Lykilgrein

Fréttablaðið bað mig um grein á dögunum, er að reyna að fjölga reglulegum pistlahöfundum og auka úrval skoðana. Hins vegar skilst mér að í herbúðunum hafi einhverjum þótt grein mín óþarflega mikil aukning í úrvali skoðana … jafnvel ekki ljóst að um raunverulega skoðun sé þar að ræða, og því óvíst hvort þeir kalla eftir meira. Hér er hins vegar greinin sem þeir fengu, blessaðir – þetta er lykilgrein og hana má lesa saman við hina nýútkomnu bók, Rispa jeppa:

Friðsældin framundan

Brátt verður því búið að ryðja byggð úr vegi Reykjavíkur og rýma fyrir mislægum gatnamótum. Því er rétt, áður en við brunum öll endanlega austur nýju Hringbrautina, út á Leifsstöð og burt, að athuga hver það er sem erfir land, hvaða mann landneminn hefur að geyma, ef svo má segja. Hvað eru mislæg gatnamót?

1. Mislæg gatnamót eru fullkomnun þeirrar vegagerðar sem sjálf skapar fjarlægðirnar sem hún yfirstígur. Þannig hefur verið sýnt fram á að ef göngu- og hjólabrautir kæmu í stað vega innan höfuðborgarsvæðisins styttust fjarlægðir milli húsa svo að göngufært yrði á milli enda borgarinnar á tíu mínútum. Sem er umtalsvert styttri tími en tekur að ganga yfir meðalstórt bílastæði.

2. Mislæg gatnamót birtast þar sem áður voru krossgötur. Á krossgötum mátti standa, anda, horfa til allra átta, og ákveða svo hvert leiðinni væri heitið og hefði djöfullinn eitthvað til málanna að leggja var honum það fúst og frjálst. Á mislægum gatnamótum er ekki tóm til að staldra við og tala við djöfla.

3. Einhver orðaði það eitt sinn svo að helvíti væri hinir – í öllu falli eru djöflarnir hinir. Mislæg gatnamót eru einmitt til þess gerð að enginn þurfi nokkru sinni að verða var við aðra. Mislæg gatnamót gera mögulegt að ferðast milli vinnu, heimilis og verslana án þess að staðnæmast einu sinni á rauðu ljósi meðan aðrir fara hjá. Mislæg gatnamót eru að því leyti fullkomnun og endastöð þeirrar rökvísi einkabílsins að samneyti við ókunnuga sé til trafala, óþægilegt eins og sígarettureykur, og þeir, aðrir, séu betur geymdir í sjónvarpinu.

4. Mislæg gatnamót eru yfirlýsing um endalok stjórnmála og sögu, ytri mörk línulegs tíma, og fögnuður þeirrar nýju rökvísi að til að komast til hægri skuli maður beygja til vinstri. Til að rugla ekki þá í ríminu sem gætu þurft að yfirgefa bíla sína um stundarsakir og ganga, til dæmis vegna vélarbilunar, hefur sama rökvísi nú verið heimfærð á nýja hönnun göngubrúa, sem berja má augum í Vatnsmýri – rétta leiðin yfir Hringbraut er burt frá henni.

5. Mislæg gatnamót eru manndómsvígsla, þar duga menn eða hika, tapa og drepast. Sá sem ekki tekur rétta hægribeygju á leið sinni til vinstri veit ekki fyrr en hann er lentur í Mosfellsbæ. Sú saga er raunar sögð að láti maður kylfu ráða kasti og gæti ekki að því hvar og hvenær maður beygi á gatnamótum borgarinnar endi maður undantekningalaust á bílastæðinu við Smáralind.

6. Mislæg gatnamót eru manifestó, yfirlýsing, og þau segja: það er ekki leiðin eða ferðalagið sem skiptir máli, heldur aðeins áfangastaðurinn. Aðeins áfangastaðurinn. Á leiðinni er enda bara útvarp, á áfangastaðnum verður þráðlaust net og dvd spilari.

7. Mislæg gatnamót eru sjálfsprottin, þau reisa sig sjálf í nokkurs lags spíralhreyfingu gegnum skrifræði, fjármagn og mýrlendi, án þess mannshöndin komi þar nokkurs staðar nálægt. Hafi mannshönd komið þar nálægt, til dæmis hönd gatnamálastjóra, skipulagsfræðings, hendur nefnda eða verkfræðinga, munu þeir vilja koma fleiri mislægum gatnamótum upp þar til engin leið er að rata um borgina, inn í hana eða út úr henni, svo þeir finnist aldrei, aldrei nokkurn tíma, heldur geti andað rólega einhvers staðar á milli vega. Þeir munu vita hvenær við erum farin og þeir geta um frjálst höfuð strokið, það mun birtast í fréttum.

8. Eins og gatnamótin sjá að mestu, ef ekki öllu, leyti um sig sjálf munu bílarnir vafalaust halda áfram að sprella um göturnar þegar við erum farin – og útvarpsstöðvum mun trúlega ganga ágætlega að fylla dagskrárbilin á milli auglýsinga, þó mannsskepnurnar hypji sig.

9. Það fer tvennum sögum af því hvort mislæg gatnamót voru veitt með fulltingi djöfulsins og því hafi hann svo hljótt um sig núna að fáu sé við að bæta, eða hvort hann stendur svekktur í súldinni á umferðareyju eða undir brúarsporði. Sjái hann einhver í vegkanti væri fallega gert að henda til hans brauði.

10. Heyrst hefur að íslensk verktakafyrirtæki muni brátt senda pólska starfsmenn sína til að reisa mislæg gatnamót í Írak, þar sem bensínverð er lágt, og því hægt að keyra meira. Samið hefur verið við CIA um afnot af flugvélum til að ferja starfsmennina. Það er ekki leiðin sem skiptir máli heldur áfangastaðurinn en við vitum líka öll hvert ferðinni er heitið, er það ekki?

Mannasiðir holdsins

Andinn er veikur en holdið kann sig. Eftir að geta ekki gert upp við mig hvort ég vildi taka þátt í opinberri athöfn um undirskrift samnings við Landsbankann, hinn almenna kaupanda 1300 ljóðabóka frá Nýhil, vakna ég einfaldlega fárveikur nú í morgun. Lífeðlisfræðin sér um sína, ég kýs að túlka veikindi mín út frá töfraraunsæi, líta á þau sem pólitískt eðli, örlög eða helberan dónaskap eftir því hvaðan á málið er litið. Í öllu falli held ég mig heima.

Hvurnin hefur annars lífið verið upp á síðkastið? Alveg ljómandi ágætt. Þessar fallegu bækur okkar komu út í síðustu viku. Þess utan hef ég sinnt kennslu, fyrst við Kvikmyndaskóla Íslands, síðan hönnunardeild LHÍ og hvort tveggja reynist mér hollt, hvað sem nemendum þykir.

Lífið er meira spennandi utan skóla, þó ekki væri nema vegna bókanna sem falla utan allra námsskráa. The art of seduction eftir Robert Greene hefur til dæmis, mér vitanlega, aldrei verið kennd við Háskóla Íslands. Og trúlega ekki heldur við Listaháskólann.

Helstu rannsóknaniðurstöður helgarinnar: Partíið heldur áfram hvað sem tautar og raular – Valur stendur brosandi utan við Sirkús með greinar eftir Badiou á milli handanna, Reykjavík er skemmtiferðaskip á miðju Atlantshafi og fólkið vaggar fram og til baka, reynir að stíga ölduna, ælir svo yfir borðstokkinn.

Desember er tannlæknamánuður. Ef einhver getur mælt með góðum tannlækni er ég allur eyru. Vil ekki rotna, ekki strax.

The sarcasterizer!

http://www.collisiondetection.net/mt/archives/000271.html

Nottin

Hef ekki bloggað í ár og öld. Og núna blogga ég bara vegna þess að ég nenni ekki að fara að sofa, nenni ekki að vinna, nenni varla að lesa, nenni ekki að hella mér upp á te, nenni ekki niður í bæ á barinn, nenni beinlínis ekki neinu, vildi hafa einhvern að hanga með, hérna heima hjá mér, helst stúlku sem myndi dást jafn mikið að mér og ég myndi dást að henni – þetta tungumál hérna virðist mér allt í einu aftur framandi, annarlegt, orðið dást virðist einhvern veginn skrítið … hef verið að hugsa meira í myndum en orðum upp á síðkastið – hef verið að kenna myndmál raunar, og læri meira af því að reyna að kenna en af því að reyna að læra … dagarnir eru alveg ljómandi ágætir, fullir af spennandi stöffi jafnvel en mér liggur ekki beinlínis neitt á hjarta. Sem er sjálfsagt algengasta inntak blogga, ásamt þessu, að minnast á að það sé algengasta inntak blogga. Ég nenni ekki að taka úr þvottavélinni, það er varla að ég nenni að reykja.

Ég sakna erlendra menntamanna. Og kvenna.

Ekki horuhus, kvennaleiga

Er hægt að tala ítrekað um „starfsmannaleigur“ án þess að detta í hug þrælahald?

Klukk

Ljúga fimm hlutum um sjálfan mig, biður rafaugað … ég hef ekki bragðað áfengi síðustu þrjár vikur, mér líður hvergi betur en í íslensku roki, ég er fyrst og fremst afar feginn að þessu hvimleiða ástarsambandi mínu og hinnar ítölsku er lokið, ég veit hvað ég á af mér að gera í dag, og mér finnst öll þau verkefni sem ég hef tekið mér fyrir hendur síðasta hálfa árið óstjórnlega skemmtileg, sem verður til þess að ég stekk á fætur við dögun á hverjum morgni, óþreyjufullur að hefjast handa. Þess utan skil ég fyllilega stöðu mína í lífinu, til hvers er ætlast af mér af hálfu guðs og manna og við hverjum þessara krafa ég vil verða, ég geri mér grein fyrir þeirri sögulegu þróun sem ég er óhjákvæmilega þátttakandi í og veit hvað ég vil leggja til hennar, og þar sem ég lifi af fullkomnum heilindum gagnvart guði, mönnum og sjálfum mér hef ég aldrei logið eða látið í veðri vaka að hlutir séu öðruvísi en þeir eru.

Einhvern veginn svona?

Jæja, en þetta er nú ekki jafn slæmt og það ef til vill hljómar. Það er bara rokið annars vegar og kvefið hins vegar sem getur gert mann dáldið pirraðan. Og þynnkan. Verðskulduð þynnka.