er of lítið frelsi hér að finna, kannski ekkert, enga fótfestu, sem þýðir kannski líka: enga þögn. Munið þið hvað var hljótt og fínt á Netinu 2004, krakkar?

Ég var að setja niður fyrir mér þrjár grundvallarhreyfingar til uppnáms og usla. Hikum ekki við að hugsa kerfisbundið:

Að segja í opinberum texta það sem á bara að liggja milli línanna.

Að gera að bakgrunni aðgerða manns það í opinbera textanum sem á að hunsa – taka hann á orðinu.

Að fremja aðgerðir á röngum stöðum: gefa efni form sem er ætlað öðru efni, eða gefa formi efni sem yfirleitt birtist í öðru formi (lágmarkshreyfing, svo að segja og sameinar kannski allar aðrar, en er alveg vítal samt).

Æði er þetta þrennt og kannski fleira.

Jæja, það er fínt að loka textum. Nú líður mér eins og ég ýti á takka á þotu, skjóti mér upp úr sætinu, með fallhlíf á bakinu, áður en hún hrapar einhvers staðar í sjóinn. Vona að þetta blogg hrapi ekki í byggð og valdi mannskaða, það væri leiðinlegt. Nóg komið. Endir.