Hm hm hm (sagði Lenín, sagði Gorkí, las ég)

1. Rok er gott. Fyrir sálina og líkamann. Í dag er ég til. Var til. Á óbótagöngu í og úr miðbænum.

2. Afplebbunin er hafin, óvinir lýðræðisins, fagnið!

3. Pabbi minn er byrjaður að blogga.

Brúðumeistarinn

Ég er einn af fáum íslenskum sérvitringum sem ferðast með strætó til og frá vinnu. Á morgnana eru vagnarnir smekkfullir af pólskum farandverkamönnum sem kalla ekki allt ömmu sína. Flestir hverjir hraustir, ungir menn sem sjá ekkert að því að ryðjast fram fyrir inn í vagninn og svo ýta farþegum til hliðar þegar inn er komið.
Ég kalla þetta ókurteisi og frekju, en kannski er þetta viðtekin venja í Póllandi. Sem sagt: árekstrar mismunandi menningarheima eiga sér stað í strætisvagni strax snemma morguns. Tónninn sleginn fyrir restina af deginum.
Og hvað getur maður gert? Ef maður mótmælir, þá er hætta á því að tennurnar verði slegnar úr manni. Því mig grunar að þessir ungu menn séu nýsloppnir úr herþjónustu í heimalandinu. Hvernig þeir halda hópinn og gera allt í sameiningu er ein vísbending. Hvernig þeir standa þétt saman í hvíldarstöðu er önnur. Hvernig þeir heilsast er sú þriðja. Þarna er greinileg goggunarröð í gangi.
Hvað hefur herlaust land með útlenda hermenn að gera? Hvernig getum við varist þeim þegar þeir eru orðnir svo margir að þeir geta tekið völdin í landinu ef þeim sýnist svo? Vorum við ekki rétt í þessu að losna við Varnarliðið á Miðnesheiði.
Svo er hitt vandamálið. Þetta eru allt karlar. Ungir, graðir karlmenn sem eru augljóslega ekki aldnir upp af íslenskum kvenskörungum, heldur kúguðum mæðrum Austur-Evrópu. Þessir menn bera enga virðingu fyrir konum. Slíkt hef ég séð aftur og aftur. Sjáið bara dæmið á hótelinu um daginn þar sem ungri stúlku var nauðgað á salerni. Eða hópnauðganirnar í vetur. Ekki voru það Íslendingar.
Viljum við hafa þetta svona. Er þetta fórnargjaldið fyrir þensluna? Sálarheill og öryggi íslenskra kvenna? - Ég segi NEI. Setjum tappa í og stjórnum innflutningi á vinnuafli. Enga fyrrverandi hermenn og enga með sakaskrá. Punktur.

– lætur einhver hafa eftir sér í athugasemd við bloggfærslu Egils Helgasonar um Frjálslynda. Sú sannfærandi tilgáta hefur stungið upp kollinum að á bakvið ljóðskáldið Guðrúnu Steinsdóttur, hina velvakandi Guðrúnu Jónsdóttur hér að neðan, hugsanlega Mengellu, kannski strætófarþegann sem er vitnað í að ofan og fjölmarga aðra sem vísað er til með mýtunni um 'venjulegt fólk' standi ef til vill einn og sami maðurinn, eitt og sama skáldið. Hugsanlega er hann líka allir kjósendur Framsóknarflokksins síðustu ár. Hver er þessi maður, huliðsheimar íslenskrar þjóðarsálar? Hefur hann borðað kebab í Malmö?

Rásbeygingar

Fleiri Guðrúnir?

Ókei, strákar. Krakkar. Kommón. Þessi manneskja er ekkert til. Hver skrifaði þetta?

Velvakandi Moggans, 5. apríl 2007, það er skírdag.

Passíus

if I am a psychoanalyst I am also a man, and as a man my experience has shown me that the principal characteristic of my own human life and, I am sure, that of the people who are here — and if anybody is not of this opinion I hope that he will raise his hand — is that life is something which goes, as we say in French, á la dérive. Life goes down the river, from time to time touching a bank; staying for a while here and there. without understanding anything — and it is the principle of analysis that nobody understands anything of what happens. The idea of the unifying unity of the human condition has always had on me the effect of a scandalous lie.

Framleiðsla

Til að setja það í samhengi fyrir almenna launþega má taka dæmi af manneskju sem fær fimm milljónir í árslaun. Sú væri ein 10.000 ár að vinna sér inn þá upphæð. Byrji hún núna að safna ætti hún sum sé að hafa unnið sér inn fimmtíu milljarða árið 12007.

Vísir að segja brandara.

Hvað er annars banki? Svona í alvörunni. Ég endurtek að efnishyggja sem svo er nefnd, það að ásælast neyslu, er ekki efnishyggja í neinum skilningi, peningar eru alfarið andlegt fyrirbæri, þeir eru trúaratriði. Og það neytir heldur enginn hluta eftir nútímann, við neytum tákna.

Er skárra að þurfa að borga banka fyrir mat, menntun, bíla, ipod, stöðutákn, aðgöngumiða að samfélagi, en að borga kirkju fyrir syndaaflausn? Syndaaflausn er þó ekki neitt, hún er róttækar ekki neitt en Coke zero og áskrift að klámsíðu samanlagt.

Einn ég sit og legg saman neindir. Og legg til að íslenska verði lögð niður samfara öðrum þjóðtungum, enska er sjálfgefið alþjóðamál, Frakkar verða að kyngja hver annars stolti í þágu byltingarinnar – ég spái því að daginn sem við getum öll talað saman leysist bankarnir upp af sjálfum sér, skuldir þriðja heimsins hverfi, ekki eins og dögg fyrir sólu heldur eins og nótt fyrir sólu … allt í einu kemur á daginn að þær eru ekki þarna. Skipstjórar gámaskipa með farmfylli af tómötum og niðursoðnum túnfisk fá símtal og snúa við á miðri leið til Reykjavíkur – það er svangt fólk í Úganda.

Ég er ekki beinlínis að grínast, nei. Það er eitthvað mikilvægt við að vera í heiminum.