Danmörk

"Something pretty for she" gúglast ekki, hér með bætt úr því. Mig langaði að finna eitthvað fallegt fyrir stúlku, að senda henni. Er búinn að senda gay bar vídeóið of oft …

Saxkjöbing. Þar er ég núna. Voða fallegt. Tré og svona. Mun loka mig af í tveggja manna klefa og lesa ljóð þegar svo ber undir.

Um kynhneigðir þjoðarleiðtoga

Ég vona að einhverjar haldbærar samsæriskenningar séu á ferðinni um hvers vegna gagnauga vefurinn liggur inni einmitt núna, en ef það skyldi vera vegna vísunarinnar sem þeir birtu á þetta háskalega myndband hér þykist ég hér með þegar hafa unnið byltingunni nokkurt lið.

Tiðindi

Ókei, þetta er sennilega komið í ljós. Semsagt, hafið ekki frekari áhyggjur af síðustu færslu. Dagarnir styttast.

Ástin í veröldinni hefur víst aukist verulega frá því smokkaframleiðandinn Durex fór að sinna vöruþróun af meiri mætti en áður.

Og líf manna hefur auðgast að merkingu eftir að Listaháskólinn tók til starfa.

Heitir staðurinn Road Movie?

Já, hm … ég er með spurningu sem ég veit ekki hvernig er rétt að bera fram og ég sé ekki fyrir mér að nokkur geti svarað. Þó er hún þannig séð empirísk, eða snýr að þekkingu á hinum ytri veruleika, frekar en nokkurri krísu hið innra, strangt til tekið … nema að hún falli á gagngerri rannsókn á veruleikanum og í ljós komi, empirískt, að ekkert svar sé til, þá væri í öllu falli rétt að taka hana til skoðunar á öðrum forsendum.

Þorsteinn Gylfason spurði hvar maðurinn ætti heima. Ég spyr semsagt: Hvar á ég heima? Það er, ég geri ráð fyrir að nú þegar sé til staður þar sem ég myndi una mér betur en nokkurs staðar annars staðar á vetrum. Ég veit að einhverju leyti hvaða eiginleikum slíkur staður þarf að búa yfir. Í fyrsta lagi er ágætt að þar sé temmilega hlýtt og bjart – en það er bæði auðsótt og aukaatriði. Í öðru lagi vil ég að þar sé nokkur sægur af manneskjum sem sinna sjálfum sér og sínum af alúð og festu, og rækta anda sinn, en hvort tveggja án þess að gera það beinlínis í þágu nokkurs andamarkaðar, t.d. framsóknar í listageiranum, né fetiséri þau eigin andarækt og tali látlaust um „andlega hluti“ eins og vondir hippar, nýaldarfólk og leiðinlegri hugvísindanemar. Ekki þar fyrir, að svona samfélag gæti samt sem áður verið til innan háskóla eða hippakommúna, en það væri ekki gott í krafti þess að tilheyra slíkum stofnunum. Í þriðja lagi … heyriði, já, ég er raunar að fara að endursegja stjórnarskrána sem Kristrún þýddi og birti á Kistunni … semsagt, vísa þangað, og spyr: hvar er þetta til í alvörunni? Ég geri ekkert frekar ráð fyrir að raunin falli að ídealinu í Litháen, ekki fyrr en ég hef í öllu falli vitni að því.

Ókei, byrjum aftur: Hvar finn ég stað sem stenst nýju stjórnarskrána á Kistunni, og ber mér auk þess stöðuga kennd fyrir einhverju nýju og spennandi?

Semsagt, ég held að ég sé í raun og sanni ekki að leita að faðmi konu … ég held ég sé að leita að stað, landfræðilegum, stjórnarfarslegum stað.

Ég er búinn að byrja á nokkrum tölvuskeytum sem ég hef síðan hætt við og ekki sent, eins og mér væri sjálfsagt hollast að hætta við þessa færslu hérna líka … því frammi fyrir einhverjum einstökum vini, átta ég mig á að hann eða hún getur ekkert gert fyrir mig. Hann eða hún hefur hvorki fundið stað sem þennan, né væri staður sem þessi í þeirra huga endilega staður sem þessi í mínum huga, né er víst að hann eða hún myndi deila slíkum stað með mér, þrátt fyrir allt og allt …

Í öllu falli. Svo ég geti farið að rukka fólk fyrir verkefni með það í huga að kaupa mér flug, því ég rukka aldrei pening fyrr en mig langar að fljúga eitthvert … látið mig vita ef ykkur dettur eitthvað í hug. Nei, ég er búinn að prófa Tékkland.

Getur verið að mig langi ekki á stað, heldur af stað, í ferðalag? Já … já … já … nú uppgötva ég dáldið og set það í fyrirsögn.

Stolinn existentialismi

Ég fór með giftingarhringinn í þrengingu í gær og leið hálfundarlega án hans. Svolítið eins og þegar ég fékk hringinn fyrst fyrir fjórum árum nema alveg þveröfug áhrif. Þá fannst mér höndin svo þung að ég hallaði út á hlið. Í dag var höndin hins vegar svo létt að það lá við að ég færi að halla í hina áttina.

– af froskur.net.

Fagra veröld, magri maður … ég er víst grannur, já, ég er svona rétt að átta mig á þessu, ég var einu sinni feitt barn og nú segjast vinir mínir ekki geta séð það fyrir sér … eitt andartak þegar vakið var máls á þessu saknaði ég fitu minnar …

fórnarlamb staðalmynda, gangandi gína, ekki að mér sé hollt að stíga upp úr sundi um leið og Herra Ísland en syngjum aðra sálma.

Eiríkur Örn Norðdahl átti veg og vanda að skipulagningu frábærrar hátíðar, frábærs viðburðar sem reið yfir nú um helgina, og var öllum aðnjótandi raunverulegur yndisauki. Þó að á plakatinu sem hann og Halldór Arnar Úlfarsson – og nú gúglast þeir báðir væntanlega – hönnuðu hafi staðið Heil Nýhil sem flestum fyrrum Þjóðverjum ætti að þykja frekar lélegur brandari, er óhætt að óska okkur öllum heilla.

Einhver stakk upp á því að ausa Eirík sæði, til að fagna sigrinum, gott ef það var ekki ég, halda svona loka-bukkake þegar dagskránni var lokið, en svo gleymdist það í fylleríinu …

jæja já. Jæja já. Ýmislegt hefur og gerst. Skeð. Kierkegaard gerir mig óhemjukátan þessa dagana … ég er hættur með Berlín … það kom út ljóðabók sem allir ætla víst að kaupa, Ást æða varps, hún fæst meðal annars á vefnum http://www.boksala.is.

Mig langar einhvern veginn að fljúga út úr þessum texta, mig langar einhvern veginn að hann hverfi upp í himinhvolfin, ég er í þannig skapi … ég væri til í að textinn liti út eða væri snertingar eins og rofinn himinn, eins og himinrofabörð, og þá vildi ég gjarna að glitti í rautt og gult á bakvið …

svo skrifaði ég fleira sem varð svo ágætt að ég ákvað að halda því til hlés og nostra við það þar til það fer í prentun í vetur … haha! Þið verðið að borga mér fyrir mína bestu tanngarða héðan af. Mun aldrei láta mín snjöllustu orð falla utan visa-raðgreiðslna héðan af - það verða minnst fjórir milliliðir að mínum fallegustu hugsunum sem munu þannig þýðast á súpermarköðsku, fatabúðsku og ferðalögsku vandræðalaust – án þess ég hafi nokkurn tíma hitt hagfræðingana, tölvunarfræðingana, viðskiptajöfrana og prentsmiðina sem sjá um samskipti okkar.

Ég mun ekki einu sinni brosa ókeypis, og því nánari vinir sem við erum, því vænna sem þér þykir um nálægð mina, því meira mun rukka ég fyrir sælustundina og því harðar mun Intrum Justitia leggjast á ættingja þína þegar kemur að skuldadögum, minn kæri.