Ég er að sofa frá mér sumarið. Sofa og vaka frá mér, það er. Ég ligg andvaka allar nætur, langt fram á morgun – í þetta skiptið til tíu – og sef svo fram á eftirmiðdag. Stafar kvíðinn af:
íslenskri efnishyggju?
því að ég sé fram á að lesa John Stuart Mill við Háskóla Íslands næsta vetur?
ástleysi og einmanakennd?
tilgangsleysi allra hluta?
boðefnum?
óleystum flækjum frá unglingsárum?
óleystum hnútum úr bernsku?
bókinni sem ég er ekki að skrifa?
ofvexti í egói?
tannskemmdum?
fyrstu afborgun til LÍN, sem er krafist af mér á morgun?
því að ég er í vinnu og þarf að hlýða öðrum manni?
Annars komst ég að því á siglinganámskeiði í gær – nú misheppnaðri tilraun til að finna lífsfyllingu og þreyta líkamann í von um að annað hvort svæfi mig að kvöldi dags – að á landinu eru aðeins 30-40 skútur, á að giska, að 20 feta smádöllum meðtöldum. Hér bíður æði eftir því að grípa um sig, þegar allir eru hálfnaðir með afborganir af húsvögnunum og tjaldvögnunum sínum – ef atorkusamur heildsali les þessa færslu bið ég ekki um skerf af ágóðanum nema kannski eins og eina afborgun til LÍN. Og nokkra tíma hjá sálgreinanda.
3 ummæli:
Kannski ætti ég að afsaka skopskyn mitt en ég viðurkenni að ég las þetta tvisvar og hló upphátt í bæði skiptin. Þetta með siglinganámskeiðið trompaði algjörlega skemmtilegheitin, hljómar einsog sumarnámskeið fyrir ellefu ára.
Ég segi boðefni. Eru verðlaun?
Er það rétt sem mér sýnist á blogginu þínu að þú sért hættur í Nýhli, Hermann?
Skrifa ummæli