Bankar dýrari en spítalar

Þjóðhagslegur kostnaður við að halda uppi bönkum og fjármálafyrirtækjum landsins nam um 350 milljörðum árið 2005. Það er rúm milljón á hvert mannsbarn í landinu, við að halda uppi þeim 6.900 manns sem störfuðu það árið við fjármálageirann. Þjóðhagslegur kostnaður við hvern starfsmann í fjármálageiranum var því 4,2 milljónir á mánuði árið 2005, eða um fimmtíu milljónir á ári. Þessi kostnaður hefur víst bara vaxið síðan, svo svakalega að lengi verður í minnum haft.

Á næstunni munu birtast margar „fréttir“ af kostnaðinum við að hlúa að fólki er það veikist. Efri stéttir eru blása til nýrrar sóknar í þeirri hagsmunabaráttu sinni að lægri stéttir skuli ekki hafa sama aðgang að læknisþjónustu og hinir. Það er rétt að halda því til haga að það má reikna okkur öll á einn og annan hátt sem kostnaðarlið hvert annars. Svo má reikna okkur einhvern veginn öðruvísi, og það má reikna ekki. Samfara eflingu „kostnaðarvitundar sjúklinga“ og aðhaldi í rekstri heilbrigðisstofnana er sjálfsagt að krefjast aukinnar „kostnaðarvitundar starfsfólks í fjármálageiranum“. Bankakerfið er nú orðinn langtum dýrara í rekstri en heilbrigðiskerfið, sem taldi um 80 milljarða á fjárlögum árið 2005. Víst á bankakerfið að skila okkur einhverju til baka en ég gleymi bara alltaf hvað það var. Að því leyti eru sjúkrahús býsna gegnsæjar stofnanir.

Kostnaður er annars skemmtilegur … var því ekki spáð að kostnaður við lýðræðislegar forsetakosningar yrði um 50 milljónir á árinu? Hinn frambjóðandinn sá sér þann kost vænstan að hætta við, svo menn yrðu ekki fúlir út í hann, eða breyttu jafnvel reglum um forsetakosningar til að koma í veg fyrir þessa rándýru vitleysu. 50 milljónir eru einn sjö þúsundasti af því sem við borgum bönkunum fyrir að vera til. Einn bankastarfsmaður. Eða kona.