Við sem fyrirgefum fjárfestum

Ef ég skil rétt, þá fyrirgaf ég fjárfestum í dag um 300 þúsund króna skattaskuld. Og mun halda áfram að fyrirgefa þeim héðan í frá. Alþingi framkvæmdi fyrirgefninguna fyrir mig, fram- og afturvirkt.

Ef ég skil rétt hefur hver fjögurra manna fjölskylda þannig fyrirgefið fjárfestum um 1,2 milljónir króna. Í dag. Enda hefur harðnað í ári, gefið á bátinn og allt það.

Ef ég skil rétt er þetta bæði kristilegt og smart, þó skattstjóri kalli það stílbrot. Afbrot heitir það auðvitað ekki, enda eru þetta lög. Lög um fyrirgefningu.

Munið: Heimurinn er ekki ryksuga sem færir tíma margra í fárra hendur. Sumir eru bara heppnir. Aðrir miskunnsamir.

Hér.

Nýta ljóðskáld … og hljóðmenn

Úr áðurnefndri skýrslu nefndar forsætisráðuneytisins um ímynd Íslands. Hljóðmenn?

Jæja, frétta- og blaðamenn virðast eiga að fá að vera í friði fyrir störfum nefndarinnar, enn sem komið er.

Peninganörd

Orðið gúglaðist ekki, svo mér fannst þurfa að koma því að.

Peninganörd. Samheiti við auðmenn, til dæmis, eða fjárfesta. Á allavega við um alla sem tala um gengi gjaldmiðla í selskap. Ísland allt. Notist annars að vild.

Þá er ég farinn í frí. Sjálfboðaég.

Kukl inn, frjálshyggja út – fréttir úr Forsætisráðuneytinu

„Á hverjum degi senda þjóðir frá sér milljónir mismunandi skilaboða eftir mismunandi boðleiðum. […] Með þessum skilaboðum er síðan þjóðarímynd byggð upp með tímanum. Því er mikilvægt að skilaboðin, sem eru send út, séu skýr og í samhengi við það sem landið og þjóðin vill standa fyrir.“

Nefnd Forsætisráðuneytisins um ímynd Íslands skilaði skýrslu 7. apríl. Skýrslan var kynnt í Listasafni Reykjavíkur en vakti ekki verðskuldaða athygli því vörubílstjórar stálu senunni fyrir utan húsið, ásamt bíl forsætisráðherra sem hafði verið lagt ólöglega.

Myndin hér að ofan er úr skýrslunni, og á henni sjást tvö megineinkenni verkefnisins mjög skýrt:

Fyrst, að hér er ekki frjálshyggja á ferð. Þegar æðsta embætti landsins skipar nefnd til að setja saman tillögur um hver heppilegasta ásjóna landsins sé, bæði út á við og inn á við, nefndina skipa margir helstu áhrifavalda í efnahagslífi, tilnefndir en ókjörnir, þegar niðurstöðum nefndarinnar er ætlað að kalla hvern krók og kima innan opinberrar stjórnsýslu og atvinnulífs til samstillingar við menninguna, fólkið og náttúruna, undir formerkjunum Kraftur, frelsi, friður, þegar nefndin skrifar þúsund ára upprunasögu þjóðar í einni efnisgrein og segir síðan vessgú, kynnir verkefnið með symmetrískri teikningu af symmetrísku fjalli til áminningur um náttúrulegan kraft, þá heitir það ekki lengur frjálshyggja. Ekki einu sinni nýfrjálshyggja. Og ekki heldur stalínismi. Samt er þetta ekki alveg nýtt af nálinni.

Síðan að hvað sem þetta er virðist það frekar bjálfalegt. Á köflum finnst manni helst eins og nefndarmenn hafi nýverið uppgötvað áhrif Bjarkar og ungs tónlistarfólks á ímynd Íslands og keppist nú við að beisla það afl, svona eins og fossana … en ég er ekki viss um að þau kunni að smíða túrbínu.

Það er erfitt að velja „best of“ úr skýrslunni, sem er löng. Þessi er samt góður: „Sjálfstæði í hugsun og hegðun einkennir einstaklinga sem í fámenninu eru mikilvægir hver á sinn hátt. Bjartur í Sumarhúsum býr hér enn í hverjum manni.“ Athugið að þetta er niðurstaða nefndar forsætisráðuneytisins, skipuð valinkunnum framámönnum og konum þjóðarinnar. Þau tóku Sjálfstæðu fólki sem skjalli.

(Auglýsing:)


Hér að neðan má sjá hvernig nefndin virðist ætla sér að leysa sagnfræðinga af hólmi, með upprunasögu Íslendinga.

„5.3.1 ÍMYNDARKJARNI ÍSLANDS

Það er lykilatriði við mótun ímyndarstefnu að finna þann kjarna sem skilur land og þjóð frá öðrum, það sem gerir land og þjóð sérstaka, einstaka. Árangursrík ímyndaruppbygging þarf að byggjast á einkennum lands og þjóðar sem eru sönn eða „ekta” og eiga sér djúpar rætur. […] Ákveðið var að aðlaga módelið að verkefninu og er niðurstöðunum úr upplýsingaöfluninni safnað saman í eftirfarandi flokka:

Uppruni: Fyrstu Íslendingarnir voru fólk sem kom hingað í leit að frelsi og betri lífsskilyrðum. Þjóðin bjó lengstum við kröpp kjör en þegar hún fékk frelsi og sjálfstæði tók hún stökk frá því að vera þróunarland til þess að verða ein ríkasta þjóð í heimi á innan við öld. Íslendingar eru dugleg og stolt þjóð, mótuð af lífsbaráttu í harðbýlu landi. Mikilvægasti menningararfur Íslendinga, íslensk tunga, lifir í máli þjóðarinnar og í bókmenntum hennar.

Samfélag: Ísland er frjálslegt lýðræðissamfélag, mannréttindi eru vel virt og velferð ríkir. Jöfnuður, lítil stéttaskipting og sterk félagsleg tengsl einkenna samfélagið. Samfélagið er öruggt og friðsælt.

Persónuleikaeinkenni: Íslendingar eru duglegir, áræðnir og úrræðagóðir. Þeir eru frjálsleg náttúrubörn og sterkur sjálfstæðisvilji einkennir þá.

Afrek/árangur: Sjálfstæðisbarátta lítillar þjóðar og það afrek að brjótast úr sárri fátækt til þess að verða ein af ríkustu þjóðum heims er Íslendingum ofarlega í huga sem mikilvægasta afrek þjóðarinnar.

Eiginleikar/Eignir: Einstök náttúran, auðlindir hennar og hreinleiki, öruggt og friðsamt lýðræðissamfélag, byggt á frelsi og virðingu fyrir mannréttindum. Öflugt atvinnulíf, drifkrafturinn og hæfni fólksins í landinu.“

Þessi skýrsla er hins vegar of merkileg til að gera almennileg skil í einni færslu. Hún ætlar sér svo margt og mikið, er svo ítarleg greinargerð um hugsunarhátt sem er mér svo framandi, og mér hættir stundum til að halda að sé ekki raunverulega til. Eða hverjir eru þínir helstu eiginleikar og eignir? Tja … áræðni, festa, tölvan mín … þrjú epli, tveir bananar, kerskni …

Já, maður heldur stundum að þau séu ekki til, en svo færa þau manni bara skýrslu. Svona líka uppljóstrandi.

Ég bið ykkur að líta á þetta hér sem fundið ljóð og eigna það sjálfum mér:



Prófið síðan að líta í einn dag á allt sem fyrir augun ber sem fundið ljóð, og eigna það mér. Líta á það sem helstu eign mína og eiginleika, jafnvel.

Jæja, gott fólk, kæru vinir. Ég veit ekki hvað ég mun sýna mig mikið hér á næstunni. Eða við ímynd mín. Ég er í starfsþjálfun hjá Ríkisútvarpinu ohf., og mun í sumar senda út frá Ísafirði. Það er útvarpsmaðurinn ég. Glænýr. Á meðan er skáldið ég á styrk frá Kópavogsbæ, til að klára bók sem ég hef lofað að muni ylja landsmönnum um hjarta og nýru. Nóg rekast þessar fyrstu persónur mínar hver á aðrar og annarra manna persónur þessa dagana, þó ég haldi ekki enn einni úti hér í sjálfboðavinnu. Nei, sjálfboðaég dregur sig í hlé, eins og Superman, á meðan Clark-Kent ég fer í vinnuna. Eða eitthvað í þá veruna. Lois Lane er að dubba sig upp, við erum að velta því fyrir okkur að fara úr húsi í kvöld.

Mundu bara þetta: Ef þú lítur kringum borðið og veist ekki hvern er verið að blöffa, þá ert það þú.

Alltaf frjálslegur,

ykkar

Haukur baukur.

Íslenskir gálgar

„Íslenskir gálgar hafa og sennilega verið mjög einfaldir, eins og að framan getur. Stóðust þeir á engan hátt samanburð við gálga þá, er reistir voru í hinum þéttbýlli og auðugri löndum.“
Páll Sigurðsson, Brot úr réttarsögu, Reykjavík 1971, bls. 79.

Bankar dýrari en spítalar

Þjóðhagslegur kostnaður við að halda uppi bönkum og fjármálafyrirtækjum landsins nam um 350 milljörðum árið 2005. Það er rúm milljón á hvert mannsbarn í landinu, við að halda uppi þeim 6.900 manns sem störfuðu það árið við fjármálageirann. Þjóðhagslegur kostnaður við hvern starfsmann í fjármálageiranum var því 4,2 milljónir á mánuði árið 2005, eða um fimmtíu milljónir á ári. Þessi kostnaður hefur víst bara vaxið síðan, svo svakalega að lengi verður í minnum haft.

Á næstunni munu birtast margar „fréttir“ af kostnaðinum við að hlúa að fólki er það veikist. Efri stéttir eru blása til nýrrar sóknar í þeirri hagsmunabaráttu sinni að lægri stéttir skuli ekki hafa sama aðgang að læknisþjónustu og hinir. Það er rétt að halda því til haga að það má reikna okkur öll á einn og annan hátt sem kostnaðarlið hvert annars. Svo má reikna okkur einhvern veginn öðruvísi, og það má reikna ekki. Samfara eflingu „kostnaðarvitundar sjúklinga“ og aðhaldi í rekstri heilbrigðisstofnana er sjálfsagt að krefjast aukinnar „kostnaðarvitundar starfsfólks í fjármálageiranum“. Bankakerfið er nú orðinn langtum dýrara í rekstri en heilbrigðiskerfið, sem taldi um 80 milljarða á fjárlögum árið 2005. Víst á bankakerfið að skila okkur einhverju til baka en ég gleymi bara alltaf hvað það var. Að því leyti eru sjúkrahús býsna gegnsæjar stofnanir.

Kostnaður er annars skemmtilegur … var því ekki spáð að kostnaður við lýðræðislegar forsetakosningar yrði um 50 milljónir á árinu? Hinn frambjóðandinn sá sér þann kost vænstan að hætta við, svo menn yrðu ekki fúlir út í hann, eða breyttu jafnvel reglum um forsetakosningar til að koma í veg fyrir þessa rándýru vitleysu. 50 milljónir eru einn sjö þúsundasti af því sem við borgum bönkunum fyrir að vera til. Einn bankastarfsmaður. Eða kona.