Lýðræði í ráðhúsinu

Þetta eitt: Ég er ekki meðlimur í ungliðahreyfingu stjórnmálaflokks, ég er ekki einu sinni meðlimur í stjórnmálaflokki – en ég fór samt í ráðhúsið til að sýna stuðning við kröfu sem þar var sett fram í krafti réttmætrar reiði, svo augljóslega réttmætrar að allir þeir sem hún beinist að skammast sín niður í tær og fóru með veggjum. Það er mikilvægt að koma þessu að til að mbl.is, Egill Helgason og aðrir hægrisinnaðir miðlar komist hvorki upp með að afskrifa mótmælin sem hagsmunapot né skrílslæti.

Nú er hugsanlega merkilegur tímapunktur í sögu lýðræðis á Íslandi. Sá möguleiki er opinn eins þó öll dagblöð landsins séu undir ritstjórn sjálfstæðismanna.

Lýðræði gerist þar sem fólk kemur saman. Hófsöm lætin í ráðhúsinu eru nákvæmlega það sem Vesturlönd eru stoltust af á tyllidögum. Svona heyrist í lýðræðinu. Lýðræðið er ekki veggjatítla.

Hey, hlustid á thennan krakkar: „Bloggid er dautt!“ (but I've got more than a lifetime to live lovin' you)

Hæ. Ég er hættur að blogga. Sem kallar svosem ekki beinlínis á tilkynningu, nema til að kveðja bara kurteisislega, þá sem þú heldur að vilji muna eftir mér … mér finnst þetta blogg vera orðið síðasti bærinn í Breiðholtinu, svo að segja, og grunar raunar að fleirum líði eins. Hver er ekki síðasti bærinn í Breiðholtinu á þessari öld illskunnar og heimskunnar? Í augnablikinu er of lítið frelsi hér að finna, kannski ekkert, enga fótfestu, sem þýðir kannski líka: enga þögn. Munið þið hvað var hljótt og fínt á Netinu 2004, krakkar?

Ég var að setja niður fyrir mér þrjár grundvallarhreyfingar til uppnáms og usla. Hikum ekki við að hugsa kerfisbundið:

Að segja í opinberum texta það sem á bara að liggja milli línanna.

Að gera að bakgrunni aðgerða manns það í opinbera textanum sem á að hunsa – taka hann á orðinu.

Að fremja aðgerðir á röngum stöðum: gefa efni form sem er ætlað öðru efni, eða gefa formi efni sem yfirleitt birtist í öðru formi (lágmarkshreyfing, svo að segja og sameinar kannski allar aðrar, en er alveg vítal samt).

Æði er þetta þrennt og kannski fleira.

Jæja, það er fínt að loka textum. Nú líður mér eins og ég ýti á takka á þotu, skjóti mér upp úr sætinu, með fallhlíf á bakinu, áður en hún hrapar einhvers staðar í sjóinn. Vona að þetta blogg hrapi ekki í byggð og valdi mannskaða, það væri leiðinlegt. Nóg komið. Endir.

Hvernig segir maður squirt á íslensku?

Þessi titill er bara popúlismi … ég meina: Lengi lifi vísindin, frjálst fræðasamfélag og sú skynsemi sem er söm í öllum sálum og hirðir hvorki um stétt, stöðu né kyn:

Þegar dagar peningahagkerfisins verða taldir mun ekkert heyrast meir um nærbuxur Britneyjar Spears

Auðvitað er þetta efni í fínt ljóð. Og ljóðviljaðir mega nú þegar líta á þetta sem slíkt. Það má líka finna hundrað önnur úrræði til að vera einfaldlega yfir þetta kjaftæði hafinn. En það er fáránlegt ástand að hver einasti meðlimur 300 þúsund manna málsamfélags þurfi að finna sér upphafningar- og flóttaleið burt frá fjölmiðlum sínum og þykjast yfir samræðu „þjóðarinnar við sjálfa sig“ hafinn. Því langar mig bara að biðja fjölmiðla að hætta að vera svona andstyggilega trívíal, forheimskandi og móðgandi fyrir það samfélag sem við tilheyrum hvort sem okkur líkar betur eða verr, og fara aftur að skipta máli. En leggja sig að öðrum kosti niður.

Ef þetta er einum blaðamanni að kenna gerir hann eða hún sennilega meira gagn á atvinnuleysisbótum. Hugsanlega má ráða bót á flestu böli okkar daga með því að gera atvinnuleysisbætur eftirsóknarverðari kost. Kalla þær til dæmis frístundagreiðslur. Og hækka þær. Það ríkir einhver misskilningur í þessu peningahagkerfi, um hvað „fólk vill“. Fullum blaðamönnum á börum verður tíðrætt um það, þeir segjast vera að birta það sem „fólk vill“. Ef þátttaka í peningahagkerfi væri gerð að hobbíi fárra frekar en kvöð allra, einhvers konar tölvuleik, gæti meirihlutinn sem stæði utan bankakerfisins farið að gera eitthvað verðmætara, á meðan fulli minnihlutinn léki sér að því að rétta hver öðrum peningaseðla á Eve Online fyrir að gera eitthvað sem fólkið vill, til dæmis birta frétt eftir frétt eftir frétt eftir frétt um hvaða konur eru í nærbuxum og hverjar ekki.

Vitaskuld mun koma að því. Sameiginleg lágmarksbjartsýni (raunverulega langlægsti samnefnari) allra þeirra sem fara fram úr á morgnana er sú sannfæring að heimsku mannanna séu takmörk sett. Í millitíðinni má kannski heimta að sálgreining verði niðurgreidd fyrir blaðamannastéttina. Og allir syngja með:

Mér er fúlasta alvara: Hættið þessu!

Nei, þetta var ekki óvart. Og nei, ekki þetta heldur.

Sá misskilningur veður uppi meðal manna sem hafa tekjur sínar af auglýsingum, að höfði auglýsingar til hóps sé það eiginlega bara óvart. Þetta er eitt af því sem ég vildi gjarna að hægt væri að særa út í eitt skipti fyrir öll, með því einfaldlega að nefna það: nei, auglýsingar eru ekki gerðar óvart.