Allt i plati

Nei, heimurinn er ekki fullur af ævintýrum, heimurinn er bara hey – en það eru ævintýrafullar sálir sem fara um og sáldra gleði eins og aðrir kasta af sér vatni.

Sagði maðurinn þar sem hann sat í kytrunni sinni á fimmtu hæð frílanshússins og nennti ekki að þýða meira þann daginn. Hann hafði hins vegar einsett sér að þýða og einmitt þess vegna afþakkað öll mannamót og fannst sér einmitt þess vegna ekki stætt á því að fara út og ganga um bæinn því hann gæti rekist á einhverja sem hann hafði áður ekki sagst hafa tíma til að hitta.

Einmitt þess vegna, las hann, skrifaði, raulaði og kveikti sér í sígarettu.

Það virðist vera nóg sagt í heiminum og jafnvel nóg hugsað, hugsaði hann þá og skrifaði og þótti ágætt að hafa sett í svona fá orð hvað honum þótti þetta allt erindislaust.

Hann rámaði líka í einhverja tilhugsun um að þetta væri allt blekking og ákvað að setja hana niður: Sýndarveruleiki er ekki það sem fram fer í tölvum og farsímum, heldur sú staðreynd að eftir þróun tækni, stjórnmála og efnahags síðustu aldar og ennfremur síðustu ára, er allt sem við gerum þannig séð óþarft og ekki tilkomið af þörfum mannsins gagnvart veruleikanum heldur vana og hefðum mannsins og hugmyndum hans um hvernig lífið á að ganga fyrir sig. Það er staðreynd að við þurfum ekki lengur að snæða kvöldverð, alla næringu er raunverulega hægt að fá úr Herbalife.

En við höldum áfram eins og ekkert hafi í skorist því þetta er allt saman of sláandi.

Niðurstaða tuttugustu aldarinnar var, öðru fremur, þegar allri hugmyndafræði er vikið frá, sú að láta sem ekkert hafi í skorist. Hunsa það að enginn þarf að svelta, hunsa það að enginn þarf að vinna, hunsa það að enginn þarf að segja eða gera nokkurn skapaðan hlut. Also: hin öndverða hlið frelsisins sem vann hugmyndafræðina er sú sameiginlega ákvörðun mannkyns að hunsa frelsið og lifa hér eftir sem hingað til en halda þó áfram að bölva því.

Er þetta varanlegt jafnvægisástand? Munum við halda áfram að versla í matinn fram í rauðan dauðann?

Munu bókaforlög láta sem þörf sé fyrir þau til hinsta dags?

Fannst á Internetinu

Nú á tímum eru smokkar yfirleitt tengdir við kynsjúkdóma. Kynlíf er hins vegar einnig skemmtilegur ástarleikur.

Vinstri og hægri

Það er langtum auðveldara að skilgreina hægri og vinstri í pólitík en að skilgreina hægri og vinstri í evklíðsku rúmi.

Hefur einhvern tíma verið gerð teiknimyndasaga um bólfarir Evklíðs? Sá brandari virkar náttúrulega bara á íslensku … að því leyti sem hann virkar yfirleitt. Jæja:

2 tesur og syntesa: Vinstrimaður er sá sem hefur krónískt á tilfinningunni að þetta sé ekki réttur heimur. Vinstrimaður er sá sem elskar eða leggur sem fram um að elska það sem er ekki eins og hann. Þetta tvennt sameinast svo loks í því að hann hefur raunar, lengra niðri, krónískt á tilfinningunni að hann sé ekki hann. Og er þannig ólíkur sjálfum sér. Og til að elska sjálfan sig verður hann því að vera fær um að elska annan.

Ef til vill hefur hægrimaður sömu grunngerð en neitar að gefa henni gaum. En ef til vill eru hægrimenn einfaldlega þeir sjálfir. Hægrimaðurinn elskar í öllu falli fyrst sjálfan sig, og svo aðra að því leyti sem þeir eru eins og hann.

Zizek segir að sjálfsveran sé klofin – kannski er það bara vinstri sjálfsveran. Þar liggja jafnvel rætur „klofningssögunnar“ …

Ryanair er lélegt flugfélag og tafir á dagskrá þess hafa kostað Íslendinga morð fjár í dag. Íslenska þjóðin er æf, um leið og hún iðar í skinninu.

Rofabryr

Mín er freistað að taka aftur upp hann Wittgenstein fyrri og krefjast þess að fólk tali skýrt og greinilega. Við erum stödd í ákveðnum vítahring. Fólk segir allskyns moð og kemst upp með kjaftæði. Þá lærir það að hægt er að tala skýrt og greinilega, og gera megi kröfu um slíkt. Stundar það um hríð, en liggur meira á hjarta en kemst fyrir í orðunum, uppgötvar að sumt verður ekki sagt nema með rofi í tungumálið, rýfur tungumálið en missir fótanna og byrjar aftur að bulla.

Og nú semsagt, finnst mér við öll bara vera að bulla.

Ég átti frábæra kvöldstund í gær með vini mínum sem bauð mér í mat. Við grilluðum. Já, við grilluðum eins og sá hjartahlýi, marineraðan kjúkling. Þetta með afmælið féll semsagt niður, Hreinn. Og þegar við vorum búnir að grilla og borða fékk ég skilaboð frá ritstjóra í bænum sem bað mig að taka viðtal við Dag Kára við tækifæri – við vinirnir höfðum hvorugur séð myndina, og stukkum af stað við boðin, fimm mínútum fyrir sýningu og hjóluðum eins og … fætur toga … í Háskólabíó, sáum myndina … hún var jafnvel betri en maríneraði kjúklingurinn. Ég steig út upplyftur, uppljómaðir vorum við báðir, og hjóluðum til baka út að strönd þar sem sólin var sest en himininn roðabjartur og djúpur, hafið silkigult og þar sem við stóðum og göptum á mótum Bónusvídeós, Krónunnar, Byko og gömlu Lýsisverksmiðjunnar annars vegar og vatnslitaguðdómsins hins vegar kom herskari af útlenskum unglingum hlaupandi niður Hringbrautina, tíu, tuttugu álappalegar verur með bjórdósir sem freyddi úr, á harðahlaupum og ég spurði mig í gríni hvort þau væru að hlaupa til að horfa á himininn – og það var einmitt tilfellið, þær, þeir, þau staðnæmdust við sjóinn, stóðu, göptu, þögðu og supu bjór en eitt kærustupar kysstist.

Þetta var semsagt ógurlega fallegt kvöld. Eftir dagslestur af manifestóum ítalskra fútúrista.

Og ég ákvað að fara til fjalla.

Er ég að tala skýrt og greinilega? Ekki enn. Nei, ég áskil mér einum rétt til að vera myrkur í máli eins og véfréttin frá Delfí. Kröfur gerir maður til annarra.

Hafa annars allir séð Voksne mennesker? Er til sterkara atriði í íslenskri kvikmyndasögu en brúarsenan?

Tiðindalaust

Æi …

nenni ekki neinu. Í dag.
Geri ekki neitt í dag. Þarafleiðandi.

Er með bíl í láni frá vestfirska tröllinu … fékk mér bíltúr um Grafarholt í von um að hrista úr mér leiðann. Haha! Djöfull getur maður fengið afspyrnuslæmar hugmyndir.

Þarna er vatn sem heitir Reynisvatn og í því liggja þúsund dauðir fiskar, eldisfiskar sem er sleppt í vatnið á vorin til að skapa meiri náttúru - eins og grenitrjánum sem er plantað allt í kring – hann fiskaði mest í dag sem gekk um með gráan poka og safnaði fiskunum saman með höndunum.

Þeir eru svo lífsleiðir að þegar þeir stranda á milli steina liggja þeir bara þar og bíða dauðans.

Sólin var samt ágæt.

Róm er á bömmer. Og svo var ég að hlusta á Víðsjá, það er maður þarna úti sem er hættur að skrifa, segist snúa sér að stangveiðum og kukli. Ég skil.

Ég var búinn að treysta á veðurspána sem sagði að í dag myndi rigna.

Þrjár forsíðufréttir herma að ekkert hafi gerst

Tíðindafátt nema ég held ég hafi verið að mæta grundvallarspurningu lífsins og manndómsins: Hvort er betra að yrkja eða rúnka sér? Svarafátt.