Ferðamaður

Gott og vel, úff … nú hef ég ekkert birt lengi. Fyrst: Velkomin í nýja lúkkið. Þetta er allt miklu betra, þykir mér. Og þó að myndin af mér sé mæðuleg þá er hún töff og jafnvel dáldið sönn. Þarna er jafnvel komið fram ákveðið lykilatriði: hömlulaus sjálfsvorkunn asnans.

Þess utan: Mikið getur þetta ár orðið gott! Svona fyrir einstaka manneskjur, þó heimsbyggðin fari til fjandans. Árið hófst í Svíþjóð, hérna:

– og raunar er það ekki alveg satt, fyrstu daga nýja ársins var ég á Álandseyjum, sem samkvæmt úrskurði Sameinuðu Þjóðanna eru finnskar. Í Svíþjóð, í öllu falli, lagði ég línur ársins 2006 … með Halldorion, vini mínum. Línurnar felast, nánar tiltekið, í tíu kvikmyndum og einni bók. Fyrsta kvikmyndin er tilbúin. Bókin er að skrifa sig. Yfirlýsingagleði er þörf. Bókin er geðveik.

Ef ég dugi ekki þá drepst ég: ég er að fara að gera heimildamynd. Ég sit við skrifborðið mitt á Vesturgötu og er að fara að gera heimildamynd. Sit. Einhverjir þröskuldar eru enn á milli mín og þeirrar tegundar framkvæmdagleði sem krefst þess að maður standi upp frá borðum og geri tiltekna hluti með tilteknu fólki á tilteknum tíma. Sömu þröskuldar held ég að standi á milli mín og fjármuna. Þeir sem hafa ábendingar um hvernig maður getur yfirstigið slíka persónuleikabresti mega gjarna vera í bandi.

Ég ætla bara að tala um sjálfan mig á þessu bloggi, héðan af … skrif um annað verða seld Fréttablaðinu og Múrnum fyrir morð fjár. Það er góður peningur í andófsbransanum, mótmælendurnir á Kárahnjúkum voru víst með 250 þúsund á mánuði.

Hér er þá ein mynd enn: lógóið sem Danni vinur minn gerði fyrir tíu mynda seríuna – íslenska heitið Ferðamaður, útlenska Voyageur. Þetta leit vel út og hljómaði rétt eina kvöldstund en svo óttast ég að það sé tilgerð í þessu … minni kannski ef maður segir voyager. Lógóið á fyrst og fremst að vera hattur, en tvíræður hattur þó. Álit á þessu líka vel þegin. Virkjum alþýðuna, virkjum fallvötnin.