Kyndillinn sem kom ekki, myndir frá San Fran

Fyrst þegar stigið var upp úr jarðlestinni í San Francisco blasti við himinfylli af rauðum fánum. Hinu megin við afgirtu hlaupagötuna og móttökusvæðið minntu hins vegar núdistar og dýrverndarsinnar alla efasemdamenn á hvar þeir væru: Hvergi annars staðar myndu menn skjóta því að í mótmælum gegn mannréttindabrotum í Kína, að þar gangi fólk í fötum og ætti kannski að hugsa sig tvisvar um áður en það klæðir sig á morgnana.



Annars mætast svo margir þræðir á svona samkomu að maður veit hreint ekki hvar á að byrja að rekja þá, hvort sem maður vill vera sniðugur eða grafalvarlegur. Þarna voru jafn margir mótmælendur og meðmælendur Kína. Demógrafískt má tína það til að meðmælendurnir voru hugsanlega eldri og asískari að uppruna, en mótmælendur yngri og hvítari. Talningin var þó ekki nákvæm.



Jæja. Kyndillinn kom ekki, og þannig heppnuðust mótmælin. Og vinir Tíbets, sem sátu ýmist á grasflöt og höfðu það náðugt á meðan þeir biðu eftir kyndlinum, frekar en hamast í meðmælendum Kína eins og einhverjir aðrir gerðu, þeir fögnuðu.



Þessir sem hömuðust í meðmælendunum, með síendurteknum ókvæðisorðum á við „Shame on you, China, shame on you! Shame, China, shame!“ – og skeindu sér á kínverskum fána fyrir framan stóíska smávaxna menn með stóra fána, sem krupu bara og tóku myndir af ósköpunum – þeir voru ekki jafn alsáttir þegar mótmælin heppnuðust, heldur virtist langa í meira. Suma. Þeir voru ekki það margir, sem skeindu sig á fánum eða lögðu sig almennt fram um að ófrenjast, en þeir voru verulega áberandi, vegna þess hversu margir höfðu komið með myndavélar til að sjá uppákomuna frekar en vera uppákoman. Þá er freistandi að segja að þannig hafi einmitt allar uppákomur alltaf verið, ef menn eru gefnir fyrir heimspeki-póetískar alhæfingar.

Þessi mótmæli, hér í San Francisco, voru of stór og viðamikil til að sanngjarnt sé að draga þau saman í einn slíkan skáldlegan spennupunkt, en þó voru nógu margir áhorfendur og nógu margar veruleikasugur – eða hvað á að kalla allar þessar myndavélar, vídeóvélar og diktófóna? – nógu margir voru komnir til sýnatöku, til að í hvert sinn sem einhver reisti hnefa eða bölvaði annarri manneskju varð þar nær samstundis þrjátíu til hundrað manna þvaga, þar sem allir höfðu hendur á lofti til að ná mynd af því ef eitthvað skyldi ske. Og ekkert skeði nema þvagan og hendurnar sem lyppuðust fljótt niður og tóku aftur að bíða.



Þessa mynd tók ég við styttu sem er þekkt í San Francisco sem the Labour Statue, minnisvarði um verkalýðsbaráttu. Þessi hópur mótmælenda heldur áfram kröfum sínum um að Kína hætti viðskiptum við Burma á leiðinni heim, eða burt frá samkomusvæðinu í öllu falli. Þau labba hér inn í rammann hjá verkalýðsstyttunni á vesturströnd Bandaríkjanna, að hrópa slagorð gegn alþýðlega lýðveldinu – en styttuna, sem stendur óhögguð, eftir mikla vandræðaöld, nota menn til að klifra upp á og ná góðum myndum, eða hvíla sig og horfa gáttaðir á þvöguna. Þræðirnir eru svo margir … verkamennirnir sem eru upphafðir í þessari styttu og í allri fagurfræði kommúnismans á Vesturlöndum á sínum tíma, þeir eru varla til lengur: Þeir eru jafn afgerandi hvítir og verkamenn nasismans, en öll iðnaðarframleiðsla hefur ýmist færst til Asíulanda, eða í hendur innflytjenda. Sem eiga sér engar tignarlegar myndir eða styttur, ekki frekar í Bandaríkjunum en á Íslandi. Hvítt fólk tekur myndir af heiminum eða dæsir og veltir fyrir sér hvað það eigi að gera næst – stelpan sem leiðir mótmælendurna er hvít en aðrir þátttakendur asískir. Hef þessa efnisgrein endasleppta …

Hér má sjá styttuna fyrir um hundrað árum, þegar hún hafði staðið af sér snarpan jarðskjálfta, eins og heitir.



---

Sósíalistar, munið sumarbúðirnar!

Frábærasta hugmynd allra frábærra hugmynda þessa árs er loksins komin fram! Sigurvegarinn er engin önnur en kærastan mín sem hefur þurft að stríða við eitthvað óþol í stráknum síðustu daga. Lausnin á önuglyndi landsins bestu sona og dætra er:

Við leigjum Kaldársel eða annan stað, helst með sundlaug. Það verður kynskipt að hætti Hjallastefnunnar á daginn, en allir koma saman á kvöldin. Helgi, vika, tíu dagar, kreppa, matur, tússlitir, pappír, leikir, árabátar, áríðandi spurningar, útúrsnúningar, orðaleikir og stanslaust tuð.

Þeir sem vilja taka þátt í skipulagi meldi sig í kommentum. Fyrirfram verður gert ráð fyrir þátttöku Kristínar og Loðmfjarðar, Norðdahls og Norðfjarðar, Stínu Eiríks, Ása og Snorra Ásmundssona, Vídalíns, Guðrúnar Evu, Guðrúnar Helgadóttur, Ármanns Joð, Vals B. A., Olgu Guðrúnar, Guðrúnar Elsu og Ingós, Bjargar og Darra, Önnu Bjarkar, Magnúsar, Þórs Steinarssonar, Steinunnar súrkúlu og Snorra, Auðar Jóns og Tóta, Danna Karls, Godds, Heiðu, Elvars, minni og minnar – hér eru gríðarmikilvægir þátttakendur að gleymast, en sósíalistar, þeir móðgast ekki.

Lýst er eftir góðum stað til að halda búðirnar um leið og lýst er eftir þér, vinur!

---

Nú þegar hefur borist þátttökutilkynning frá Heiðu, sem býður líka fram stað:

Hellvar mætir, getum haldið þetta úti í móa uppi á velli þar sem við búum. Leitt rafmagn út um stofugluggann okkar (rafmagn er innifalið í leiguverði okkar). Svo bara tjöld. Endalaust mikið af tómum byggingum frá auðvaldinu að skoða..

Þátttakendur í þessum enn alveg óskipulagða atburði geta birt lógóið, til dæmis svona lítið:

á bloggum sínum, til marks um stuðning og smölun.

Bankarnir og ömmur þeirra

Gagnvart almenningi eru bankar fyrst og fremst stofnanir sem sjá um að ekki gleymist hver skuldar þeim hvað. Með öðrum orðum halda þeir ófrelsi fólks til haga. Um þetta er ekki að deila, þó að marxistar og anarkistar geti þrætt við alla aðra um hvort þetta ófrelsi felur í sér réttlæti eða ranglæti.

Einhverjir eiga víst inneignir á bönkum, en ég geri ráð fyrir að þeir séu í minnihluta lesenda minna. Blogg gáttin gæti allt eins heitið: Við sem skuldum.

Bankarnir, sem rétt er að muna að eru ekki beinlínis fólk, heldur tiltekin skipulagseining, lenda nú í vandræðum við sína lánadrottna, aðra banka, aðrar skipulagseiningar. Þeir ná ekki að standa í skilum. Með heilan helling af pening. Þá kemur upp í umræðunni sú fjarstæðukennda hugmynd að ríkið taki fjármuni af almenningi, svo nemi jafnvel meira en heilu húsnæðisláni á fjölskyldu, og afhendi bönkunum til að bjarga þeim. Bönkum sem eru fyrst og fremst listi yfir skuldir fólks.

Nú vitum við öll að bankar stunda ekki beinlínis samræðustjórnmál, heldur eru þeir gefnir fyrir athafnastjórnmál, sem heita. Bankastjórar blogga ekki, og sjálfsagt svara þeir ekki heldur svona spurningum. En:

Ef einkarekna fyrirtækið Kaupþing fer á hausinn skulda ég engum yfirdráttarlánið mitt. Til hvaða hugmyndafræði eða hagsmuna á að skírskota til að fá mig til að fórna verulegum hluta af starfsævi til að bjarga bankanum frá gjaldþroti?

Því ekki á bankinn ríkið. Og ekki á ríkið mig.

Að blómin skuli ekki skammast sín!

Pj…úkket!

Hjúkket!

Úff … hananú! Ég er kominn aftur. Ég var að gera konuna mína brjálaða. Ég bloggaði bara látlaust, ef ekki upphátt við hana, þá á heilasellurnar í höfði mér, ég hef ekki getað hugsað hálfa setningu til enda fyrir mínu eigin áliti á eftirfarandi álitamálum, meðal annarra:

• Geir H. Haarde, Ingibjörgu Sólrúnu og einkaþotunni.
  
• Geir H. Haarde, Ingibjörgu Sólrúnu og eldflaugavarnakerfinu.
  
• Geir H. Haarde, Ingibjörgu Sólrúnu og spurningunni um kommúnismann, sem hvorugt þeirra hefur verið að velta mikið fyrir sér.
  
• Aðskilnaði sem helsta stefnumiði kapítalismans, og þessum birtingarmyndum hans meðal annars:

• Einkaþotum,
  
• múrum sem rísa,
  
• list sem er gerð sérstaklega til að þeir sem skilja hana geti greint sig frá hinum sem gera það ekki,
  
• muninum á LHÍ í dag og myndlista- og handíðaskólanum gamla með tilliti til þessa,
  
• hungri,
  
• eymd,
  
• volæði.
  

Ég hef verið að velta fyrir mér röddum, ekki bara hvaða raddir heyrast ekki, heldur og hvers konar raddir heyrast ekki. Hvernig er ekki talað. Hvernig mönnum liggur ekki rómur. Þeir eru fáir sem heyrist nú til á almannavettvangi sem tala eins og verkalýðsleiðtogar gerðu hér áður fyrr, með barkanum og brjóstholinu öllu, við tölum þessa dagana mest fremst, þar sem tungubroddur mætir tönnum. Ég hef verið að reyna að skrifa þrjár greinar í einu, eina um rödd, vald og valdleysi orðanna. Aðra um Vilmund Gylfason. Þriðju um málhönnun, sem ég legg nú fram svo það gúglist áreiðanlega með dagsetningu.

Ég hef komist að því að „Vinsælasta sagan á Íslandi“ er strengur sem gúglast ekki. Fyrr en núna.

Ég hef ferðast um Kaliforníu og séð furutré sem eru hærri en augað eygir, mér hefur leiðst í Las Vegas þó það sé ekki að sjá á myndum og ég hef þvegið mér upp úr ánum þar sem menn leituðu áður að gulli með rispuðum pönnum og gatasigtum. Áður en gull varð commercial. Ég hef farið um í eyðimörkinni, speglað mig í tíbránni, stungið mér í sandöldu og haft betur í baráttunni við skröltorma. Ég hef bjargað konunni minni undan þeim með hjálp kuta en í eyðimörkinni sefur maður ekki öðruvísi en með aðra hönd á kvenmannsmjöðm og hina á hnífnum. Ég hef borðað himinhvolfin í morgunmat og skolað þeim niður með viskíi. Ég hef mátað mig við bifreiðar amerískra fjölskyldufeðra og unað mér ágætlega, lært að rata um þjóðvegakerfið, ég hef brunað meðfram ströndinni við Big Sur þar sem Henry James skrifaði bækur undir nafninu Kerouac, með aðra hönd á stýri en hina á Bourdieu þar sem ég lærði að stéttgreina mig og konuna mína: ég er krabbi, hún er beib, ég hef staðnæmst til að tala við vini mína sem eru selir og flatmaga í sandinum á milli þess sem þeir troða marvaða við strandvarðastrendur og horfa löngunaraugum á stelpur í sólbaði.

Úff hvað þetta er gott, eins og að skola á land og anda aftur, anda hval. Hæ, krakkar, ég er kominn aftur!

Hér setti ég eitthvað þrennt í millitíðinni.

Hér má sjá litlu hafmeyjuna eins og hún lítur í danska bænum Solvang, sem er hérna í Kaliforníu:

Open Schmopen

Lýðræði í ráðhúsinu

Þetta eitt: Ég er ekki meðlimur í ungliðahreyfingu stjórnmálaflokks, ég er ekki einu sinni meðlimur í stjórnmálaflokki – en ég fór samt í ráðhúsið til að sýna stuðning við kröfu sem þar var sett fram í krafti réttmætrar reiði, svo augljóslega réttmætrar að allir þeir sem hún beinist að skammast sín niður í tær og fóru með veggjum. Það er mikilvægt að koma þessu að til að mbl.is, Egill Helgason og aðrir hægrisinnaðir miðlar komist hvorki upp með að afskrifa mótmælin sem hagsmunapot né skrílslæti.

Nú er hugsanlega merkilegur tímapunktur í sögu lýðræðis á Íslandi. Sá möguleiki er opinn eins þó öll dagblöð landsins séu undir ritstjórn sjálfstæðismanna.

Lýðræði gerist þar sem fólk kemur saman. Hófsöm lætin í ráðhúsinu eru nákvæmlega það sem Vesturlönd eru stoltust af á tyllidögum. Svona heyrist í lýðræðinu. Lýðræðið er ekki veggjatítla.