Áhugamenn um táldrætti

Ég er að reyna að gera kvikmynd úti á landi, lofandi guð og kaósið, vonandi að örvænting, tilviljanir og hnatthlýnun hjálpi mér að klambra þessu saman … myndin skal bútasaumast úr brotum ýmissa þorpa, ég er byrjaður að safna flugum fyrir stúlku sem hrífst af þeim, enda eru flugur helsti örlagavaldur myndarinnar, þegar þær birtast í súpu – en ég stríði enn sem komið er við ákveðinn einbeitingarskort. Sem er hugsanlega alltílæ á fyrsta degi.

Hún er annars komin. Munið, ég sagði að við hérna strákarnir og stelpurnar í Nýhil hefðum skírt úr vatni og hún væri komin sem skírði úr eldi. Spádómarnir eru allir að uppfyllast, á hvítu skýi kemur hún með þúsundkall – sjá næsta reykvíska Eðalefni, það verður æði.

Vinur minn, áhugamaður um táldrætti, sagðist hafa lesið í bók um Neuro-lingustic programming að einfaldasta ráð til að heilla konu, nú eða karl, væri að lauma inn orðarunum í felum sem útskýrðu einfaldlega að viðkomandi 1 væri heillaður/uð af viðkomandi 2. Til dæmis svona: Hvað á ég að panta? – spyr konan á veitingastað. Hvað sem þú vilt, svarar þá karlinn og bætir við: Mig langar í lax. Þá er komin inn orðarunan: Þú vilt mig, án þess að nokkur hafi orðið þess var, og einmitt þess vegna sannfærist konan. Eða, semsagt, karlinn, ef málinu er snúið við, eða ef um samkynhneigða er að ræða, en eins og við vitum öll er samkynhneigð ekki til, eða hvers vegna passa typpi svona vel í brjóstaskoru?

Landsbyggðin er hressandi, en maður verður fyrir eilitlu stílsmiti af fjöllunum. Sjá bréfið hér að neðan.

Nöfn allra sem ég þekki byrja á B.

---

Elsku B.

Eins og flestir staðir eða bæir á Íslandi er Hólmavík nokkuð snoturt bæjarstæði en húsin tiltölulega ljót. Annars er ósanngjarnt að segja þetta – hvers eiga nýrri hús og þægilegri – praktískari – að gjalda? Mig langar að geta horft jafn rómantískum augum á praktískar nauðsynjar samtímans og á praktískar nauðsynjar liðinna alda. Það tekst með allt sem er nógu fjarlægt – byggingakrana, sjónvarpsloftnet, ég þarf ekki að snerta á þeim, en ég hef búið of oft í ljótum húsum.

Einhver raðhús – vatnstankur á hæð, hann heillar mig … hafið nær mér næstum því á sitt band – sálin er kannski hérna í firðinum en líkami minn er einhvers staðar í grennd við eitthvað annað.

Ég sit á hrauni, hér er lyng og mosi – ljótara en öll raðhúsin er síðan tjaldið sem við Kristín settum upp en ég sný baki í það núna. Ég ákvað að sofa í bílnum.

Einn túristi, bílfylli af unglingum, kríur eða eitthvað svoleiðis og ég. Allt annað í firðinum sofir.

( ) <— hér var ég kominn á fremsta hlunn með að segja eitthvað.

Unglingarnir keyrðu niður á bryggju. Kríurnar þögnuðu. Einhverjir eru að ríða nema þetta sé bíll að koma niður hlíðina.

Góða nótt,

H.

Blogg er gay

Hleraðar glefsur úr samræðu:

„I think you will find very few happy family people who blog.“

„I think blog just means you have the time to spare.“

„I think that doing something like a blog is a substitute, can give you a sense of being“

„It's not a logical statement, it's a fuzzy statement“

„So people who are in a heterosexual relationship …“

„No, I think there is a difference. A gay person …“

„– You can have a partner.“

„You can, but that's a relatively recent phenomenon. Gays on average have a lot less stable relationships. Gay people have no … see, you would like to have this structure, marriage gives you nurture.“

„I still don't follow this thing with the blogging …“

„I said it's not a logical statement, but a correlation.“

Ótal mótorhjól og fornbílar keyrðu hjá og kæfðu annað hvert orð, ásamt einni einkaþotu, einni svona rellu og farþegaflugvél. Eina orðið sem ég náði niður eftir þetta var „menstrual“. Svo kom Bjarni Klemenz og hélt því fram að Bretarnir ívitnuðu væru sjálfir flaming gay.

Rekkverk

Jæja, því miður fær Hermann Stefánsson ekki leyniverðlaunin sem honum var heitið, fyrir að giska á að boðefni væru rót vandans og þar með lykillinn að lausn svefnleysis míns. Fyrir þessu eru tvær ástæður. Sú fyrri er að Hermann virðist hættur í Nýhil. Ég myndi aldrei vilja tilheyra klúbbi sem vildi ekki hafa mig fyrir meðlim er nýja ófyndna útgáfan af gamla marxíska brandaranum – en ég veiti heldur engum verðlaun sem ekki binst mér blóðböndum um eilíft órofa jábræðralag.

Seinni ástæðan er sú að túlkunin er enn opin, en trúlega má nálgast rétt svar með því að rekja sig gegnum siglingar mínar síðustu daga. Við erum að tala um heilu sjómílurnar á opnu hafi – í dag hélt ég um stýrið með ekkert fyrir augum nema sjóndeildarhring og áttavita. Og stöku öldudali. Ég hallast nú að því að þakka siglingu gærdagsins svefn minn í nótt sem leið, frekar en hvítvínsdreitlinum. Það útilokar ekki að lykillinn felist í boðefnum, og endorfínið eitt hafi velt mér yfir á réttan kjöl (ég mun líka tala um kúvendingar, beitivind og lens á næstunni, heill heimur af ekki svo nýju myndmáli er að opnast mér) – en við gætum hallast að existensíalískari nálgun. Eða vedískari – samkvæmt vedískri mælingu er líkamsgerð mín vata, og sem slík háð vatni, bæði innbyrðis og útbyrðis. Eða stjörnuspakari – merki mitt er einmitt vatnsmerki.

Þá er rétt að geta þess að samkvæmt óformlegu mati fulltrúa Félagsvísindastofnunar er ein nótt ekki markvert úrtak. Við þurfum að bíða og sjá.

Hrólfur hafði hins vegar augljóslega á réttu að standa í svari sínu við síðustu gátu: Bloggarinn á bakvið Die Hard 4 kvikmyndagagnrýnina var vitaskuld enginn annar en bjarnabófinn Jean-Paul Sartre. Því miður voru engin verðlaun í boði í þeirri gátu.

Ég hef nú sönglað fyrir munni mér „og allir komu þeir aftur og eeeenginn þeirra dó“ í rúman sólarhring.

Boðefni, heillin

Mér hlotnaðist nokkur nætursvefn eftir að sötra ódýrt hvítvín fyrir háttinn. Það telst væntanlega til boðefna, og Hermann á inni leynileg verðlaun hjá síðuhaldara.

Spurning dagsins er: Hver haldiði að bloggi eftirfarandi?

„Kvikmyndin Die Hard með Bruce Willis er talin magnaðasta spennu- og átakamynd kvikmyndasögunnar samkvæmt mælingum. Nú höfum við tækifæri til að sjá Die Hard 04 og veldur hún ekki vonbrigðum. Sögusviðið dregur athygli að hættum, sem steðja að hátæknivæddum þjóðfélögum okkar.“

Vísbending: Hann hefur löngum verið ráðherra.

Æði

Ég er að sofa frá mér sumarið. Sofa og vaka frá mér, það er. Ég ligg andvaka allar nætur, langt fram á morgun – í þetta skiptið til tíu – og sef svo fram á eftirmiðdag. Stafar kvíðinn af:

íslenskri efnishyggju?

því að ég sé fram á að lesa John Stuart Mill við Háskóla Íslands næsta vetur?

ástleysi og einmanakennd?

tilgangsleysi allra hluta?

boðefnum?

óleystum flækjum frá unglingsárum?

óleystum hnútum úr bernsku?

bókinni sem ég er ekki að skrifa?

ofvexti í egói?

tannskemmdum?

fyrstu afborgun til LÍN, sem er krafist af mér á morgun?

því að ég er í vinnu og þarf að hlýða öðrum manni?

Annars komst ég að því á siglinganámskeiði í gær – nú misheppnaðri tilraun til að finna lífsfyllingu og þreyta líkamann í von um að annað hvort svæfi mig að kvöldi dags – að á landinu eru aðeins 30-40 skútur, á að giska, að 20 feta smádöllum meðtöldum. Hér bíður æði eftir því að grípa um sig, þegar allir eru hálfnaðir með afborganir af húsvögnunum og tjaldvögnunum sínum – ef atorkusamur heildsali les þessa færslu bið ég ekki um skerf af ágóðanum nema kannski eins og eina afborgun til LÍN. Og nokkra tíma hjá sálgreinanda.

Íbúð óskast

Ég biðst afsökunar á hlutdeild minni í einni gúrkukenndustu ritdeilu síðustu ára. Vona að þetta sé búið í bili.

Praktískar erindagjörðir: Ég vil deila íbúð með einhverju góðu fólki, næsta vetur. Ef vinir eða kunningjar hafa tillögur eru þær einkar vel þegnar. Reglusamur og kurteis, miðaldra háskólanemi.