8.5.05
Pantanakerfi
Ég tek nú á móti pöntunum – það hefur nýverið vakið athygli mína að hingað koma víst einhverjir lesendur, þó fáorðir séu. Mér liggur ekkert á hjarta og því mun ég taka á móti pöntunum og skrifa um hvaðeina sem óskað er eftir, hvaða sora sem fólk kærir sig um að settur sé í orð. Vinsamlegast leggið inn beiðnir á athugasemdakerfinu.
6.5.05
Halldor Bjarki Christensen
Varð hugsað til þín, finn ekki netfangið þitt, nenni ekki að senda pósta út í ágiskunarbláinn og hef aukinheldur ekkert sérstakt að segja. En ef þú skyldir gúgla þig, þá gæti þetta dugað: Halldór Bjarki Christensen.
Ætli það sé hægt að ná sambandi við verulega valdamikið fólk með þessum hætti? Eða hreinræktuð selebrití? David Lynch. Nú bíð ég spenntur.
Ætli það sé hægt að ná sambandi við verulega valdamikið fólk með þessum hætti? Eða hreinræktuð selebrití? David Lynch. Nú bíð ég spenntur.
5.5.05
Ágæti dauðra skálda
Raunir blaðamanns? Raunir hins samsömunarfælna? Ég var á leið gegnum miðbæinn og hugðist fá mér drykk einhvers staðar en varð svo óglatt af ógleðinni í andlitum fólksins á Lækjartorgi … nú hljóma ég eins og Egill Helgason – stílsmit! Stílsmit! – jæja, varð óglatt fyrir því, tók hælsnúning og arkaði af Lækjargötu inn á skrifstofur Grapevine. Þar beið mín næsta blað í tölvum grafísku hönnuðanna – umgjörð greinarinnar minnar er gullfalleg en háskaleg – kvikmyndagerðarmaðurinn ég rifjaði upp efasemdir um ágæti þessa alls frá því í gærkvöldi og vildi breyta fyrirsögninni sem ritstjórnin hafði purrkunarlaust lagt greininni til … svo ég staldraði við í svona hálftíma á meðan ég lýsti efasemdum mínum og efasemdum um efasemdirnar, efasemdum um eigin heilindi, vöflum um djörfung mína, skoðaði mig, greinina, myndina, fyrirsögnina, lagði þetta allt saman og dró frá, deildi og margfaldaði og endaði á því að segja allt í lagi áður en ég gekk út – allt í lagi, þetta er ljómandi – vegna þess að ritstjórinn minn, Bart Cameron, sem ég reyndi síðan að gefa ameríska fimmu en hann tók henni öðruvísi og virðist fimmutískan hafa breyst frá því ég horfði síðast á Simpsons, hann kann að beita þögn sinni og melankólísku fjarrænu augnaráði. Hann horfði einfaldlega í gólfið og þagði þar til ég var sammála honum. Ég ætla héðan af alltaf að gera þetta þegar einhver reynir að þræta við mig, horfa niður og til hægri og bíða. Þegjandi. Þar til honum rennur vindurinn.
Ég gekk út og upplifði sjálfan mig afar sterklega sem auman Íslending – ótti landsins við að segja nokkuð hafði komið upp í mér. Já, andskotinn.
Já, helvíti.
Endist maður þá ekki lengur en mánuð?
Mér varð hugsað til myndarinnar Festen þegar ég gekk í gegnum ógleðina aftur, ekki vegna sifjaspella og mannleysisins í öllu, heldur vegna þess að melankólíks þögn Barts hafði strúktúralískt gegnt sama hlutverki og kokkurinn í Festen, en án hans sem bannaði Dananum misnotaða að fara, hefði ekkert gerst.
Og hvað mun svosem gerast?
Jæja, þetta er bransablogg, þetta er bransablogg hins bransstrjála … bransklofans … á morgun er mér ætlað að halda fyrirlestur um Zizek, ég var búinn að gleyma honum þar til í dag … ég er enn ekki viss um hvað Zizek er að segja … mín er freistað að tala bara um samsvaranir á milli hans og Woody Allens, hins lacaníska blinda punkts í auga Zizeks, eina kvikmyndagerðarmannsins sem hann minnist aldrei á, en er einmitt alveg eins og hann.
En það verður þó áreiðanlega ekki nema svona gamansemi á milli mikilvægari punkta … fyrirlestur … akademía … rugl.
Sjokk í dag. Sjokk í hádeginu og sjokk á kvöldin – ég stóð frammi fyrir háskalegum fréttum frá Ítalíu fyrr í dag, alveg undarlega háskalegum í ljósi þess að hinn samþykkti grundvallarskilningur á framvindu og stöðu mála hermir að í raun hafi ekkert gerst. Frá hvaða sjónarhóli geta háskalegir atburðir haft ekkert í för með sér? Frá sjónarhóli farsans. Héðan af grunar mig að ég muni líta á ástalíf mitt, frá upphafi til enda og í hverju fótmáli, sem farsa … tragedíunni er lokið, við erum komin í landið handan fjarskans, þar sem allt er bara einn stór brandari!
Kæru vinir, við látum þetta nægja, nóttin er komin og farin og ég ætla að horfa á eins og eina kvikmynd fyrir háttinn.
P.S. Mig grunar að sálgreining á landinu myndi leiða í ljós að æðsta skylduboð þess sé hvorki Þú skalt vinna! né Þú skalt njóta!, hvorki Þú skalt þjást! né Skapaðu! heldur: Ekki hugsa! Rifjaðist allt í einu upp fyrir mér ein útlegging á þessu boði, af vörum allra íslenskukennara landsins grunar mig: Skrifaðu knappar setningar, ekki lengri en svo að þær megi bera þægilega fram í einum andardrætti. Og tiltekinn prófessor er aukinheldur afar mótfallinn semíkommum. Þetta eru stórkostlegar aðferðir til að halda undirskipaðri hugsun í skefjum – bættu við banni við hverskyns „slettum“ úr öðrum tungum og það er næsta gulltryggt að ný hugsun mun ekki heyrast á landinu um árhundruð. Félagi, ég hef aldrei séð aðra eins frystikystu!
Jæja, Haukur, ekki tuða …
P.P.S. Titill bloggsins er titill greinar sem er óþarft að skrifa nokkru sinni, um hversu þægilegra er að fást við dauð skáld en lifandi. Datt þetta í hug í fjörunni áðan – bara titillinn, innihald greinarinnar óþörfu sagði sig sjálft en kom þó eftir á – rétt eftir að ég kastaði upp á grasflöt fótbolta sem hafði komið fljúgandi yfir hausamótin á mér og minnt mig á tilvist hinna, boltinn reyndist í eigu tónlistarmannsins Jóns Ólafssonar, sem var að leika við dóttur sína. Jón Ólafsson tónlistarmaður gæti hugsanlega verið minn erkihinn.
Ég gekk út og upplifði sjálfan mig afar sterklega sem auman Íslending – ótti landsins við að segja nokkuð hafði komið upp í mér. Já, andskotinn.
Já, helvíti.
Endist maður þá ekki lengur en mánuð?
Mér varð hugsað til myndarinnar Festen þegar ég gekk í gegnum ógleðina aftur, ekki vegna sifjaspella og mannleysisins í öllu, heldur vegna þess að melankólíks þögn Barts hafði strúktúralískt gegnt sama hlutverki og kokkurinn í Festen, en án hans sem bannaði Dananum misnotaða að fara, hefði ekkert gerst.
Og hvað mun svosem gerast?
Jæja, þetta er bransablogg, þetta er bransablogg hins bransstrjála … bransklofans … á morgun er mér ætlað að halda fyrirlestur um Zizek, ég var búinn að gleyma honum þar til í dag … ég er enn ekki viss um hvað Zizek er að segja … mín er freistað að tala bara um samsvaranir á milli hans og Woody Allens, hins lacaníska blinda punkts í auga Zizeks, eina kvikmyndagerðarmannsins sem hann minnist aldrei á, en er einmitt alveg eins og hann.
En það verður þó áreiðanlega ekki nema svona gamansemi á milli mikilvægari punkta … fyrirlestur … akademía … rugl.
Sjokk í dag. Sjokk í hádeginu og sjokk á kvöldin – ég stóð frammi fyrir háskalegum fréttum frá Ítalíu fyrr í dag, alveg undarlega háskalegum í ljósi þess að hinn samþykkti grundvallarskilningur á framvindu og stöðu mála hermir að í raun hafi ekkert gerst. Frá hvaða sjónarhóli geta háskalegir atburðir haft ekkert í för með sér? Frá sjónarhóli farsans. Héðan af grunar mig að ég muni líta á ástalíf mitt, frá upphafi til enda og í hverju fótmáli, sem farsa … tragedíunni er lokið, við erum komin í landið handan fjarskans, þar sem allt er bara einn stór brandari!
Kæru vinir, við látum þetta nægja, nóttin er komin og farin og ég ætla að horfa á eins og eina kvikmynd fyrir háttinn.
P.S. Mig grunar að sálgreining á landinu myndi leiða í ljós að æðsta skylduboð þess sé hvorki Þú skalt vinna! né Þú skalt njóta!, hvorki Þú skalt þjást! né Skapaðu! heldur: Ekki hugsa! Rifjaðist allt í einu upp fyrir mér ein útlegging á þessu boði, af vörum allra íslenskukennara landsins grunar mig: Skrifaðu knappar setningar, ekki lengri en svo að þær megi bera þægilega fram í einum andardrætti. Og tiltekinn prófessor er aukinheldur afar mótfallinn semíkommum. Þetta eru stórkostlegar aðferðir til að halda undirskipaðri hugsun í skefjum – bættu við banni við hverskyns „slettum“ úr öðrum tungum og það er næsta gulltryggt að ný hugsun mun ekki heyrast á landinu um árhundruð. Félagi, ég hef aldrei séð aðra eins frystikystu!
Jæja, Haukur, ekki tuða …
P.P.S. Titill bloggsins er titill greinar sem er óþarft að skrifa nokkru sinni, um hversu þægilegra er að fást við dauð skáld en lifandi. Datt þetta í hug í fjörunni áðan – bara titillinn, innihald greinarinnar óþörfu sagði sig sjálft en kom þó eftir á – rétt eftir að ég kastaði upp á grasflöt fótbolta sem hafði komið fljúgandi yfir hausamótin á mér og minnt mig á tilvist hinna, boltinn reyndist í eigu tónlistarmannsins Jóns Ólafssonar, sem var að leika við dóttur sína. Jón Ólafsson tónlistarmaður gæti hugsanlega verið minn erkihinn.
4.5.05
Það barst tilkynning
Ágætu menn, ágætu konur,
allsherjarvörutalning sem staðið hefur yfir síðustu þrjá daga hefur leitt í ljós að forðabúr heimsins innihalda næga næringu og fíkniefni til að halda mannkyni og helstu gæludýrum þess á floti í um tvö ár, án þess að frekari ræktun eða framleiðsla fari fram – raunar er til meira af góðgæti en líkur eru til að sex milljarðar manna gætu torgað á þeim tíma þó þeir reyndu – og hefur allsherjarráð Sameinuðu þjóðanna afráðið að ganga á þessar birgðir 18 mánuði á meðan framleiðsla í heiminum verður lögð niður, hagkerfi heimsins endurskoðað og grundvallarhugmyndum rústað. Þykir ljóst að hugsunin, orðin, trúin og mennskan hafi ekki fyllilega haldið í við þróun heimsins um hríð og komst allsherjarnefnd allsherjarráðs að þeirri niðurstöðu að vangaveltur yrðu nú ekki um flúnar.
Byrjað verður á allsherjarskralli, sem verður óskipulagt með öllu en gert er ráð fyrir að muni standa í um þrjár vikur og hefur heyrst að meðal þeirra sem ætli sér að gera allt vitlaust sé Halldór Ásgrímsson, forsætisráðherra til þessa, héðan í frá og þar til annað kemur í ljós, einfaldlega maður – þátttakandi í anarkísku hópferðalagi.
Eru starfsmenn allra vinnustaða beðnir að virða tilskipunina að því marki sem þá langar og sjá sig ekki til neins knúna – yfirmenn mega gefa skipanir, hafi þeir gaman að, en peningar verða teknir úr umferð þegar í stað. Ekkert lögregluyfirvald hefur verið skipað til að standa að baki hinum nýju ólögum, en heyrst hefur að á götunum séu ýmsir meira en fúsir að taka þá sem skiptast á „fé“ í karphúsið, jafnvel í bakaríið.
Ekki hefur spurst til þess að nokkur sé mótfallinn söfnurum enda starfi þeir á heiðarlegum forsendum en svo virðist vera sem almennt sjái fólk í gegnum lygi og óheiðarleika og geti afhjúpað þá sem raunverulega verða uppvísir að græsku.
Hvíldin, endurskoðunin, íhyglin, rústunin og vangavelturnar hefjast nú þegar í stað, það er við lestur þessarar tilkynningar, sem gert er ráð fyrir að hafi borist hér um bil allri heimsbyggðinni innan þriggja sólarhringa.
Með kærleik í hjarta, von og trú um stuð og meiri mennsku,
f.h. Sameinuðu þjóðanna,
maður á götunni.
allsherjarvörutalning sem staðið hefur yfir síðustu þrjá daga hefur leitt í ljós að forðabúr heimsins innihalda næga næringu og fíkniefni til að halda mannkyni og helstu gæludýrum þess á floti í um tvö ár, án þess að frekari ræktun eða framleiðsla fari fram – raunar er til meira af góðgæti en líkur eru til að sex milljarðar manna gætu torgað á þeim tíma þó þeir reyndu – og hefur allsherjarráð Sameinuðu þjóðanna afráðið að ganga á þessar birgðir 18 mánuði á meðan framleiðsla í heiminum verður lögð niður, hagkerfi heimsins endurskoðað og grundvallarhugmyndum rústað. Þykir ljóst að hugsunin, orðin, trúin og mennskan hafi ekki fyllilega haldið í við þróun heimsins um hríð og komst allsherjarnefnd allsherjarráðs að þeirri niðurstöðu að vangaveltur yrðu nú ekki um flúnar.
Byrjað verður á allsherjarskralli, sem verður óskipulagt með öllu en gert er ráð fyrir að muni standa í um þrjár vikur og hefur heyrst að meðal þeirra sem ætli sér að gera allt vitlaust sé Halldór Ásgrímsson, forsætisráðherra til þessa, héðan í frá og þar til annað kemur í ljós, einfaldlega maður – þátttakandi í anarkísku hópferðalagi.
Eru starfsmenn allra vinnustaða beðnir að virða tilskipunina að því marki sem þá langar og sjá sig ekki til neins knúna – yfirmenn mega gefa skipanir, hafi þeir gaman að, en peningar verða teknir úr umferð þegar í stað. Ekkert lögregluyfirvald hefur verið skipað til að standa að baki hinum nýju ólögum, en heyrst hefur að á götunum séu ýmsir meira en fúsir að taka þá sem skiptast á „fé“ í karphúsið, jafnvel í bakaríið.
Ekki hefur spurst til þess að nokkur sé mótfallinn söfnurum enda starfi þeir á heiðarlegum forsendum en svo virðist vera sem almennt sjái fólk í gegnum lygi og óheiðarleika og geti afhjúpað þá sem raunverulega verða uppvísir að græsku.
Hvíldin, endurskoðunin, íhyglin, rústunin og vangavelturnar hefjast nú þegar í stað, það er við lestur þessarar tilkynningar, sem gert er ráð fyrir að hafi borist hér um bil allri heimsbyggðinni innan þriggja sólarhringa.
Með kærleik í hjarta, von og trú um stuð og meiri mennsku,
f.h. Sameinuðu þjóðanna,
maður á götunni.
28.4.05
Þvermoðska
Sólin er að koma upp aftur.
Er til fólk sem er ósátt við að vera nokkuð minna en nýr kristsviðburður? Sem vill þá heldur vera ekki neitt, fyrst það er ekki allt? Er það einn úr hópi þess fólks sem síðan getur hugsanlega verið frelsari – eða einmitt ekki?
Ég er að velta fyrir mér ídealistunum sem vaka á næturna. Sem annars vegar trúa ekki á núið og hins vegar ekki á morgundaginn en trúa á … eitthvað annað. Bara eitthvað annað. Það hlýtur að vera eitthvað annað. Það er líka eitthvað annað. Það er til dæmis Ítalía – Ítalía er engin lygi, ég hef komið þangað.
Og það er Berlín. Allt satt.
Eylífið er svakalegt … kannski er það ekki eyjan heldur þessi kyndiklefi sem ég bý í sem tekur á … en það er ekki laust við að ég finni fyrir innilokunarkennd, svona fastur í sjálfum mér. Og ég held að Foucault hafi verið nær því en þeir sem á undan gengu – það er ekki að sálin sé lokuð í líkamanum heldur stendur líkaminn pikkfastur í sálinni.
Jæja … en nú morgnar. Þá er tímabært að fara að sofa.
Er til fólk sem er ósátt við að vera nokkuð minna en nýr kristsviðburður? Sem vill þá heldur vera ekki neitt, fyrst það er ekki allt? Er það einn úr hópi þess fólks sem síðan getur hugsanlega verið frelsari – eða einmitt ekki?
Ég er að velta fyrir mér ídealistunum sem vaka á næturna. Sem annars vegar trúa ekki á núið og hins vegar ekki á morgundaginn en trúa á … eitthvað annað. Bara eitthvað annað. Það hlýtur að vera eitthvað annað. Það er líka eitthvað annað. Það er til dæmis Ítalía – Ítalía er engin lygi, ég hef komið þangað.
Og það er Berlín. Allt satt.
Eylífið er svakalegt … kannski er það ekki eyjan heldur þessi kyndiklefi sem ég bý í sem tekur á … en það er ekki laust við að ég finni fyrir innilokunarkennd, svona fastur í sjálfum mér. Og ég held að Foucault hafi verið nær því en þeir sem á undan gengu – það er ekki að sálin sé lokuð í líkamanum heldur stendur líkaminn pikkfastur í sálinni.
Jæja … en nú morgnar. Þá er tímabært að fara að sofa.
26.4.05
Hjartahlyr, hjartahola, hjartað mitt
Ég er að reyna að fara að sofa, þannig séð, ekki þó beinlínis af alefli … eru það þeir sem trúa aldrei fyllilega á morgundaginn sem vaka frameftir nóttum? Ætli Félagsvísindastofnun hafi reynt að bera saman svefnvenjur og reglubundin framlög til lífeyrissparnaðar?
Var hjá honum Hjartahlý, tafði þar við á leiðinni upp í rúm, sló í kjölfarið upp orðinu hnefaríki á google, sem var hvergi til, en hefur þá verið kippt í liðinn. Hnefríkur er þá líka komið. Og hnefrækinn.
Hnefræknir þessir handrukkarar … hm …
Sá Holu í hjartanu mínu áðan … ég gekk reyndar burt úr bíóinu með tómahljóð fyrir hjartanu, en ég hef enn ekki gert það upp við mig hvort það voru eftirköst myndarinnar eða áhrifin af því að brjótast inn í bíóið þegar búið var að loka því til að sækja simann minn sem ég hafði gleymt … það var draugalegt umhorfs. Starfsfólkið hlýtur raunar að hafa verið enn í húsinu, en það var þá sjálfsagt að ríða í einhverjum hinna salana, því enginn svaraði hrópum mínum.
Jæja, um myndina … mér fannst hún eiginlega, á meðan á henni stóð, hvað sem líður tómahljóðinu að henni lokinni, ekki sérlega átakanleg. Ég hef séð það svartara. Og satt að segja átti ég ógurlega erfitt með að fylgja því sem Lukas leggur fyrir sig í myndinni – mér finnst hann vera móralisti í þeim stranga skilningi að leggja sig fram um að ítreka viðtekið siðferði, það sem meirihlutinn mun hvort eð er fylgja. Hvað það varðar er spennandi að bera hann saman við Trier, sem er á einhvern undarlegan hátt einmitt ekki móralisti. Það er fallegt sem maður sér í sálartetrið á Lukasi í gegnum myndina, maður sér næsta tragíska hetju, klassíska tragíska hetju sem lætur ekki yfir sig ganga að heimurinn sé ólíkur því sem honum var lofað. En semsagt, ég held að honum hafi verið lofað öðru en mér … og ég er ekki tilbúinn að leggja saman eymd persónanna í verkinu, sem var ljós, og ælukynlíf eða pisskynlíf eða klámmyndagerð … ekki sisona. Semsagt, ég fann ekki, hef enn ekki fundið, flöt á myndinni sem ummælum um samtímann sem ég er tilbúinn að taka undir, fyrirvaralaust. Hann var hins vegar nokkuð ljós flöturinn sem ég er ekki fús að fallast á, sem mín er freistað að segja að Lukas eigi sameiginlegan með okkar eigin Andra Snæ Magnasyni, að lífið er ekki eins og miðstéttarsósíaldemókratarnir lofuðu.
Og á því leveli fellur myndin, hvað siðferðisboðskap varðar, því Lukas ræðst að garðinum þar sem hann er lægstur og sýnir hvað lífið hlýtur að vera ömurlegt hjá þeim sem misstu mömmu sína/komust ekki í nám/seldu af sér nærbuxur/áttu níðing fyrir föður og svo framvegis … semsagt, á þessu leveli sá ég ekkert í myndinni sem fór út fyrir hið sjálfsagða frá sjónarhóli … Árbæjarins? Sunnudagaskólans?
Þó að ég gangist ekki við sýninni, á Lukas, Lukas Moodysson, hrós skilið fyrir að taka hana alla leið. Svona hérumbil. Þaðan er þá í öllu falli hægt að ráðast á hana eða fallast á hana eftir … smekk?
Og leyfiði mér nú að heyra í ykkur, því ég vil komast að því ef ég var að missa af einhverju. Mig grunar það …
Ákvað svo að drekkja Veronicu í íslenskum bókum þegar ég kom heim og pantaði af ítölskum vef Bréf frá Íslandi, eftir WH Auden, sem ég veit ekki til að hafi verið þýdd hingað …; Sjálfstætt fólk og 101 Reykjavík. Fyrir hefur hún fengið Svaninn eftir Guðberg Bergsson en þótti hann ó-gjeðslega leiðinlegur. Við sjáum hvað setur …
---
Nú bæti ég við, búinn að tannbursta mig en enn að tefja: er ekki líka ákveðinn vandi að hver einasti klámneytandi veit, þannig séð, að eitthvað í líkingu við þetta er svosem til í fólkinu í/á bakvið myndirnar sem hann sér? Stundum er það hluti af tilætluðu kikki, stundum er það skilið eftir baksviðs en vitað þó. Also … klámvanur áhorfandi að Holu í hjarta mér fær klám mínus kynferðisörvun. Og sú formúla ætti svosem að geta skilað sjokki – en hvað?
Maður veit að það er alvöru maður á bakvið George Clooney. Í George Clooney jafnvel. Og sjálfsagt er til meira myrkur í honum og verri lykt af sálarlífinu en kemst á slúðursíður Fréttablaðsins. Það væri hins vegar hvorki sjokkerandi að sjá myndir af honum í lýtaaðgerð, ný grýtandi stólum af bræði vegna þess að faðir hans nauðgaði honum. Það væri bara … klám.
Og klám gengur yfirleitt út á að áhorfandi og veitandi gangist á þann leik að eitthvað sé til sýnis sem allajafna sé bannað. Maður þarf eiginlega að gera sér upp, um stundarsakir, að kvenmannsklof séu ekki til í alvörunni, í öllu falli ekki aðgengileg í alvörunni, til að fá kikk úr klámi. Þann leik er hægt að rjúfa með því einfaldlega að benda á að fólk lifi í alvörunni kynlífi og stelpur séu í alvörunni með píku – og allir viti það – og yppta svo öxlum eins og ekkert sé. Eins er því einhvern veginn farið með myndina hans Moodyssons, eins og ég tók henni: Maður þyrfti að gangast við þeim leik að láta eins og þetta hefði mann nú ekki grunað, til að hún virki. Þannig eru forsendur hennar alveg hliðstæðar forsendum klámsins sem ég held hún hafi ætlað sér að rústa.
Also ítreka ég vonbrigði mín, í öllu falli þar til annað kemur í ljós.
Var hjá honum Hjartahlý, tafði þar við á leiðinni upp í rúm, sló í kjölfarið upp orðinu hnefaríki á google, sem var hvergi til, en hefur þá verið kippt í liðinn. Hnefríkur er þá líka komið. Og hnefrækinn.
Hnefræknir þessir handrukkarar … hm …
Sá Holu í hjartanu mínu áðan … ég gekk reyndar burt úr bíóinu með tómahljóð fyrir hjartanu, en ég hef enn ekki gert það upp við mig hvort það voru eftirköst myndarinnar eða áhrifin af því að brjótast inn í bíóið þegar búið var að loka því til að sækja simann minn sem ég hafði gleymt … það var draugalegt umhorfs. Starfsfólkið hlýtur raunar að hafa verið enn í húsinu, en það var þá sjálfsagt að ríða í einhverjum hinna salana, því enginn svaraði hrópum mínum.
Jæja, um myndina … mér fannst hún eiginlega, á meðan á henni stóð, hvað sem líður tómahljóðinu að henni lokinni, ekki sérlega átakanleg. Ég hef séð það svartara. Og satt að segja átti ég ógurlega erfitt með að fylgja því sem Lukas leggur fyrir sig í myndinni – mér finnst hann vera móralisti í þeim stranga skilningi að leggja sig fram um að ítreka viðtekið siðferði, það sem meirihlutinn mun hvort eð er fylgja. Hvað það varðar er spennandi að bera hann saman við Trier, sem er á einhvern undarlegan hátt einmitt ekki móralisti. Það er fallegt sem maður sér í sálartetrið á Lukasi í gegnum myndina, maður sér næsta tragíska hetju, klassíska tragíska hetju sem lætur ekki yfir sig ganga að heimurinn sé ólíkur því sem honum var lofað. En semsagt, ég held að honum hafi verið lofað öðru en mér … og ég er ekki tilbúinn að leggja saman eymd persónanna í verkinu, sem var ljós, og ælukynlíf eða pisskynlíf eða klámmyndagerð … ekki sisona. Semsagt, ég fann ekki, hef enn ekki fundið, flöt á myndinni sem ummælum um samtímann sem ég er tilbúinn að taka undir, fyrirvaralaust. Hann var hins vegar nokkuð ljós flöturinn sem ég er ekki fús að fallast á, sem mín er freistað að segja að Lukas eigi sameiginlegan með okkar eigin Andra Snæ Magnasyni, að lífið er ekki eins og miðstéttarsósíaldemókratarnir lofuðu.
Og á því leveli fellur myndin, hvað siðferðisboðskap varðar, því Lukas ræðst að garðinum þar sem hann er lægstur og sýnir hvað lífið hlýtur að vera ömurlegt hjá þeim sem misstu mömmu sína/komust ekki í nám/seldu af sér nærbuxur/áttu níðing fyrir föður og svo framvegis … semsagt, á þessu leveli sá ég ekkert í myndinni sem fór út fyrir hið sjálfsagða frá sjónarhóli … Árbæjarins? Sunnudagaskólans?
Þó að ég gangist ekki við sýninni, á Lukas, Lukas Moodysson, hrós skilið fyrir að taka hana alla leið. Svona hérumbil. Þaðan er þá í öllu falli hægt að ráðast á hana eða fallast á hana eftir … smekk?
Og leyfiði mér nú að heyra í ykkur, því ég vil komast að því ef ég var að missa af einhverju. Mig grunar það …
Ákvað svo að drekkja Veronicu í íslenskum bókum þegar ég kom heim og pantaði af ítölskum vef Bréf frá Íslandi, eftir WH Auden, sem ég veit ekki til að hafi verið þýdd hingað …; Sjálfstætt fólk og 101 Reykjavík. Fyrir hefur hún fengið Svaninn eftir Guðberg Bergsson en þótti hann ó-gjeðslega leiðinlegur. Við sjáum hvað setur …
---
Nú bæti ég við, búinn að tannbursta mig en enn að tefja: er ekki líka ákveðinn vandi að hver einasti klámneytandi veit, þannig séð, að eitthvað í líkingu við þetta er svosem til í fólkinu í/á bakvið myndirnar sem hann sér? Stundum er það hluti af tilætluðu kikki, stundum er það skilið eftir baksviðs en vitað þó. Also … klámvanur áhorfandi að Holu í hjarta mér fær klám mínus kynferðisörvun. Og sú formúla ætti svosem að geta skilað sjokki – en hvað?
Maður veit að það er alvöru maður á bakvið George Clooney. Í George Clooney jafnvel. Og sjálfsagt er til meira myrkur í honum og verri lykt af sálarlífinu en kemst á slúðursíður Fréttablaðsins. Það væri hins vegar hvorki sjokkerandi að sjá myndir af honum í lýtaaðgerð, ný grýtandi stólum af bræði vegna þess að faðir hans nauðgaði honum. Það væri bara … klám.
Og klám gengur yfirleitt út á að áhorfandi og veitandi gangist á þann leik að eitthvað sé til sýnis sem allajafna sé bannað. Maður þarf eiginlega að gera sér upp, um stundarsakir, að kvenmannsklof séu ekki til í alvörunni, í öllu falli ekki aðgengileg í alvörunni, til að fá kikk úr klámi. Þann leik er hægt að rjúfa með því einfaldlega að benda á að fólk lifi í alvörunni kynlífi og stelpur séu í alvörunni með píku – og allir viti það – og yppta svo öxlum eins og ekkert sé. Eins er því einhvern veginn farið með myndina hans Moodyssons, eins og ég tók henni: Maður þyrfti að gangast við þeim leik að láta eins og þetta hefði mann nú ekki grunað, til að hún virki. Þannig eru forsendur hennar alveg hliðstæðar forsendum klámsins sem ég held hún hafi ætlað sér að rústa.
Also ítreka ég vonbrigði mín, í öllu falli þar til annað kemur í ljós.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)