Svei mér þá, svo virðist vera sem Hindu Kush hafi þýðingu, ef ekki pólitíska, þá meta-pólitíska. Nafn fjallgarðsins sem liggur um eða í Afghanistan merkir „Hindúaslátrun“ og eru leiddar að því líkur að þar hafi átt sér stað orrusta á milli hindúa og múslima fyrir um eitt þúsund árum þar sem hindúum hafi verið slátrað ýmist eða þeir hnepptir í þrældóm, og örnefnið látið vera þeim til viðvörunar allt frá því. Til er hópur Hindúa sem vill að þessarar sögu sé getið í kennslubókum í indverska skólakerfinu, sem er í dag ekki raunin, og yrði enda sjálfsagt ekki fyrst og fremst varða til að varðveita frið …
Hefndin, já, lygin, já, dauðinn, já, þetta er allt þarna … en ég hryggi fyrirspyrjanda og að nokkru leyti sjálfan mig með því að mig þyrstir ekki í að leita frekari upplýsinga? Hví ekki? Því ég hef fyrst og síðast áhuga á sjálfum mér, auk smáræðis áhuga á Vesturlöndum. Þetta er vissulega vandi, já, en vandi sem ekki verður leystur með því að hunsa hann.
Svo vinsamlegast miðið pantanir ykkar við þessa opinberun, héðan af.
Dagarnir eru verri en næturnar. En ægileg enduruppgötvun.
Pöntun óskast fyrir næsta blogg.
Einn og hálfur pakki á dag.
10.5.05
Hórdómur: útgönguleiðir hjartaknúsarans
Ég hef nú tekið að mér að blogga eftir pöntunum, ég stakk upp á því þegar mér lá ekkert á hjarta og nú mun ég fylgja því eftir þó að dagarnir séu breytilegir. Fyrstu tvær pantanir voru Hafnfirðingabrandari og „styggðaryrði um Steinar Braga“. Vessgú:
Það var einu sinni Hafnfirðingur sem keyrði yfir Steinar Braga. Hafnfirðingurinn stígur út úr bílnum og spyr: Er í lagi með þig? Steinar Bragi svarar engu heldur liggur og veltir því fyrir sér hvort hann er dauður, og hvort þetta sé malbik sem lekur út um nasirnar á honum.
Ég er að ljúka við Útgönguleiðir Steinars. Það sem ég mun segja er also með þessum fyrirvara, og hinum að auki að ég held að lesendur þessa bloggs séu um fimmtán talsins og ég held að Steinar sé einn af þeim og hann líti hérna við ef til vill á fimm til fimmtán daga fresti. Við höfum einu sinni farið í sjómann og hvorugur vann en haldið þó ekki að ég sé endilega hlutlaus, látið ekki nítjándu aldar vísinda glepja ykkur börnin góð. Haldið þó heldur ekki að hægt sé að nota hlutdrægni mína gegn mér hvert sem hún liggur, hlutdrægni makes the world go round eða hvar væri Mars ef hann hefði ekki afstöðu gagnvart Júpíter? Og hvenær væri mars ef ekki gagnvart apríl? Og þar fram eftir götunum …
Steinar Bragi er upptekinn af götum. Bókin er bæði gatnabók og gatabók … það eru götur í heiminum, það eru göt á heiminum, það eru göt á líkömunum og það eru göt á sálunum. Sálirnar eru jafnvel göt, manneskjurnar dúkkur, þær eru tómar að innan plastdúkkurnar með húðlitnum sem litlar stúlkur leika sér að … og í hryllingsmyndum hafa þær göt í staðinn fyrir augu. Þetta veldur Steinari Braga ógleði og uppköstum og þar sem ælan leggst vex blómstur. Nei, ég get ekki talað illa um Steinar Braga. Hann er einn af örfáum sem ég þekki, afar fáum, sem hafa tilvistarlega einurð til að koma fram við lífið eins og það virðist eiga skilið. Og þó að við höfum verið jafnir í sjómann er hann sumpart einfaldlega stærri en ég og það er allavega til ein vídd þar sem ég næ ekki upp í hann, þar sem ég sé ekki einu sinni fyrir endann á honum.
En að einhverju leyti vex ég sjálfur í aðrar víddir og það gæti hugsast að þar komi það honum á óvart – og þó er ég ekki viss – að frómt frá sagt hlýnar mér um hjartaræturnar þegar ég les Útgönguleiðir. Ég fyllist hvorki óþoli né viðurstyggð, heldur eiginlega yl og kæti … ég geri mér ekki fulla grein fyrir því af hverju það stafar en get lagt fram tilgátu:
Lífið er ógeðslegt. Ástin er ógeðsleg. Ástin er jafnvel það ógeðslegasta í lífinu, sannleikurinn um ástina er ef til vill fólginn í slími, slímhúð, þumbingslegum takti, storknandi blóði, dauða, afneitun og eigingirni. Ástin er ef til vill samheiti allra þeirra heilkenna sem fá sálsjúkar manneskjur til að gera nokkuð yfirleitt fremur en að deyja. Ástin er hugsanlega hið langlífasta blæti allra blæta vegna þess að innistæðan fyrir hugmyndinni er smæst allra innistæðna, hún er kannski alls ekki nein. Og þá er ekkert eftir. Þetta er haldbær sannleikur, hann er heill, hugsanlegur og samkvæmur, fram að því að hann er færður í orð, því hafi einhver í alvörunni rekið sig á svartnætti heimsins, hírist hann þar, og sé ekki nokkur vonarglæta í veröldinni um … afvötnun? Ég er að leita að orði … sé ekki skip á siglingu … sé ekki vatn í sjónum … ef dauðinn er eini sannleikur lífsins og játist þvi einhver, þá er það hann sem yljar félögum sínum þegar hann, af einhverjum sökum, hefur orð á því. Ef inntak orðanna væru einfaldlega sannleikurinn hefðu þau ekki verið skrifuð, skáldið væri ekki skáld, heldur væri það sjálfsmorðingi. En orðin eru á blaðinu og skáldið er enn í veröldinni, og þess vegna er ælan í bókinni og asfaltið í sálinni ekki aftaka heldur fæðing.
Ef Steinar Bragi veit ekki að það er hægt að orna sér við bókina hans, og finnst það jafnvel vemmileg tilhugsun, þá veit ég also betur. Það væri það versta sem ég get sagt um hann enn sem komið er. Hef ég þá jafnvel, þegar betur er að gáð, uppnefnt hann – krútt? Haha!
Ég vil annars ítreka að Woody Allen hefur aldrei séð eigin kvikmyndir. Semsagt, þetta er ekki orðaleikur eða sniðugheit heldur staðreynd, að mér skilst. Hann er nógu frægur til að eiga sjálfsagt vitni að flestum stundum lífs síns og hugsanlega er þá staðhæfingin hrekjanleg, þar með vísindaleg eins og sagt er.
Vísindamenn voru annars að komast að einhverju í dag, las ég í mogganum.
Ég er full meðvitaður um einn hugsanlegan nýjan lesanda og finn þá meðvitund toga einhvern veginn, eitthvert … gemmér meira!
P.S. Ég lít svo á að þetta tilraunaverkefni, sem er ekki styrkt af nýsköpunarsjóði, sé innblásið af grein Ófeigs Sigurðssonar á nyhil.org um íslenskar hórur, sem hann segir að séu, ólíkt öðrum, ókeypis. Ég er þá orðin orðhóra og skrifa það sem mér er skipað, en einmitt, ólíkt til dæmis stéttbræðrum og -systrum hjá auglýsingastofum, endurgjaldslaust. Ég er þá jafnvel frumspekileg uppreisnarhóra.
Það var einu sinni Hafnfirðingur sem keyrði yfir Steinar Braga. Hafnfirðingurinn stígur út úr bílnum og spyr: Er í lagi með þig? Steinar Bragi svarar engu heldur liggur og veltir því fyrir sér hvort hann er dauður, og hvort þetta sé malbik sem lekur út um nasirnar á honum.
Ég er að ljúka við Útgönguleiðir Steinars. Það sem ég mun segja er also með þessum fyrirvara, og hinum að auki að ég held að lesendur þessa bloggs séu um fimmtán talsins og ég held að Steinar sé einn af þeim og hann líti hérna við ef til vill á fimm til fimmtán daga fresti. Við höfum einu sinni farið í sjómann og hvorugur vann en haldið þó ekki að ég sé endilega hlutlaus, látið ekki nítjándu aldar vísinda glepja ykkur börnin góð. Haldið þó heldur ekki að hægt sé að nota hlutdrægni mína gegn mér hvert sem hún liggur, hlutdrægni makes the world go round eða hvar væri Mars ef hann hefði ekki afstöðu gagnvart Júpíter? Og hvenær væri mars ef ekki gagnvart apríl? Og þar fram eftir götunum …
Steinar Bragi er upptekinn af götum. Bókin er bæði gatnabók og gatabók … það eru götur í heiminum, það eru göt á heiminum, það eru göt á líkömunum og það eru göt á sálunum. Sálirnar eru jafnvel göt, manneskjurnar dúkkur, þær eru tómar að innan plastdúkkurnar með húðlitnum sem litlar stúlkur leika sér að … og í hryllingsmyndum hafa þær göt í staðinn fyrir augu. Þetta veldur Steinari Braga ógleði og uppköstum og þar sem ælan leggst vex blómstur. Nei, ég get ekki talað illa um Steinar Braga. Hann er einn af örfáum sem ég þekki, afar fáum, sem hafa tilvistarlega einurð til að koma fram við lífið eins og það virðist eiga skilið. Og þó að við höfum verið jafnir í sjómann er hann sumpart einfaldlega stærri en ég og það er allavega til ein vídd þar sem ég næ ekki upp í hann, þar sem ég sé ekki einu sinni fyrir endann á honum.
En að einhverju leyti vex ég sjálfur í aðrar víddir og það gæti hugsast að þar komi það honum á óvart – og þó er ég ekki viss – að frómt frá sagt hlýnar mér um hjartaræturnar þegar ég les Útgönguleiðir. Ég fyllist hvorki óþoli né viðurstyggð, heldur eiginlega yl og kæti … ég geri mér ekki fulla grein fyrir því af hverju það stafar en get lagt fram tilgátu:
Lífið er ógeðslegt. Ástin er ógeðsleg. Ástin er jafnvel það ógeðslegasta í lífinu, sannleikurinn um ástina er ef til vill fólginn í slími, slímhúð, þumbingslegum takti, storknandi blóði, dauða, afneitun og eigingirni. Ástin er ef til vill samheiti allra þeirra heilkenna sem fá sálsjúkar manneskjur til að gera nokkuð yfirleitt fremur en að deyja. Ástin er hugsanlega hið langlífasta blæti allra blæta vegna þess að innistæðan fyrir hugmyndinni er smæst allra innistæðna, hún er kannski alls ekki nein. Og þá er ekkert eftir. Þetta er haldbær sannleikur, hann er heill, hugsanlegur og samkvæmur, fram að því að hann er færður í orð, því hafi einhver í alvörunni rekið sig á svartnætti heimsins, hírist hann þar, og sé ekki nokkur vonarglæta í veröldinni um … afvötnun? Ég er að leita að orði … sé ekki skip á siglingu … sé ekki vatn í sjónum … ef dauðinn er eini sannleikur lífsins og játist þvi einhver, þá er það hann sem yljar félögum sínum þegar hann, af einhverjum sökum, hefur orð á því. Ef inntak orðanna væru einfaldlega sannleikurinn hefðu þau ekki verið skrifuð, skáldið væri ekki skáld, heldur væri það sjálfsmorðingi. En orðin eru á blaðinu og skáldið er enn í veröldinni, og þess vegna er ælan í bókinni og asfaltið í sálinni ekki aftaka heldur fæðing.
Ef Steinar Bragi veit ekki að það er hægt að orna sér við bókina hans, og finnst það jafnvel vemmileg tilhugsun, þá veit ég also betur. Það væri það versta sem ég get sagt um hann enn sem komið er. Hef ég þá jafnvel, þegar betur er að gáð, uppnefnt hann – krútt? Haha!
Ég vil annars ítreka að Woody Allen hefur aldrei séð eigin kvikmyndir. Semsagt, þetta er ekki orðaleikur eða sniðugheit heldur staðreynd, að mér skilst. Hann er nógu frægur til að eiga sjálfsagt vitni að flestum stundum lífs síns og hugsanlega er þá staðhæfingin hrekjanleg, þar með vísindaleg eins og sagt er.
Vísindamenn voru annars að komast að einhverju í dag, las ég í mogganum.
Ég er full meðvitaður um einn hugsanlegan nýjan lesanda og finn þá meðvitund toga einhvern veginn, eitthvert … gemmér meira!
P.S. Ég lít svo á að þetta tilraunaverkefni, sem er ekki styrkt af nýsköpunarsjóði, sé innblásið af grein Ófeigs Sigurðssonar á nyhil.org um íslenskar hórur, sem hann segir að séu, ólíkt öðrum, ókeypis. Ég er þá orðin orðhóra og skrifa það sem mér er skipað, en einmitt, ólíkt til dæmis stéttbræðrum og -systrum hjá auglýsingastofum, endurgjaldslaust. Ég er þá jafnvel frumspekileg uppreisnarhóra.
8.5.05
Pantanakerfi
Ég tek nú á móti pöntunum – það hefur nýverið vakið athygli mína að hingað koma víst einhverjir lesendur, þó fáorðir séu. Mér liggur ekkert á hjarta og því mun ég taka á móti pöntunum og skrifa um hvaðeina sem óskað er eftir, hvaða sora sem fólk kærir sig um að settur sé í orð. Vinsamlegast leggið inn beiðnir á athugasemdakerfinu.
6.5.05
Halldor Bjarki Christensen
Varð hugsað til þín, finn ekki netfangið þitt, nenni ekki að senda pósta út í ágiskunarbláinn og hef aukinheldur ekkert sérstakt að segja. En ef þú skyldir gúgla þig, þá gæti þetta dugað: Halldór Bjarki Christensen.
Ætli það sé hægt að ná sambandi við verulega valdamikið fólk með þessum hætti? Eða hreinræktuð selebrití? David Lynch. Nú bíð ég spenntur.
Ætli það sé hægt að ná sambandi við verulega valdamikið fólk með þessum hætti? Eða hreinræktuð selebrití? David Lynch. Nú bíð ég spenntur.
5.5.05
Ágæti dauðra skálda
Raunir blaðamanns? Raunir hins samsömunarfælna? Ég var á leið gegnum miðbæinn og hugðist fá mér drykk einhvers staðar en varð svo óglatt af ógleðinni í andlitum fólksins á Lækjartorgi … nú hljóma ég eins og Egill Helgason – stílsmit! Stílsmit! – jæja, varð óglatt fyrir því, tók hælsnúning og arkaði af Lækjargötu inn á skrifstofur Grapevine. Þar beið mín næsta blað í tölvum grafísku hönnuðanna – umgjörð greinarinnar minnar er gullfalleg en háskaleg – kvikmyndagerðarmaðurinn ég rifjaði upp efasemdir um ágæti þessa alls frá því í gærkvöldi og vildi breyta fyrirsögninni sem ritstjórnin hafði purrkunarlaust lagt greininni til … svo ég staldraði við í svona hálftíma á meðan ég lýsti efasemdum mínum og efasemdum um efasemdirnar, efasemdum um eigin heilindi, vöflum um djörfung mína, skoðaði mig, greinina, myndina, fyrirsögnina, lagði þetta allt saman og dró frá, deildi og margfaldaði og endaði á því að segja allt í lagi áður en ég gekk út – allt í lagi, þetta er ljómandi – vegna þess að ritstjórinn minn, Bart Cameron, sem ég reyndi síðan að gefa ameríska fimmu en hann tók henni öðruvísi og virðist fimmutískan hafa breyst frá því ég horfði síðast á Simpsons, hann kann að beita þögn sinni og melankólísku fjarrænu augnaráði. Hann horfði einfaldlega í gólfið og þagði þar til ég var sammála honum. Ég ætla héðan af alltaf að gera þetta þegar einhver reynir að þræta við mig, horfa niður og til hægri og bíða. Þegjandi. Þar til honum rennur vindurinn.
Ég gekk út og upplifði sjálfan mig afar sterklega sem auman Íslending – ótti landsins við að segja nokkuð hafði komið upp í mér. Já, andskotinn.
Já, helvíti.
Endist maður þá ekki lengur en mánuð?
Mér varð hugsað til myndarinnar Festen þegar ég gekk í gegnum ógleðina aftur, ekki vegna sifjaspella og mannleysisins í öllu, heldur vegna þess að melankólíks þögn Barts hafði strúktúralískt gegnt sama hlutverki og kokkurinn í Festen, en án hans sem bannaði Dananum misnotaða að fara, hefði ekkert gerst.
Og hvað mun svosem gerast?
Jæja, þetta er bransablogg, þetta er bransablogg hins bransstrjála … bransklofans … á morgun er mér ætlað að halda fyrirlestur um Zizek, ég var búinn að gleyma honum þar til í dag … ég er enn ekki viss um hvað Zizek er að segja … mín er freistað að tala bara um samsvaranir á milli hans og Woody Allens, hins lacaníska blinda punkts í auga Zizeks, eina kvikmyndagerðarmannsins sem hann minnist aldrei á, en er einmitt alveg eins og hann.
En það verður þó áreiðanlega ekki nema svona gamansemi á milli mikilvægari punkta … fyrirlestur … akademía … rugl.
Sjokk í dag. Sjokk í hádeginu og sjokk á kvöldin – ég stóð frammi fyrir háskalegum fréttum frá Ítalíu fyrr í dag, alveg undarlega háskalegum í ljósi þess að hinn samþykkti grundvallarskilningur á framvindu og stöðu mála hermir að í raun hafi ekkert gerst. Frá hvaða sjónarhóli geta háskalegir atburðir haft ekkert í för með sér? Frá sjónarhóli farsans. Héðan af grunar mig að ég muni líta á ástalíf mitt, frá upphafi til enda og í hverju fótmáli, sem farsa … tragedíunni er lokið, við erum komin í landið handan fjarskans, þar sem allt er bara einn stór brandari!
Kæru vinir, við látum þetta nægja, nóttin er komin og farin og ég ætla að horfa á eins og eina kvikmynd fyrir háttinn.
P.S. Mig grunar að sálgreining á landinu myndi leiða í ljós að æðsta skylduboð þess sé hvorki Þú skalt vinna! né Þú skalt njóta!, hvorki Þú skalt þjást! né Skapaðu! heldur: Ekki hugsa! Rifjaðist allt í einu upp fyrir mér ein útlegging á þessu boði, af vörum allra íslenskukennara landsins grunar mig: Skrifaðu knappar setningar, ekki lengri en svo að þær megi bera þægilega fram í einum andardrætti. Og tiltekinn prófessor er aukinheldur afar mótfallinn semíkommum. Þetta eru stórkostlegar aðferðir til að halda undirskipaðri hugsun í skefjum – bættu við banni við hverskyns „slettum“ úr öðrum tungum og það er næsta gulltryggt að ný hugsun mun ekki heyrast á landinu um árhundruð. Félagi, ég hef aldrei séð aðra eins frystikystu!
Jæja, Haukur, ekki tuða …
P.P.S. Titill bloggsins er titill greinar sem er óþarft að skrifa nokkru sinni, um hversu þægilegra er að fást við dauð skáld en lifandi. Datt þetta í hug í fjörunni áðan – bara titillinn, innihald greinarinnar óþörfu sagði sig sjálft en kom þó eftir á – rétt eftir að ég kastaði upp á grasflöt fótbolta sem hafði komið fljúgandi yfir hausamótin á mér og minnt mig á tilvist hinna, boltinn reyndist í eigu tónlistarmannsins Jóns Ólafssonar, sem var að leika við dóttur sína. Jón Ólafsson tónlistarmaður gæti hugsanlega verið minn erkihinn.
Ég gekk út og upplifði sjálfan mig afar sterklega sem auman Íslending – ótti landsins við að segja nokkuð hafði komið upp í mér. Já, andskotinn.
Já, helvíti.
Endist maður þá ekki lengur en mánuð?
Mér varð hugsað til myndarinnar Festen þegar ég gekk í gegnum ógleðina aftur, ekki vegna sifjaspella og mannleysisins í öllu, heldur vegna þess að melankólíks þögn Barts hafði strúktúralískt gegnt sama hlutverki og kokkurinn í Festen, en án hans sem bannaði Dananum misnotaða að fara, hefði ekkert gerst.
Og hvað mun svosem gerast?
Jæja, þetta er bransablogg, þetta er bransablogg hins bransstrjála … bransklofans … á morgun er mér ætlað að halda fyrirlestur um Zizek, ég var búinn að gleyma honum þar til í dag … ég er enn ekki viss um hvað Zizek er að segja … mín er freistað að tala bara um samsvaranir á milli hans og Woody Allens, hins lacaníska blinda punkts í auga Zizeks, eina kvikmyndagerðarmannsins sem hann minnist aldrei á, en er einmitt alveg eins og hann.
En það verður þó áreiðanlega ekki nema svona gamansemi á milli mikilvægari punkta … fyrirlestur … akademía … rugl.
Sjokk í dag. Sjokk í hádeginu og sjokk á kvöldin – ég stóð frammi fyrir háskalegum fréttum frá Ítalíu fyrr í dag, alveg undarlega háskalegum í ljósi þess að hinn samþykkti grundvallarskilningur á framvindu og stöðu mála hermir að í raun hafi ekkert gerst. Frá hvaða sjónarhóli geta háskalegir atburðir haft ekkert í för með sér? Frá sjónarhóli farsans. Héðan af grunar mig að ég muni líta á ástalíf mitt, frá upphafi til enda og í hverju fótmáli, sem farsa … tragedíunni er lokið, við erum komin í landið handan fjarskans, þar sem allt er bara einn stór brandari!
Kæru vinir, við látum þetta nægja, nóttin er komin og farin og ég ætla að horfa á eins og eina kvikmynd fyrir háttinn.
P.S. Mig grunar að sálgreining á landinu myndi leiða í ljós að æðsta skylduboð þess sé hvorki Þú skalt vinna! né Þú skalt njóta!, hvorki Þú skalt þjást! né Skapaðu! heldur: Ekki hugsa! Rifjaðist allt í einu upp fyrir mér ein útlegging á þessu boði, af vörum allra íslenskukennara landsins grunar mig: Skrifaðu knappar setningar, ekki lengri en svo að þær megi bera þægilega fram í einum andardrætti. Og tiltekinn prófessor er aukinheldur afar mótfallinn semíkommum. Þetta eru stórkostlegar aðferðir til að halda undirskipaðri hugsun í skefjum – bættu við banni við hverskyns „slettum“ úr öðrum tungum og það er næsta gulltryggt að ný hugsun mun ekki heyrast á landinu um árhundruð. Félagi, ég hef aldrei séð aðra eins frystikystu!
Jæja, Haukur, ekki tuða …
P.P.S. Titill bloggsins er titill greinar sem er óþarft að skrifa nokkru sinni, um hversu þægilegra er að fást við dauð skáld en lifandi. Datt þetta í hug í fjörunni áðan – bara titillinn, innihald greinarinnar óþörfu sagði sig sjálft en kom þó eftir á – rétt eftir að ég kastaði upp á grasflöt fótbolta sem hafði komið fljúgandi yfir hausamótin á mér og minnt mig á tilvist hinna, boltinn reyndist í eigu tónlistarmannsins Jóns Ólafssonar, sem var að leika við dóttur sína. Jón Ólafsson tónlistarmaður gæti hugsanlega verið minn erkihinn.
4.5.05
Það barst tilkynning
Ágætu menn, ágætu konur,
allsherjarvörutalning sem staðið hefur yfir síðustu þrjá daga hefur leitt í ljós að forðabúr heimsins innihalda næga næringu og fíkniefni til að halda mannkyni og helstu gæludýrum þess á floti í um tvö ár, án þess að frekari ræktun eða framleiðsla fari fram – raunar er til meira af góðgæti en líkur eru til að sex milljarðar manna gætu torgað á þeim tíma þó þeir reyndu – og hefur allsherjarráð Sameinuðu þjóðanna afráðið að ganga á þessar birgðir 18 mánuði á meðan framleiðsla í heiminum verður lögð niður, hagkerfi heimsins endurskoðað og grundvallarhugmyndum rústað. Þykir ljóst að hugsunin, orðin, trúin og mennskan hafi ekki fyllilega haldið í við þróun heimsins um hríð og komst allsherjarnefnd allsherjarráðs að þeirri niðurstöðu að vangaveltur yrðu nú ekki um flúnar.
Byrjað verður á allsherjarskralli, sem verður óskipulagt með öllu en gert er ráð fyrir að muni standa í um þrjár vikur og hefur heyrst að meðal þeirra sem ætli sér að gera allt vitlaust sé Halldór Ásgrímsson, forsætisráðherra til þessa, héðan í frá og þar til annað kemur í ljós, einfaldlega maður – þátttakandi í anarkísku hópferðalagi.
Eru starfsmenn allra vinnustaða beðnir að virða tilskipunina að því marki sem þá langar og sjá sig ekki til neins knúna – yfirmenn mega gefa skipanir, hafi þeir gaman að, en peningar verða teknir úr umferð þegar í stað. Ekkert lögregluyfirvald hefur verið skipað til að standa að baki hinum nýju ólögum, en heyrst hefur að á götunum séu ýmsir meira en fúsir að taka þá sem skiptast á „fé“ í karphúsið, jafnvel í bakaríið.
Ekki hefur spurst til þess að nokkur sé mótfallinn söfnurum enda starfi þeir á heiðarlegum forsendum en svo virðist vera sem almennt sjái fólk í gegnum lygi og óheiðarleika og geti afhjúpað þá sem raunverulega verða uppvísir að græsku.
Hvíldin, endurskoðunin, íhyglin, rústunin og vangavelturnar hefjast nú þegar í stað, það er við lestur þessarar tilkynningar, sem gert er ráð fyrir að hafi borist hér um bil allri heimsbyggðinni innan þriggja sólarhringa.
Með kærleik í hjarta, von og trú um stuð og meiri mennsku,
f.h. Sameinuðu þjóðanna,
maður á götunni.
allsherjarvörutalning sem staðið hefur yfir síðustu þrjá daga hefur leitt í ljós að forðabúr heimsins innihalda næga næringu og fíkniefni til að halda mannkyni og helstu gæludýrum þess á floti í um tvö ár, án þess að frekari ræktun eða framleiðsla fari fram – raunar er til meira af góðgæti en líkur eru til að sex milljarðar manna gætu torgað á þeim tíma þó þeir reyndu – og hefur allsherjarráð Sameinuðu þjóðanna afráðið að ganga á þessar birgðir 18 mánuði á meðan framleiðsla í heiminum verður lögð niður, hagkerfi heimsins endurskoðað og grundvallarhugmyndum rústað. Þykir ljóst að hugsunin, orðin, trúin og mennskan hafi ekki fyllilega haldið í við þróun heimsins um hríð og komst allsherjarnefnd allsherjarráðs að þeirri niðurstöðu að vangaveltur yrðu nú ekki um flúnar.
Byrjað verður á allsherjarskralli, sem verður óskipulagt með öllu en gert er ráð fyrir að muni standa í um þrjár vikur og hefur heyrst að meðal þeirra sem ætli sér að gera allt vitlaust sé Halldór Ásgrímsson, forsætisráðherra til þessa, héðan í frá og þar til annað kemur í ljós, einfaldlega maður – þátttakandi í anarkísku hópferðalagi.
Eru starfsmenn allra vinnustaða beðnir að virða tilskipunina að því marki sem þá langar og sjá sig ekki til neins knúna – yfirmenn mega gefa skipanir, hafi þeir gaman að, en peningar verða teknir úr umferð þegar í stað. Ekkert lögregluyfirvald hefur verið skipað til að standa að baki hinum nýju ólögum, en heyrst hefur að á götunum séu ýmsir meira en fúsir að taka þá sem skiptast á „fé“ í karphúsið, jafnvel í bakaríið.
Ekki hefur spurst til þess að nokkur sé mótfallinn söfnurum enda starfi þeir á heiðarlegum forsendum en svo virðist vera sem almennt sjái fólk í gegnum lygi og óheiðarleika og geti afhjúpað þá sem raunverulega verða uppvísir að græsku.
Hvíldin, endurskoðunin, íhyglin, rústunin og vangavelturnar hefjast nú þegar í stað, það er við lestur þessarar tilkynningar, sem gert er ráð fyrir að hafi borist hér um bil allri heimsbyggðinni innan þriggja sólarhringa.
Með kærleik í hjarta, von og trú um stuð og meiri mennsku,
f.h. Sameinuðu þjóðanna,
maður á götunni.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)